ฟื้นคืนชีพในร่างศิษย์สวะ

กลิ่นคาวโลหิตเข้มข้นคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอับชื้นของไม้สักทองผุพัง หยาดหยดสีชาดที่ไหลรินจากบาดแผลฉกรรจ์กลางหน้าอกยังคงอุ่นร้อน ร่างกายของเด็กหนุ่มผู้ไร้ค่าผู้นำพาความอัปยศมาสู่ตระกูลนอนทอดร่างอยู่บนพื้นเรือนไทยโบราณที่อาบไล้ด้วยเงาจันทร์สีเลือด รอบกายรายล้อมด้วยเสียงหัวเราะเยาะเย้ยถากถางของกลุ่มศิษย์สายในผู้ทรงอภิสิทธิ์ "ตายยากตายเย็นเสียจริงนะ เจ้าสวะหลี่ชางหมิง คิดหรือว่ารนหาที่ด้วยการขโมยโอสถชำระกระดูกแล้วจะรอดพ้นเงื้อมมือของข้าไปได้?" เสียงทุ้มต่ำเปี่ยมด้วยจิตสังหารของ 'ฟ่านกง' ศิษย์พี่ใหญ่แห่งสำนักเทียนอวิ๋นดังสะท้อนก้องเรือนร้าง ปลายกระบี่อาบยาพิษในมือของมันยังคงหยดเลือดสีดำสนิท สะท้อนประกายแสงจันทร์วาวโรจน์ มันก้าวเข้ามาใกล้ร่างที่นอนไร้ลมหายใจ พร้อมเงื้อมเท้าหมายจะเหยียบย่ำซากศพนี้ให้แหลกคาเท้าเพื่อความสะใจ ทว่า... ในวินาทีที่พื้นไม้ใต้รองเท้ากำลังจะสัมผัสร่างนั้น ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวก็แผ่ซ่านขึ้นราวกับห้วงนรกเปิดออก ดวงตาที่ควรจะปิดสนิทอย่างไร้ชีวิต กลับค่อยๆ ลืมขึ้นอย่างช้าๆ นัยน์ตาคู่นั้นไม่ได้มีแววหวาดกลัวหรือความเจ็บปวดแม้แต่น้อย หากแต่ลึกล้ำ เย็นชา และเปี่ยมด้วยอำนาจกดดันอันไร้ขอบเขต ดั่งพญายมราชที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหลนับหมื่นปี อดีตมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่แห่งแดนเซียน 'หลี่ชางหมิง' ผู้ถูกทรยศหักหลังจนร่างแตกดับ บัดนี้ได้คืนชีพกลับมาในร่างของศิษย์สวะผู้ต่ำต้อยในโลกเบื้องล่างนี้แล้ว ฟ่านกงชะงักกึก ความรู้สึกหนาวเยือกแล่นพล่านจากสันหลังวาบ ร่างกายของมันสั่นเทาโดยไร้สาเหตุ ราวกับลูกนกตัวน้อยที่เผชิญหน้ากับพญาอินทรีผู้ทรงอำนาจ "เมื่อครู่... เจ้าว่ากระไรนะ?" น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ เปล่งออกมาจากริมฝีปากที่ซีดเซียวของหลี่ชางหมิง แต่มันกลับทรงพลังดั่งอสุนีบาตที่ฟาดผ่าลงกลางจิตวิญญาณของทุกคนในที่นั้น "มะ... มันยังไม่ตาย! เป็นไปได้อย่างไร หัวใจถูกแทงทะลุและพิษสลายวิญญาณแล่นพล่านถึงเพียงนั้น เหตุใดมันจึงยังส่งเสียงพูดได้!" ศิษย์สายในคนหนึ่งแผดเสียงด้วยความตื่นตระหนก ถอยหลังกรูดจนล้มคะมำลงกับพื้น หลี่ชางหมิงค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า บาดแผลฉกรรจ์ที่ควรจะพรากชีวิตกลับสมานเข้าหากันด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ปราณอสูรบรรพกาลสีดำสนิทสายหนึ่งพวยพุ่งทะยานจากจุดตันtian (จุดตานเตียน) ทะลวงขึ้นสู่ท้องฟ้า แหวกเมฆหมอกยามราตรีจนจันทร์เพ็ญเปลี่ยนเป็นสีโลหิต [ติ๊ง! ตรวจพบ Host ฟื้นคืนชีพสำเร็จ ระบบเงินล้านและมหาอำนาจบรรพกาลเริ่มทำงาน!] [ยอดเงินในบัญชีระบบปัจจุบัน: 1,000,000 เหรียญทองคำวิญญาณ] [เงื่อนไขการใช้จ่าย: