วาจาเชือดเฉือน

"คุณหมอกวินทร์ครับ คนไข้เคส ผ่าตัดบายพาสเมื่อวาน... ชีพจรเริ่มตกลงอย่างมีนัยสำคัญครับ" เสียงรายงานผ่านอินเตอร์คอมบนโต๊ะทำงานไม่ได้ทำให้ศัลยแพทย์หนุ่มละสายตาจากฟิล์มเอ็กซเรย์ตรงหน้าแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือยางสีขาวยังคงหมุนปากกาหมึกซึมราคาแพงเล่นอย่างใจเย็น ราวกับว่าชีวิตมนุษย์ที่กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายในห้องไอซียูเป็นเพียงตัวเลขทางสถิติที่เขาคำนวณไว้หมดแล้ว "เพิ่มโดสยาโดปามีนอีกสิบเปอร์เซ็นต์ เช็กความดันเลือดแดงเฉลี่ยให้คงที่ แล้วผมจะเข้าไปดูภายในห้านาที" เสียงทุ้มต่ำราบเรียบติดจะเย็นชาเอ่ยตอบกลับไปอย่างไร้ความกังวล นพ.กวินทร์ ถอนหายใจเบาๆ ออกมาทางจมูก เขากำลังจะวางปากกาลงเพื่อเตรียมตัวเดินออกจากห้องพักแพทย์ส่วนตัว ทว่าเสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นเสียก่อน... ไม่สิ มันไม่ใช่เสียงเคาะ แต่มันคือการผลักเข้ามาอย่างไร้มารยาทต่างหาก แอ๊ด... บานประตูไม้เนื้อดีเปิดผางเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต ร่างเพรียวระหงในชุดเสื้อเชิร์ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกกับกางเกงสแลคเข้ารูปก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้ามั่นคง ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดตามองสำรวจรอบห้องอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างสูงใหญ่ของศัลยแพทย์หัวใจมือหนึ่ง ลัลนา... ยัยนักข่าวสายขุดตัวแสบที่ทำให้เขาต้องปวดหัวตั้งแต่เมื่อวาน "อุ๊ย ขอโทษทีครับคุณหมอ พอดีประตูมันไม่ได้ล็อก... แล้วผมก็ค่อนข้างรีบ" น้ำเสียงหวานใสแต่เจือแววประชดประชันถูกพ่นออกมา รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากบางเฉียบนั้นอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืดใดๆ ในโรงพยาบาลแห่งนี้ กวินทร์หรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกจากตัวเขาจนอุณหภูมิในห้องราวกับลดลงไปหลายองศา เขายืนขึ้นเต็มความสูง ประสานสายตากับผู้บุกรุกด้วยแววตานิ่งสนิทที่พร้อมจะแช่แข็งคนตรงหน้าให้กลายเป็นจุล "ที่นี่คือห้องพักแพทย์ส่วนตัว และถ้าผมจำไม่ผิด โรงพยาบาลนี้ยังมีกฎระเบียบเรื่องมารยาทพื้นฐานอยู่บ้าง... หรือว่าสำนักข่าวของคุณอบรมพนักงานมาให้ใช้วิธีบุกรุกพื้นที่ส่วนบุคคลแบบนี้?" คำพูดเจือความเย้ยหยันถูกส่งกลับไปอย่างไม่ลดละ กวินทร์ก้าวเท้าเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาประชิดตัวอีกฝ่ายช้าๆ แรงกดดันจากส่วนสูงและท่าทีคุกคามทำให้ผู้หญิงหลายคนถอยหลังก้นจ้ำเบ้ามานักต่อนัก แต่ไม่ใช่กับลัลนา เธอไม่เพียงไม่ถอย ทว่ายังเชิดหน้าขึ้นท้าทาย กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ เจือกลิ่นชาเขียวจางๆ จากตัวเธอโชยเข้าจมูกของศัลยแพทย์หนุ่มในระยะประชิด ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันไม่ถึงคืบ หากขยับเข้าไปอีกนิดเดียวคงได้ชนกันพอดี "มารยาทเหรอคะคุณหมอ? หึ..." ลัลนาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่บึ้งตึงราวกับก้อนหิน "คนที่ปล่อยให้ความลับระดับโครงสร้างโรงพยาบาลรั่วไหล จนต้องมานั่งทำหน้าเครียดอยู่ตรงนี้ ไม่มีสิทธิ์มาสอนเรื่องมารยาทกับดิฉันหรอกค่ะ" "คุณกำลังกล่าวหาผม" กวินทร์กดเสียงต่ำลง อันตรายยิ่งกว่าเดิม "และคุณกำลังยืนขวางทางคนที่ต้องไปช่วยชีวิตคนไข้ กรุณาถอยออกไป ก่อนที่ผมจะเรียก รปภ. มาเชิญคุณออกไปในฐานะผู้บุกรุก" "เชิญเลยค่ะ!" ลัลนายิ้มกว้างกว่าเดิม ดวงตาเป็นประกายวาววับด้วยความท้าทาย เธอไม่มีทีท่าหวาดกลัวเลยสักนิด "เชิญเรียก รปภ. มาดูหน้าหมอผู้เก่งกาจ ที่ปฏิเสธการให้สัมภาษณ์กับสื่อมวลชน ทั้งที่เบื้องหลังการผ่าตัดเคสท่านประธานาธิบดีเมื่อเดือนก่อน มันมีเงื่อนงำดำมืดซ่อนอยู่... คุณกล้าสบตาฉันแล้วพูดคำว่า 'บริสุทธิ์ใจ' ออกมาสักคำไหมล่ะคะ คุณหมอกวินทร์" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวในอกของคนทั้งคู่ กวินทร์ชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบไหววูบด้วยประกายความรู้สึกที่ซับซ้อนยากจะคาดเดา เขาก้มมองหญิงสาวที่กล้าดีมาจี้จุดตายของเขาอย่างไม่เกรงกลัว ปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง แทนที่จะโกรธเกรี้ยวอย่างที่ควรจะเป็น ความรู้สึกบางอย่างกลับตีรวนขึ้นมาในอก... ยัยนี่ช่างดื้อดึง ปากเก่ง และอันตรายต่อหัวใจที่สงบนิ่งมานานของเขาเสียเหลือเกิน กวินทร์ก้มตัวลงกระซิบชิดริมหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงความร้ายกาจทำเอาลัลนาขนลุกซู่โดยไม่รู้ตัว "อยากรู้ความจริงมากนักใช่ไหม... งั้นก็ตามผมมาที่ห้องไอซียูสิครับ นักข่าวปากเก่ง... ไปดูให้เห็นกับตาว่ามือคู่นี้มันสะอาดพอที่จะฆ่าคน หรือช่วยคนกันแน่" พูดจบ ศัลยแพทย์หนุ่มก็คว้าข้อแขนเรียวของเธอไว้มั่น ออกแรงดึงเบาๆ ให้เดินตามออกไปโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ ลัลนาตื่นตระหนกเล็กน้อยแต่ก็สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมทันทีด้วยความถือดี "ปล่อยนะคะ! ฉันเดินเองได้ ไม่ต้องมา... อุ๊ย!" ยังไม่ทันที่ลัลนาจะต่อว่าจบ ประตูห้องพักแพทย์ที่ควรจะปิดสนิทกลับถูกกระชากเปิดผางออกอีกครั้งโดยพยาบาลสาวหน้าตาตื่นตระหนก พร้อมกับเสียงตะโกนที่ทำให้เลือดในกายของกวินทร์เย็นเฉียบ "คุณหมอกวินทร์คะ! ด่วนที่สุดค่ะ! คนไข้เคสห้องไอซียู หัวใจหยุดเต้นกระทันหัน ทีมแพทย์กำลังปั๊มหัวใจแต่... แต่คลื่นไฟฟ้าหัวใจกราฟดิ่งเป็นเส้นตรงแล้วค่ะ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