รูมเมตคนใหม่คือศัตรูเก่า

เสียงกระแทกของกระเป๋าเดินทางใบโตกระทบลงกับพื้นไม้ปาร์เกต์เนื้อดีดังสะท้อนก้องห้องชุดเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง มันไม่ใช่เสียงต้อนรับที่อบอุ่น แต่เป็นเสียงประกาศสงครามขนาดย่อมที่เรนตั้งใจส่งตรงไปยังเจ้าของห้องผู้ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัวด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมความเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศแบรนด์ดังปะทะเข้ากับปลายจมูก เรนกวาดสายตาสำรวจรอบห้องด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจระคนหมั่นไส้ พื้นที่กว้างขวาง สไตล์การตกแต่งแบบมินิมอลโมโนโทนที่ไร้ชีวิตชีวาช่างสะท้อนตัวตนของ 'คินน์' ออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ... เย็นชา เนี้ยบกริบ และน่าหงุดหงิดเป็นที่สุด "ยินดีต้อนรับสู่บ้านใหม่... ลูกหนี้จำยอม" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น รอยยิ้มมุมปากของอีกฝ่ายไม่ได้สื่อถึงความยินดีเลยสักนิด มันคือรอยยิ้มของผู้กุมชัยชนะที่เรนอยากจะเดินเข้าไปใช้ฝ่าเท้างามๆ ประทับรอยไว้เสียให้เข็ด "อย่าสำคัญตัวผิดเลยคุณคินน์ ผมไม่ได้อยากมาเหยียบที่นี่นักหรอก ถ้าไม่ใช่เพราะสัญญาบ้าๆ กับยอดหนี้ห้าหลักที่จู่ๆ ก็งอกเงยขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล" เรนสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสองคู่ปะทะกันกลางอากาศราวกับมีประกายไฟแลบแปลบ คินน์หัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อสมส่วนขยับตัวเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว ความกดดันจากผู้ชายคนนี้ไม่เคยลดน้อยลงเลย ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี นัยน์ตาสีเข้มคมกริบคู่นั้นยังคงจ้องมองเขาเหมือนเหยื่อในกำมือ "จำเหตุผลไม่ได้จริงๆ หรือครับ หรือว่าความจำสั้นจนลืมไปแล้วว่าใครกันที่เป็นคนทำแจกันโบราณยุคราชวงศ์ชิงแตกคามือเมื่อสัปดาห์ก่อน" คินน์โน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเรนต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "มันเป็นอุบัติเหตุ! อีกอย่าง ของเก๊ชัดๆ คุณต่างหากที่หลอกขายฝันแล้วเอาเปรียบผู้บริโภค!" "ของแท้หรือของเก๊ ศาลท่านจะเป็นคนตัดสิน... แต่ตอนนี้ สัญญาระบุไว้ชัดเจนว่าคุณต้องมาเป็นผู้ช่วยส่วนตัวและรูมเมตคอยดูแลความสะอาด ตลอดจนเตรียมอาหารเช้าให้ผมทุกวัน ตลอดเวลาสามเดือนเต็ม" คำพูดนั้นทำให้เรนอยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ ให้รู้แล้วรู้รอด บ้าจริง นี่มันชีวิตจริงหรือละครน้ำเน่ากันแน่ ทำไมเขาต้องมาตกอับถึงขนาดต้องมาอยู่ใต้ชายคาเดียวกับไอ้คนปากร้ายใจมารนี่ด้วย หากเลือกได้ เรนยอมไปยืนตากฝนประท้วงหน้าบริษัทของหมอนี่เสียยังดีกว่า "แล้วห้องนอนผมอยู่ไหน" เรนเปลี่ยนเรื่องตัดบทด้วยความหงุดหงิด ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับคนตรงหน้าให้เสียสุขภาพจิต คินน์ปรายตามองไปยังประตูบานสุดท้ายที่อยู่สุดทางเดิน สีหน้าของเจ้าตัวฉายแววเจ้าเล่ห์ขึ้นมาวูบหนึ่งจนเรนจับสังเกตได้ "ห้องนั้น... แต่บอกไว้ก่อนนะ ว่าห้องนอนของเรา 'ต้องใช้ร่วมกัน' ไม่มีห้องแยกสำหรับลูกจ้าง" เรนเบิกตากว้างทันที