กาแฟหกกับคำทักทายแรกที่ไม่สบอารมณ์

"บอกแล้วไงครับว่าเส้นท่อแอร์ตรงนั้นมันขัดกับงานโครงสร้างฝ้าเพดาน ถ้าคุณยังดึงดันจะเอาตามแบบเดิม ผมเกรงว่าเงินงบประมาณหลายล้านของโครงการนี้จะกลายเป็นกระดาษทิชชูเปียกน้ำทันทีที่ผู้รับเหมาเริ่มลงมือเจาะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบราวกับกระแสร์น้ำเชี่ยวใต้ผิวน้ำแข็งเอ่ยขึ้น ทำเอาบรรยากาศในร้านกาแฟสไตล์อินดัสเทรียลลอฟท์ใกล้ไซต์งานก่อสร้างถึงกับอุณหภูมิลดฮวบ ภาคินยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์บาร์ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะจังหวะลงบนโต๊ะไม้สักอย่างใจเย็น แววตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมมองลอดผ่านความว่างเปล่าไปยังร่างบางของหญิงสาวที่นั่งกางแปลนอีเวนต์กองโตอยู่ฝั่งตรงข้าม ณิชารีย์เงยหน้าขึ้นจากกระดาษแผ่นใหญ่ แววตาคมกริบฉายประกายความหงุดหงิดอย่างไม่คิดจะปิดบัง เธอปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากออกด้วยหลังมืออย่างลวกๆ ก่อนจะพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ออกมา "คุณภาคินคะ... เอ่อ ขอโทษทีครับ พอดีฉันติดปาก" เธอกระแทกเสียงประชดประชันทันทีที่อีกฝ่ายทำท่าจะอ้าปากแย้ง "คุณช่วยเข้าใจใหม่ด้วยนะคะว่านี่คืองานอีเวนต์เปิดตัวโครงการ ไม่ใช่การสร้างตึกบัญชาการกองทัพบก เวทีและซุ้มดอกไม้ของฉันมันต้องใช้วิสัยทัศน์ที่กว้างไกล ไม่ใช่ก้มหน้าก้มตาจำกัดอยู่แค่กรอบสถาปัตยกรรมสี่เหลี่ยมทึบตันแบบที่คุณร่ำเรียนมาจากเมืองนอก" "วิสัยทัศน์ที่กว้างไกลของคุณ กำลังจะทำให้โครงสร้างรับน้ำหนักของโถงล็อบบี้วิกฤตนะครับ คุณณิชารีย์" ภาคินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขานิ่งสนิทไร้ระลอกคลื่น แต่ทว่าคำพูดแต่ละคำเปรียบเสมือนเข็มเล่มยาวที่จิ้มตรงจุดเป๊ะ "ผมไม่ได้เรียนสถาปัตย์มาเพื่อให้คนจัดดอกไม้เอาโครงเหล็กหนักครึ่งตันไปแขวนไว้บนคานรับแรงเฉือนพรรณนั้นหรอกนะ ถ้าคานมันร่วงลงมาทับหัวแขกวีไอพีในงานขึ้นมาจริงๆ คุณจะเอาหน้าสวยๆ ของคุณมารับผิดชอบแทนใบประกอบวิชาชีพของผมไหวเหรอครับ" เพล้ง! เสียงแก้วกาแฟกระแทกกับจานรองดังลั่น โชคดีที่มันเป็นแก้วเซรามิกหนาเตอะจึงไม่แตก แต่แรงกระแทกนั้นมากพอที่จะทำให้กาแฟลาเต้อุ่นๆ พุ่งกระฉูดขึ้นมาเป็นสาย สาดซัดเข้าใส่เสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีขาวบริสุทธิ์แบรนด์ดังราคาเหยียบหมื่นของสถาปนิกหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบเต็มรัก ความเงียบสงบชั่วขณะเข้าปกคลุมมุมโต๊ะนั้นทันที ภาคินก้มมองรอยด่างสีน้ำตาลเข้มที่ขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ บนหน้าอกเสื้อด้านขวา กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วผสมนมสดลอยแตะจมูก ทว่ามันกลับชวนให้เส้นเลือดขมับของชายหนุ่มปูดโปนขึ้นมาด้วยความโกรธ ณิชารีย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือบางรีบคว้าทิชชูบนโต๊ะมาปัดป้ายกวาดถูอย่างลนลาน "อุ๊ย! ตายจริง... ฉันไม่ได้ตั้งใจ มือมันปัดไปโดนพอดี คุณ... เอえ... คุณภาคิน เจ็บตรงไหนไหมคะ เอ๊ย! ครับ!" "มือหรือตีนครับนั่น" ภาคินกัดฟันกรอด น้ำเสียงลอดไรฟันด้วยความเคืองขุ่น เขายันตัวขึ้นเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งในชุดทำงานเนี้ยบกริบตอนนี้กลับมีคราบกาแฟน่าเกลียดประดับอยู่ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่หญิงสาวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "คุณนี่มัน... นอกจากจะหัวดื้อเรื่องงานแล้ว ยังซุ่มซ่ามเป็นวินาศภัยเคลื่อนที่อีกต่างหาก" "อ้าว! พูดให้มันดีๆ นะคะคุณภาคิน ก็ฉันบอกว่าไม่ได้ตั้งใจไงคะ อีกอย่าง ใครใช้ให้คุณยืนประชิดตัวแล้วทำหน้ากวนประสาทใส่ฉันล่ะคะ ความผิดคุณครึ่งหนึ่งแหละที่มากดดันฉันจนสมาธิกระเจิงแบบนี้!" ณิชารีย์ลุกขึ้นยืนเผชิญหน้า