กลิ่นหอมยั่วยวนกลางป่าลึก

"เจ้า..." เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ป่าจากชายร่างยักษ์ที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูไม้เก่าคร่ำคร่า สั่นสะเทือนไปถึงโสตประสาทของฉัน หลินเฟยเฟยหยุดมือที่กำลังไล้เนยสดลงบนก้อนแป้งโฮลวีตที่นวดจนได้ที่ทันที ฉันไม่ได้เงยหน้ามองทันที แต่ใช้จังหวะที่หัวใจเต้นโครมครามนั้นจัดระเบียบสติ กลิ่นหอมฟุ้งของเนยแท้ที่เคี่ยวจนเหลืองทองผสมกับความหวานละมุนของน้ำตาลอ้อยที่อบอวลอยู่ในอากาศ คือกับดักชั้นดีที่ล่อเสือตัวใหญ่ให้ก้าวเข้ามาในถ้ำของฉัน "ในป่าร้างนี่... เจ้าทำอะไรกิน?" เขาถามย้ำ ดวงตาสีเข้มคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองไปรอบครัวเล็กๆ ที่ฉันเพิ่งจัดระเบียบใหม่ด้วยอุปกรณ์จาก 'ระบบครัววิเศษ' ฉันวางแปรงทาเนยลง วางมาดนิ่งดุจแม่ค้ามือทองผู้ไม่เกรงกลัวต่อสิ่งใด ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาบุรุษเบื้องหน้า กริฟฟิน... นายพรานผู้ถูกขนานนามว่าเย็นชาและดุดันที่สุดในเขตชายป่า เขามีไหล่กว้างที่ดูเหมือนจะบดบังแสงสว่างที่เล็ดลอดเข้ามาผ่านหน้าต่างไปจนหมดสิ้น รอยแผลเป็นที่หางคิ้วนั่นไม่ได้ทำให้เขาน่ากลัวสำหรับฉัน แต่มันกลับทำให้ฉันนึกถึงลูกค้าขาประจำที่หิวโหยในโลกเก่า "ทำไมหรือคะ? กลิ่นมันรบกวนการลาดตระเวนของคุณหรือ" ฉันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ามีจังหวะเว้นวรรคให้ดูมีชั้นเชิง พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเป็นการท้าทาย กริฟฟินนิ่งไป ดวงตาของเขาไม่ได้จ้องที่ใบหน้าของฉัน แต่กลับเบนไปทางเตาอบดินเผาที่กำลังส่งเสียงปุดๆ ของเนยที่เดือดพล่านอยู่ข้างใน เขาไม่ได้ตอบคำถาม แต่ก้าวเท้าเข้ามาข้างในหนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่ของเขาทำให้ห้องครัวที่กว้างขวางขึ้นเล็กน้อยด้วยระบบมิติดูแคบลงถนัดตา "ข้าแค่ไม่คิดว่าจะมีใครมาจุดไฟทำขนมในที่แบบนี้" เขาพูดพลางสูดกลิ่นหอมนั้นเข้าไปลึกๆ "มันไม่ใช่แค่กลิ่นไหม้ แต่มันเหมือน... กลิ่นที่ทำให้คนหิวโหยลืมความเจ็บปวดไปได้ชั่วขณะ" ฉันแค่นยิ้มในใจ นี่คือกลยุทธ์การตลาดขั้นพื้นฐาน—กลิ่นที่ดึงดูดใจคือกุญแจสำคัญสู่กระเป๋าเงินของลูกค้า "ถ้าหิวก็บอกตรงๆ ค่ะ ไม่ต้องอ้อมค้อม" ฉันเดินเลี่ยงไปหยิบตะกร้าไม้สานที่บรรจุขนมปังโฮลวีตอบเนยสูตรพิเศษชิ้นแรกออกมาจากเตา ความร้อนระอุของมันทำให้มือของฉันอุ่นวาบ "ขนมปังนี้ฉันเพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ วัตถุดิบชั้นดีที่หาไม่ได้ในป่าลึกแถบนี้ ถ้าอยากลองชิมก็แลกมาด้วยความจริงใจนะคะ... หรือไม่ก็เหรียญเงินสักสองสามเหรียญ" กริฟฟินชะงักไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนเขาจะประหลาดใจกับท่าทีไม่ยี่หระของหญิงสาวที่ควรจะหวาดกลัวเขา เขาสบตาฉันนิ่ง ราวกับกำลังประเมินว่าฉันเป็นเหยื่อหรือเป็นนักล่ากันแน่ "เจ้าเป็นใครกันแน่ หลินเฟยเฟย" เขาถามเสียงต่ำ "หญิงสาวที่ถูกตระกูลสามีเก่าขับไล่ไสส่งมาตายในป่า ไม่น่าจะมีศักยภาพพอจะอบขนมที่มีกลิ่นหอมถึงเพียงนี้ได้" ฉันวางขนมปังลงบนโต๊ะไม้ขัดเงา