ทุกๆ 1 เหรียญทองคำวิญญาณที่ใช้ จะเพิ่มพลังตบะและเขตแดนปราณทวีคูณอย่างไร้ขีดจำกัด!] เสียงก้องกังวานลึกลับดังขึ้นในห้วงความคิดของหลี่ชางหมิง มุมปากของอดีตมหาเทพยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันฟ้าดิน ในเมื่อสวรรค์เล่นตลกให้เขาต้องตายตกและกลับชาติมาเกิดใหม่ เช่นนั้นในชาตินี้ เขาจะใช้พลังเงินตราและกระบี่ในมือ เด็ดหัวทรชนให้สิ้นซาก ล้างบางสำนักเทียนอวิ๋นให้ราบคาบ "ฟ่านกง เจ้าอยากลิ้มรสความตายรูปแบบใดก่อนดีเล่า?" หลี่ชางหมิงก้าวเดินไปข้างหน้าทีละก้าว พื้นไม้ใต้ฝ่าเท้าแตกละเอียดเป็นผุยผงด้วยแรงกดดันแห่งลมปราณระดับที่แม้แต่ผู้อาวุโสยังต้องสะพรึงกลัว ดวงตาดั่งคมกระบี่จ้องมองตรงไปยังศิษย์พี่ใหญ่ผู้หน้าถอดสี ฟ่านกงหน้าซีดเผือด กัดฟันกรอดด้วยความหวาดกลัวผสมความโกรธเกรี้ยว มันสะบัดกระบี่ในมือ แผดเสียงคำรามลั่นเพื่อเรียกความมั่นใจ "อย่ามาทำเป็นอวดดี! ถึงแกจะฟื้นขึ้นมาได้ แต่ก็เป็นแค่ขยะขั้นรวบรวมลมปราณระดับหนึ่งเท่านั้น ตายเสียเถอะ! 'วิชาดาบอัสนีคลั่ง'!" กระบี่อาบยาพิษพุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วสูง หมายจะปลิดชีพหลี่ชางหมิงเป็นครั้งที่สองท่ามกลางแสงประกายสายฟ้าฟาด หลี่ชางหมิงเพียงแค่ปรายตามองการโจมตีนั้นด้วยความสมเพช มือขวายื่นออกไปอย่างเชื่องช้า ทว่ากลางฝ่ามือกลับปรากฏแสงสีทองเจิดจ้าของระบบเงินล้านสะท้อนวับวาว พร้อมกับที่กระบี่เล่มนั้นหยุดชะงักกลางอากาศราวกับชนเข้ากับกำแพงเหล็กไร้รูป "ช้าเกินไป และอ่อนหัดยิ่งนัก..." หลี่ชางหมิงเอ่ยกระซิบเบาๆ ก่อนจะดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว แรงระเบิดจากปราณอสูรและพลังเงินล้านหลอมรวมกันซัดร่างของฟ่านกงกระเด็นทะลุผนังเรือนไทยพังทลายลงมานอนกระอักเลือดสดๆ แทบเท้าของเขา ทว่า ในขณะที่หลี่ชางหมิงกำลังจะเหยียบย่ำปิดบัญชีหนี้แค้นนี้เอง ประตูเรือนไม้ที่พังทลายก็ถูกลมปราณสีครามอันหนתวเหน็บพัดกระโชกเข้ามา พร้อมกับร่างระหงของสตรีผู้หนึ่งในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ เส้นผมยาวสลวยปลิวไสวตามแรงลม ใบหน้างดงามล่มเมืองแต่เย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปี กลิ่นอายเซียนบริสุทธิ์แผ่ซ่านกดทับบรรยากาศทั้งหมดให้หยุดนิ่ง นางคือ 'ไป๋ลี่หลิน' นางเซียนผู้เร้นกายแห่งหุบเขาหมันหยาง ผู้ถือครองอักขระเวทโบราณที่ผู้คนต่างหวาดผวา นางกวาดสายตาคมปลาบมายังหลี่ชางหมิงที่ยืนอาบโลหิต ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "หลี่ชางหมิง... เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงแอบลักลอบเข้ามาในเขตหวงห้ามของตำหนักเซียน และเหตุใด... ปราณอสูรบนตัวเจ้าจึงคุ้นเคยถึงเพียงนี้?" ศาลาริมน้ำโบราณขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงมหากาพย์บทใหม่นี้ด้วยกันนะครับ