ข่าวหน้าหนึ่งกับหมอหน้าตาย

"ถ้าคุณยังเขียนบทความไร้สาระโจมตีโรงพยาบาลเอกชนแบบนี้อีกครั้ง ผมจะฟ้องกองบรรณาธิการของคุณข้อหาหมิ่นประมาทด้วยการโฆษณา... และบอกไว้ก่อนว่า ผมไม่เคยยอมความนอกศาล" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันไม่ได้ราบเรียบอย่างที่เจ้าตัวพยายามควบคุม นพ. กวินทร์ ในชุดกาวน์สีขาวสะอาดสะอ้านยืนค้ำโต๊ะทำงานของสำนักข่าวหัวสีชื่อดัง ร่างสูงโปร่งแผ่รังสีความเย็นเยียบจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองเอกสารรายงานข่าวการแพทย์ที่ถูกขยำจนยับยู่ยี่ในมือ ลัลนาเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์ เธอไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่บนริมฝีปากอิ่มสวย ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายแพรรวบรวมความมั่นใจเต็มร้อย นักข่าวสายสืบสวนสาวไม่เคยคิดจะก้มหัวให้ใคร ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นถึงศัลยแพทย์หัวใจมือทองระดับประเทศที่ใครๆ ต่างเกรงขามก็ตาม "อุ๊ย ตายจริง คุณหมอกวินทร์ผู้แสนYสูงส่ง เสียเวลาอันมีค่ามาร่ำร้องถึงที่นี่เชียวเหรอคะ?" ลัลนาจงใจเน้นเสียงลากยาวอย่างกวนประสาท เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ กอดอกมองชายหนุ่มหัวจรดเท้า "ความจริงฉันควรส่งแฟกซ์ไปเตือนสติคุณมากกว่านะ จะได้ไม่ต้องเปลืองค่าน้ำมันรถสปอร์ตคันหรูวิ่งมาเหวี่ยงถึงกองบรรณาธิการให้เสียภาพพจน์แพทย์ดีเด่น" กวินทร์ขบกรามแน่น สันจاوโด่งเป็นสันคมย่นเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ ผู้หญิงคนนี้ช่าง... ปากร้ายและกวนประสาทเสียยิ่งกว่าเคสผ่าตัดหัวใจที่ซับซ้อนที่สุดในชีวิตของเขาเสียอีก "ปากดี" เข่นเขี้ยวเค้นเสียงลอดไรฟัน "หวังว่าเวลาขึ้นศาล คุณจะยังรักษาความมั่นใจแบบนี้ไว้ได้นะ คุณลัลนา" "เชิญตามสบายค่ะ" ลัลนาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าเขาอยู่หลายช่วงตัว แต่รัศมีดื้อรั้นในแววตากลับไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้ชายหนุ่มโดยไม่เกรงกลัวกลิ่นอายอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขาแม้แต่น้อย "แต่ก่อนจะไปถึงศาล ช่วยกรุณาตอบคำถามฉันให้เคลียร์ก่อนดีกว่า... ทำไมเด็กฝึกงานคนนั้นถึงเสียชีวิตบนเตียงผ่าตัดของคุณ ทั้งที่ประวัติสุขภาพแข็งแรงดีไม่มีโรคประจำตัว... หรือว่า *มือ* ของคุณมันสั่นเพราะความโลภ จนพลาดทำลายชีวิตคนอื่นไปแล้วล่ะคะ?" บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวพลันเงียบกริบลงทันที คำถามจี้จุดตายนั้นทำให้ดวงตาคมกริบของกวินทร์วูบไหวไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจุดติดขึ้นอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มก้าวเท้าประชิดตัวร่างบางอย่างรวดเร็ว รวดเร็วเสียจนลัลนาผถอยหลังไปชนกับชั้นวางเอกสารด้านหลังโดยไม่ทันตั้งตัว กวินทร์ใช้แขนข้างหนึ่งยันชั้นวางไว้ กักตัวเธอไว้ในวงแขนอย่างจำยอม กลิ่นอายบุรุษเพศผสมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนหญิงสาวเผลอกลั้นหายใจ "ระวังปากของคุณให้ดี ลัลนา" ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าแต่น่ากลัวจนขนลุกซู่ "คุณไม่มีทางรู้หรอกว่า กำลังเล่นอยู่กับใคร" หัวใจของนักข่าวสาวกระตุกวูบไปหนึ่งจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินไป ทำให้เธอได้เห็นประกายความเจ็บปวดบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ดวงตาคู่คมคายนั้นอย่างชัดเจน ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "พี่ลัล! หัวหน้าเรียกประชุมด่วน... เฮ้ย! ขอโทษ ขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย!" ลัลนาเบิกตากว้าง รีบดันอกแกร่งของกวินทร์ให้ออกห่างทันที ชายหนุ่มถอยหลังกลับไปตั้งหลัก จัดเสื้อกาวน์ให้เข้าที่ด้วยท่าทีเรียบเฉยราับกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าดวงตายังคงจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอด้วยความหมายบางอย่างที่อ่านไม่ออก "เย็นนี้ หกโมงตรง ที่ร้านกาแฟใต้ตึกนี้... ถ้าไม่อยากให้ประวัติชีวิตของคุณต้องด่างพร้อย ก็มาเจอผมซะ" กวินทร์กระซิบด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน ก่อนจะหมุนตัวเดินสาวเท้าก้าวออกไปจากห้องอย่างสง่างาม ทิ้งให้ลัลนายืนนิ่งงัน หัวใจเต้นระรัวแปลกๆ กับคำขู่ทิ้งท้ายนั้น ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้นะครับ