มือเท้าสะเอว เชิดคางขึ้นอย่างไม่เกรงกลัวต่อส่วนสูงที่ต่างกันเกือบหนึ่งคืบ "ผมมากดดัน? หึ" ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักสวย "ผมกำลังพูดด้วยเหตุผลบนพื้นฐานของความปลอดภัย แต่วิธีการแก้ปัญหาของคุณคือการสาดกาแฟใส่เสื้อผมเนี่ยนะ เป็นวิธีคิดที่สร้างสรรค์ดีนี่ครับ สมกับเป็นผู้จัดการอีเวนต์มือทองจริงๆ" "คุณภาคิน!" ณิชารีย์หน้าดำคร่ำเครียด กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เธอเกลียดที่สุดคือพวกผู้ชายปากจัดที่ชอบดูถูกหยามหยันคนอื่นทางอ้อมแบบนี้ "ถ้าเสียดายเสื้อราคาแพงนัก วันหลังก็ใส่เสื้อกันฝนมาคุยงานกับฉันนะคะ จะได้ไม่ต้องมานั่งทำหน้าเป็นตูดแบบนี้!" "ปากดี..." ภาคินก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออีกก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นกาแฟลอยเข้าจมูกณิชารีย์จนเธอต้องผถอยหลังไปชนพนักเก้าอี้ "ปากเก่งแบบนี้ เก็บเอาไว้ไปเถียงกับผู้รับเหมาตอนหน้างานเถอะครับ หวังว่าโครงสร้างอีเวนต์ของคุณจะแข็งแรงเท่าฝีปากนะ ไม่อย่างนั้นงานเปิดตัวคงกลายเป็นงานศพหมู่แทน" ณิชารีย์สูดหายใจเข้าลึก3เฮือก เธอเกือบจะเงื้อมือขึ้นไปฟาดหน้าหล่อๆ ของไอ้สถาปนิกซึนเดะนี่สักฉาดให้หายหมั่นไส้ ทว่าก่อนที่สงครามขนาดย่อมจะลุกลามไปมากกว่านั้น เสียงทุ้มคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลังประตูร้าน "อ้าว คิน! นิชา! อยู่นี่เองเหรอ... เฮ้ย! เสื้อแกไปโดนอะไรมาวะ กลิ่นกาแฟหึ่งเชียว หรือว่าพวกแกสองคน... เพิ่งจะสวีทกันจนกาแฟหกใส่เสื้อ?" ธนวินท์ก้าวเข้ามาในร้านพร้อมรอยยิ้มกวนประสาทตามสไตล์ โดยมีพิมพ์ชนกเดินตามหลังมาติดๆ หญิงสาวกวาดสายตาปราดเดียวก็จับกระแสความตึงเครียดที่พวยพุ่งระหว่างคนทั้งคู่ได้ทันที เธออมยิ้มบางๆ ที่มุมปากอย่างรู้ทันเกม ภาคินถอยหลังกลับไปตั้งหลัก ใบหน้าหล่อเหลายังคงบึ้งตึงไม่สบอารมณ์ เขายกมือขึ้นปัดเศษทิชชูออกจากเสื้อเชิ้ตลวกๆ ก่อนจะหันไปทางเพื่อนสนิท "ถามเพื่อนรักของคุณดูสิครับวิน..." ภาคินปรายตามองณิชารีย์ที่ยืนหายใจฮึดฮัดหน้าดำคร่ำเครียดอยู่ฝั่งตรงข้าม น้ำเสียงของเขากลั้วหัวเราะเยارยันเล็กน้อย "ว่าแม่พิมพ์ของชาติ... เอ๊ย ผู้จัดการอีเวนต์คนเก่งคนนี้... ตั้งใจจะต้อนรับสถาปนิกในสังกัดด้วยการอาบกาแฟให้ผมฟังตั้งแต่บทแรกของโปรเจกต์ได้ยังไง" ณิชารีย์อ้าปากค้าง เตรียมจะสวนกลับด้วยคำพูดที่เจ็บแสบกว่าเดิม แต่ทว่าสายตาของพิมพ์ชนกที่ก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างพวกเขากลับเอ่ยตัดบทขึ้นเสียก่อนด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "ใจเย็นก่อนเถอะค่ะทั้งสองท่าน..." พิมพ์ชนกปรายตามองสภาพเสื้อของภาคินสลับกับใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธของณิชารีย์ "เพราะตอนนี้... ดูเหมือนว่าเราจะมีปัญหาที่ใหญ่กว่าเรื่องกาแฟหกใส่เสื้อแล้วล่ะค่ะ" ภาคินขมวดคิ้ว "ปัญหาอะไร?" พิมพ์ชนกยื่นแท็บเล็ตในมือให้ดู หน้าจอแสดงภาพถ่ายสดจากพื้นที่ไซต์งานก่อสร้างหลักที่อยู่ห่างออกไปเพียงห้าสิบเมตร พร้อมข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉาน "เทศบาลสั่งระงับการเข้าพื้นที่ชั่วคราวแล้วค่ะ... เนื่องจากมีคนร้องเรียนว่าโครงสร้างชั่วคราวของอีเวนต์เราล้ำแนวเขตพื้นที่สาธารณะ และกำลังจะทับซ้อนกับแนวท่อระบายน้ำหลักที่ทีมสถาปนิกของคินเพิ่งอนุมัติแบบไปเมื่อวานนี้" บรรยากาศในร้านกาแฟนิ่งสนิทลงทันที ภาคินหันขวับกลับมามองหน้าณิชารีย์ทันที ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาอย่างชัดเจน ขณะที่ณิชารีย์เองก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ลืมเรื่องเสื้อเปื้อนกาแฟไปชั่วขณะเมื่อตระหนักว่าหายนะของจริงกำลังเริ่มต้นขึ้นแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของจอมยุทธ์เสื้อแพรมาโดยตลอดนะครับ