สัญชาตญาณการเอาตัวรอดร้องเตือนภัยดังลั่น "ว่ายังไงนะ! คุณบอกว่าเราต้องนอนห้องเดียวกันอย่างนั้นเหรอ! ในสัญญาไม่ได้ระบุข้อนี้ไว้นี่!" "สัญญาข้อที่สิบเอ็ดระบุไว้ว่า 'ผู้ว่าจ้างมีสิทธิ์ปรับเปลี่ยนเงื่อนไขการอยู่อาศัยได้ตามความเหมาะสมเพื่อประสิทธิภาพในการทำงาน'" คินน์อ้างหน้าตาย น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเจ้าเล่ห์เต็มพิกัด "และผมคิดว่า การให้คุณมานอนคุมความประพฤติผมใกล้ๆ คือความเหมาะสมที่สุด" "คุณมันเผด็จการ!" เรนพุ่งตัวเข้าไปประชิด ร่นระยะห่างจนอกเกือบชนอก นิ้วเรียวชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างเหลืออด "อย่ามาใช้เล่ห์เหลี่ยมทนายกับผมนะคินน์ ผมไม่อนุญาต!" คินน์ไม่ถอยหนีแถมยังก้าวสวนเข้าไปอีกก้าวเดียว มือหนาเอื้อมคว้าข้อมือบางที่กำลังชี้หน้าตนไว้อย่างรวดเร็ว แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่แน่นหนาพอที่จะทำให้เรนขยับไปไหนไม่ได้ ความอุ่นร้อนจากฝ่ามือของอีกฝ่ายส่งผ่านผิวเนื้อจนหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ บรรยากาศรอบตัวเงียบลงชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่ผ่อนเข้าออกของคนทั้งคู่ ระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปทำให้เรนมองเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นชัดเจน หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติเริ่มรัวเร็วจนน่ากลัว "ถ้าคิดว่าผมเผด็จการ... คุณก็ลองขัดขืนดูสิครับ เรน" คินน์กระซิบเสียงพร่าชิดริมใบหู ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มจนเรนรู้สึกร้อนผ่าวไปหมด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธ หรือเพราะความรู้สึกแปลกประหลาดที่กำลังตีรวนขึ้นมาในอกกันแน่ เรนเม้มริมฝีปากแน่น พยายามดึงสติแล้วกระชากข้อมือตัวเองกลับทันทีเมื่อตั้งหลักได้ "ปล่อย! ผมไม่ใช่คนในโอวาทของคุณนะ!" ก่อนที่สงครามประสาทรอบใหม่จะได้เริ่มต้นขึ้น เสียงกดกริ่งหน้าห้องพักก็ดังขึ้นแทรกกลางความตึงเครียดเสียก่อน *ติ๊ง น่อง...* คินน์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะ เขายอมปล่อยมือจากเรนแล้วหันไปมองหน้าประตู ร่างสูงเดินผละออกไปเพื่อเปิดประตูต้อนรับผู้มาเยือนที่วิสาสะมาในยามวิกาลแบบนี้ เรนยืนหายใจหอบฮึก ลูบข้อมือตัวเองป้อยๆ พลางมองตามแผ่นหลังกว้างด้วยความสงสัยว่าใครกันคือแขกยามวิกาลคนนั้น แต่ทว่า ทันทีที่ประตูบานใหญ่เปิดออก และน้ำเสียงคุ้นเคยดังลอดเข้ามาในโถงทางเดิน เรนก็ต้องหน้าซีดเผือด ตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน "สวัสดีครับพี่คินน์... เอ๊ะ ผมไม่ได้มารบกวนเวลาสวีทกับใครใช่ไหมครับเนี่ย?" รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มของ 'ธาม' อดีตแฟนเก่าที่เพิ่งเลิกรากันไปหมาดๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้า พร้อมกับก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับอนุญาต และที่สำคัญที่สุด... ธามคือลูกพี่ลูกน้องสายตรงของคินน์เอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินปนความแซ่บในตอนแรกนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