สามีทหารกลับบ้าน

เสียงเคาะประตูรั้วไม้ไผ่หน้าบ้านตระกูลลู่ดังขึ้นสามครั้งติดกัน ไม่ใช่เสียงเคาะแบบญาติสนิทมิตรสหายมาเยี่ยมเยียน แต่เป็นจังหวะกระแทกกระทั้นด้วยความร้อนรนและตะمعเปี่ยมด้วยความโลภ ซึ่งใครฟังก็รู้ว่าเป็นฝีมือของใคร เหมยหลันเลิกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก ขณะที่เธอกำลังใช้มีดปังตอคมกริบสับกระดูกหมูสามชั้นในครัวอย่างคล่องแคล่ว เสียง "ปั๊ก ๆ ๆ" เป็นจังหวะสม่ำเสมอสะท้อนก้องในยามบ่ายที่แดดกำลังร่มลมตก ทว่าบรรยากาศในห้องครัวเวลานี้ไม่ได้มีแค่กลิ่นอายของการทำอาหารธรรมดา เพราะบนเตาไฟดินเหนียว หม้อดินใบใหญ่กำลังตุ๋นหมูสามชั้นกับหน่อไม้ป่าที่เธอแอบดึงออกมาจากมิติลับเมื่อครู่ กลิ่นหอมหวานของน้ำตาลเคี่ยวกับซีอิ๊วดำและเครื่องเทศจีนโชยตลบอบอวลทะลุประตูบ้าน ออกไปเตะจมูกคนที่ยืนรออยู่ข้างนอกจนแทบจะทนไม่ไหว "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! นังตัวดี เหมยหลัน! แกกล้าดียังไงถึงทำเป็นหูหนวกตาบอดตอนฉันเคาะเรียก!" เสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้ใหญ่จางแผดดังลั่นบ้าน พร้อมกับเสียงผลักรั้วไม้ไผ่จนสั่นคลอน ราวกับจะพังมิพังแหล่ ป้าสะใภ้ใหญ่ก้าวเท้าเข้ามาในเขตบ้านด้วยท่าทีฮึกเหิม วันนี้หมายมั่นปั้นมือว่าจะมาทวงถั่วเขียวและแป้งสาลีที่นางแอบเล็งไว้ตั้งแต่เมื่อวาน ทว่า เมื่อก้าวพ้นธรณีประตูห้องครัว กลิ่นหอมเย้ายวนใจที่ลอยอบอวลจนน้ำลายสอทำให้ฝีเท้าของนางต้องชะงัก ดวงตาคู่เล็กหรี่ลงด้วยความประหลาดใจ กลิ่นนี่มัน... กลิ่นเนื้อตุ๋นไม่ใช่หรือ? บ้านรองที่ยากจนจนแทบไม่มีข้าวกินจะมีปัญญาซื้อเนื้อหมูสามชั้นชั้นดีแบบนี้มาจากไหนกัน? "อุ๊ย ป้าสะใภ้ใหญ่เองหรอกหรือครับ ลมอะไรหอบท่านมาถึงนี่ได้ล่ะครับเนี่ย" เหมยหลันวางมีดในมือลง หันกลับมาพร้อมรอยยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษ ดวงตากลมโตเป็นประกายพราวระยับ ไร้ซึ่งความหวาดกลัวหรือเกรงใจเหมือนในอดีต ป้าสะใภ้ใหญ่กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ พยายามละสายตาจากหม้อตุ๋นเดือดปุด ๆ บนเตา นางเชิดหน้าขึ้นแล้วเท้าสะเอวทันที "ไม่ต้องมาทำเป็นพูดจาหวานหู นังหลัน! แกซ่อนอะไรไว้ในหม้อ หอมขนาดนี้... รู้ไหมว่าคนทั้งหมู่บ้านเขาได้กลิ่นกันหมดแล้ว ครอบครัวเราเป็นญาติผู้ใหญ่ แกแอบทำอาหารดี ๆ กินกันเองโดยไม่แบ่งปันตระกูลใหญ่แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน!" เหมยหลันหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ น้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟังแต่แฝงด้วยความเยียบเย็น "แบ่งปันหรือครับ? ตอนที่บ้านเราไม่มีข้าวกรอกหม้อ ป้าสะใภ้ใหญ่เคยเอาข้าวสารมาแบ่งเราสักเม็ดไหมครับ? ตอนที่สามีฉันส่งเงินเดือนทหารมาแล้วท่านมาไถ่ถามเอาไปอ้างว่าเป็นค่าดูแล... หึ ความทรงจำของฉันยังดีอยู่นะครับ ไม่ได้เลอะเลือนเหมือนใครบางคน" "แก! นังปากดี!" ป้าสะใภ้ใหญ่หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธ ยกนิ้วสั่นเทาขึ้นชี้หน้าหญิงสาว "ฉันจะไปฟ้องคุณแม่สามีแก! อกตัญญู ไม่เคารพผู้อาวุโส แบบนี้ต้องโดนดี!" "เชิญตามสบายครับ" เหมยหลันกล่าวด้วยท่าทีสบาย ๆ นางเอื้อมมือไปหยิบตะหลิวไม้มาคนหมูตุ๋นในหม้ออย่างใจเย็น กลิ่นหอมเข้มข้นยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีกจนป้าสะใภ้ใหญ่แทบจะยืนไม่อยู่ "แต่อยากเตือนด้วยความหวังดีนะครับ ว่าถ้าแม่สามีมาตอนนี้ อาจจะได้เห็นสามีของฉันที่เพิ่งกลับมาจากค่ายทหารพอดี..." กึก! ราวกับมีค้อนเหล็กมาทุบลงกลางศีรษะ ป้าสะใภ้ใหญ่ชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "ลู่เฉิง... ลู่เฉิงกลับมาแล้วงั้นเหรอ?" น้ำเสียงที่เคยเกรี้ยวกราดพลันหดหายไปครึ่งหนึ่ง นายทหารหนุ่มตระกูลลู่ผู้นี้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาด เย็นชา และระเบียบวินัยเข้มงวด ที่สำคัญคือเขาหวงภรรยาคนนี้ยิ่งกว่าไข่ในหิน หากลู่เฉิงมาเห็นว่านางมารังแกภรรยาของเขาถึงบ้าน มีหวังตระกูลใหญ่คงไม่แคล้วโดนตัดขาดความช่วยเหลือทางการเงินแน่นอน "ใช่ครับ สามีฉันกลับมาแล้ว..." เสียงทุ้มต่ำและทรงพลังดังขึ้นจากทางประตูด้านหลัง ขัดจังหวะการสนทนาของทั้งสองคนทันที ป้าสะใภ้ใหญ่สะดุ้งสุดตัว รีบหันขวับไปมอง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่รีดเรียบกริบปรากฏEสายตา ไหล่กว้างหนาทะมึน ใบหน้าคมคายหล่อเหลาแต่ไร้รอยยิ้ม ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองป้าสะใภ้ใหญ่ด้วยแววตานิ่งสนิทที่กดดันจนคนมองแทบหยุดหายใจ ลู่เฉิงก้าวเข้ามาในห้องครัว ขายาวก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็มายืนซ้อนอยู่ด้านหลังของเหมยหลัน ร่างกายกำยำแผ่ซ่านไออุ่นและกลิ่นอายบุรุษเพศที่คุ้นเคย มือหนาหยาบกร้านจากการฝึกฝนวางลงบนเอวบางของภรรยาอย่างเป็นเจ้าเข้าเจ้าของโดยธรรมชาติ สายตาที่เคยเย็นชาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและคลั่งรักจนแทบหยดเยิ้มเมื่อมองดวงหน้าหวานของภรรยา "เหนื่อยไหมครับคนดี..." ลู่เฉิงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำข้างใบหูของเหมยหลัน ปลายจมูกโด่งรั้นสูดดมกลิ่นกายหอมกรุ่นของเธอเข้าปอดลึก