กลิ่นเนยสดตีเข้าหน้าเขาจนชายหนุ่มต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างห้ามไม่ได้ "อดีตก็คืออดีตค่ะ แต่ถ้าคุณสนใจจะสืบประวัติฉัน แทนที่จะเอาเงินไปซื้อขนมปัง ก็เชิญทำตามสบาย แต่ถ้าคุณอยากลิ้มรสความอร่อยที่หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว... ก็จ่ายเงินมาค่ะ" ฉันไม่เปิดโอกาสให้เขาตอบโต้ด้วยการตัดแบ่งขนมปังเป็นชิ้นพอดีคำ ผิวกรอบสีน้ำตาลทองของมันส่งเสียง 'กรอบ' เบาๆ เมื่อมีดผ่านลงไป เนื้อในสีนวลนุ่มฟูและชุ่มฉ่ำไปด้วยเนยที่ซึมลึกถึงเนื้อใน กริฟฟินไม่ได้พูดอะไรอีก เขาหยิบชิ้นขนมปังขึ้นมาด้วยมือหยาบกร้านของนายพราน ก่อนจะส่งเข้าปาก ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องครัว ฉันเฝ้ามองปฏิกิริยาของเขาด้วยความมั่นใจ ชัยชนะไม่ได้อยู่ที่การเจรจา แต่มันอยู่ที่ปลายลิ้น เขาหยุดเคี้ยว แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงทันที เขาสบตาฉันอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีความระแวง มีเพียงความโหยหาและความประหลาดใจอย่างที่สุด "นี่มัน..." เขาพึมพำ "ขนมปังนี่... เจ้าทำได้อย่างไร" "ความลับค่ะ" ฉันยิ้มหวาน "ถ้าอยากได้สูตรหรืออยากกินอีก ก็แวะมาบ่อยๆ สิคะ" ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะเป็นใจ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยก็ดังแทรกเข้ามาจากทางหน้าต่าง เสียงนั้นทำให้ฉันหน้าตึงขึ้นมาทันที เป็นเสียงของเฉินฮุ่ยหลิง ยัยป้าสะใภ้จอมโลภที่คงจะรู้ข่าวว่าฉันมีของดีอยู่ในมือ "เฟยเฟย! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ข้าได้ยินมาว่าแกซ่อนสมบัติของตระกูลไว้ในนี้ใช่ไหม? ส่งมันมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!" กริฟฟินหันไปมองทางประตูที่สั่นไหวด้วยแรงกระแทกจากภายนอก ก่อนจะหันกลับมามองฉันด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเป็นประกายอันตราย เขาขยับตัวบังฉันไว้ข้างหลังอย่างเป็นธรรมชาติ มือหนาของเขาแตะที่ด้ามมีดล่าสัตว์ที่ข้างเอว "ดูเหมือนว่า 'แขกที่ไม่ได้รับเชิญ' ของเจ้ากำลังจะทำลายมื้ออาหารของเรานะ" กริฟฟินกระซิบข้างหูฉัน เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชาที่ต่างจากเมื่อครู่ลิบลับ "จะให้ข้าจัดการแบบไหนดี? ให้ไล่ออกไปเฉยๆ หรือจะให้ข้าฝากแผลไว้เป็นที่ระลึกให้พวกมันจำจนวันตายดีล่ะ?" ฉันมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่เพิ่งพบหน้ากันไม่นาน แต่กลับยื่นมือเข้ามาปกป้องฉันจากญาติจอมปลอมอย่างไม่อิดออด รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากของฉัน "ถ้าจะจัดการ... ก็ต้องทำให้พวกมันรู้ซึ้งถึงความผิดพลาดที่กล้ามาขวางทางทำมาหากินของฉันค่ะ" ประตูหน้าบ้านถูกถีบพังเข้ามาพร้อมกับร่างของเฉินฮุ่ยหลิงที่พุ่งเข้ามาพร้อมกับสมุนอีกสองสามคน ทว่าสิ่งที่พวกมันเห็นไม่ใช่หญิงสาวผู้อ่อนแอที่ยืนสั่นเทา แต่มันคือภาพของฉันที่ยืนกอดอกอยู่ข้างหลัง 'นายพรานคลั่งรัก' ที่กำลังมองพวกมันด้วยสายตาของนักล่าที่กำลังรอจังหวะขย้ำเหยื่อ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเฟยเฟยและกริฟฟินในโลกแห่งเบเกอรี่และบททดสอบชีวิตครั้งนี้นะคะ!