ราวกับต้องการชาร์จพลังหลังจากไม่ได้เจอหน้ากันนานแรมเดือน "ผมกลับมาแล้ว... และกลิ่นนี่ก็หอมมากเสียจนผมแทบไม่อยากเชื่อว่านี่คือบ้านเรา" เหมยหลันเอี้ยวตัวกลับมาเล็กน้อย ส่งยิ้มพราวระยับให้สามีหนุ่ม "ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับพี่ลู่เฉิง... อาหารยังไม่เสร็จดีหรอกครับ แต่ถ้าแขกไม่ได้รับเชิญคนนี้ยังไม่ออกจากบ้านเราไป เกรงว่าหมูตุ๋นจานนี้คงต้องแบ่งให้หมาแถวนี้กินแทนเสียแล้วล่ะครับ" ป้าสะใภ้ใหญ่หน้าเสียทันทีเมื่อได้ยินคำเหน็บแนมนั้น นางอ้าปากพะงาบ ๆ จะเอ่ยปากด่าทอ แต่พอปะทะกับสายตาดุราวนายพรานของลู่เฉิงที่หันมามองพอดิบพอดี นางก็กลืนคำพูดทั้งหมดลงคอ ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว "ป้าสะใภ้ใหญ่..." ลู่เฉิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่น้ำหนักเสียงกดต่ำจนน่ากลัว "ภรรยาผมบอกให้กลับไป... หูหนวกหรือครับ หรือต้องให้ผมช่วยส่งท่านออกไปดี?" "คะ... แก... ลู่เฉิง แกกล้าไล่ฉันเหรอ!" ป้าสะใภ้ใหญ่กรีดร้องด้วยความอับอาย ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้ววิ่งเตลิดออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็วท่าเสียงหัวเราะเบา ๆ ของเหมยหลัน บรรยากาศในห้องครัวกลับมาสงบสุขอีกครั้ง ลู่เฉิงไม่รอช้า เขารวว์เอวบางของเหมยหลันเข้าหาตัวแน่นขึ้น ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากนุ่มด้วยแววตาเป็นประกายไฟเร่าร้อน "จัดการคนน่ารำคาญเสร็จแล้ว... คราวนี้ถึงตาเราเคลียร์บัญชีกันบ้างแล้วนะครับภรรยา" ลู่เฉิงยิ้มมุมปาก "คุณติดค้างการต้อนรับสามีด้วยอาหารเลิศรส... และรางวัลชุดใหญ่ไว้แล้วนะ" เหมยหลันหัวเราะคิกคักในอ้อมแขนเขา ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะเอ่ยปากตอบ ทันใดนั้นเอง... เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างรวดเร็วและกระชั้นชิด ก๊อก ๆ ๆ! "พี่ลู่เฉิง! พี่ลู่เฉิงอยู่บ้านไหมคะ! ช่วยฉันด้วยค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่ที่แปลงนาแล้ว!" เสียงหวานใสของหญิงสาวคนหนึ่งตะโกนแผดลั่นเข้ามา พร้อมกับร่างระหงของ "หลินเยว่" หญิงสาวข้างบ้านผู้ขึ้นชื่อเรื่องการตามตื๊อลู่เฉิงมานานนับปี ที่พุ่งพรวดเข้ามาในเขตบ้านโดยไม่ได้รับอนุญาตแม้แต่ประตูจะปิดสนิท! เหมยหลันหรี่ตาลงทันที รอยยิ้มบนริมฝีปากจางหายไปในพริบตา ขณะที่ลู่เฉิงขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง โปรดติดตามตอนต่อไป... (ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" เสมอมาครับ)