กำแพงกั้นจิตใจ

"เลือกไพ่ผิดใบ... ชีวิตก็จบสิ้นแล้วนะเด็กน้อย" คำพูดของอิงฟ้ายังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของศิลา ราวกับเสียงกระซิบจากห้วงลึกของความมืดที่ไร้ก้นบึ้ง กลิ่นอายจางๆ ของดอกมะลิผสมกับกำยานโบราณยังคงลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของอาจารย์สาว แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะทอดเงาร่างเรียวระหงของเธอให้ทาบทับลงบนชั้นหนังสือโบราณ บรรยากาศรอบกายในยามวิกาลเช่นนี้ช่างเงียบงัน จนได้ยินเสียงหัวใจของเด็กหนุ่มที่กำลังเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ศิลาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา ดวงตาคู่คมจ้องมองสำรับไพ่ทาโรต์ขอบทองที่วางอยู่ตรงหน้า ไพ่ใบสุดท้ายที่เขาเพิ่งเปิดขึ้นมาคือ *The Tower*—หอคอยที่ถูกสายฟ้าฟาดพังทลายลงมา เป็นสัญลักษณ์ของการพังทลายของภาพลวงตาและการเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย "อาจารย์หมายความว่าอย่างไรครับ... เอ่อ หมายถึง... ค่ะ" ศิลาเกือบเผลอหลุดปากพูดสำนวนคุ้นชินออกไป แต่ด้วยความที่ต้องระมัดระวังตัวต่อหน้าหญิงสาวผู้ลึกลับ เขาจึงรีบเปลี่ยนคำลงท้ายให้เป็นไปตามสัญชาตญาณที่ถูกต้อง อิงฟ้าชำเลืองมองเด็กหนุ่มด้วยหางตา รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับว่างเปล่าและลึกล้ำเกินกว่าจะหยั่งถึง "เด็กน้อยเอ๋ย เจ้าคิดว่าไพ่ทาโรต์เป็นเพียงแค่กระดาษทำนายอนาคตอย่างนั้นหรือ" อิงฟ้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหติลงไปหลายองศา เธอค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้พนักสูง ก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานช้าๆ เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นไม้ดัง 'ก๊อก... ก๊อก...' เป็นจังหวะที่สะท้อนก้องในความเงียบ ศิลาไม่ขยับเขยื้อน เขารู้ดีว่าในสถานการณ์เช่นนี้ การแสดงความตื่นตระหนกออกมามีแต่จะทำให้ตนเองเสียเปรียบ สมองอันชาดฉลาดของเขาเริ่มประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่เคยเกิดขึ้น ตั้งแต่คดีฆาตกรรมลี้ลับในมหาวิทยาลัย พลังไสยเวทที่อิงฟ้ามักจะใช้ปกป้องเขาอย่างแนบเนียน ไปจนถึงรอยแผลเป็นรูปสัญลักษณ์แปลกประหลาดที่ข้อมือซ้ายของเธอ ซึ่งมักจะถูกปกปิดไว้ด้วยเสื้อแขนยาวเสมอ "ผม... ฉันเชื่อว่าไพ่สะท้อนจิตใต้สำนึกและพลังงานรอบตัวเราค่ะอาจารย์" ศิลาเลือกใช้คำตอบที่ผสมผสานระหว่างตรรกะและสัมผัสที่หกของตนเอง ดวงตาสองคู่ประสานกันในความมลสลัว อิงฟ้าหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าโต๊ะ เธอยื่นมือเรียวบางที่สวมแหวนเงินโบราณลวดลายงู Ouroboros ออกมาสัมผัสสำรับไพ่เบาๆ ปลายนิ้วของเธอสั่นเทาเล็กน้อย—เป็นเพียงเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น แต่ด้วยความใส่ใจในรายละเอียดของศิลา เขากลับสังเกตเห็นมันได้อย่างชัดเจน "จิตใต้สำนึกงั้นหรือ..." อิงฟ้าพึมพำกับตัวเอง ราวกับกำลังย้อนกลับไปในอดีตที่เจ็บปวด "เจ้าไม่เคยรู้เลยใช่ไหมศิลา ว่าทำไมข้าถึงเลือกเจ้ามาเป็นผู้ช่วย... ทำไมข้าถึงต้องดึงเจ้าเข้ามาพัวพันกับโลกของไสยเวทที่เต็มไปด้วยคมดาบและความตายนี้" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงกําหนดสมาธิของทั้งสองคน ศิลาไม่ได้เอ่ยปากเร่งเร้า เขารู้ดีว่าอิงฟ้าเป็นคนประเภทที่หากไม่อยากพูด ต่อให้เอาช้างมาฉุดก็ไม่มีทางง้างปากเธอได้ วิธีเดียวที่จะทำให้อجنฟ้าเปิดใจ คือการแสดงให้เห็นว่าเขาพร้อมที่จะรับฟังและเผชิญหน้าร่วมกับเธอ ไม่ใช่ในฐานะลูกศิษย์ผู้โง่เขลา แต่เป็น 'คู่หู' ที่สมน้ำสมเนื้อ อิงฟ้าทอดถอนหายใจยาวนานราวกับต้องการสลัดความกดดันที่แบกรับมานานแรมปี เธอยกมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทตรงข้อมือซ้ายออกอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเลื่อนผ้าขึ้นเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียด... และรอยแผลเป็นสีเงินยวดยิ่งที่น่ากลัว มันไม่ใช่รอยแผลเป็นธรรมดา แต่เป็นรอยแผลที่เกิดจากการถูกพลังงานไสยเวทระดับสูงแผดเผาจนเนื้อเยื่อผิดรูป เป็นรูปสัญลักษณ์ของดวงตาที่ถูกกรีดทับด้วยกากบาท ศิลาเบิกตากว้างเล็กน้อย แม้เขาจะมีสัมผัสที่หกและเคยเห็นภูตผีปีศาจมามากมาย แต่ร่องรอยบนข้อมือของอาจารย์สาวกลับเต็มไปด้วยพลังงานด้านลบที่เข้มข้นจนทำให้รู้สึกหายใจไม่ออก "นี่คือ... ตราประทับของตระกูลวรโชติ..." ศิลาอุทานออกมาเบาๆ เมื่อความทรงจำจากตำราโบราณที่เขาเคยอ่านผ่านตาในห้องสมุดคณะประวัติศาสตร์ผุดขึ้นมาในหัว "ใช่..." อิงฟ้าแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเต็มไปด้วยความขมขื่น "ตระกูลที่สร้างชื่อเสียงจากการใช้ไสยเวทพยากรณ์และควบคุมชะตากรรมผู้คน แต่เบื้องหลังความยิ่งใหญ่เหล่านั้น คือการสังเวยจิตวิญญาณของผู้บริสุทธิ์เพื่อแลกกับการมองเห็นอนาคตที่แม่นยำ และข้า... คือสายเลือดเพียงคนเดียวที่หลงเหลืออยู่ผู้ปฏิเสธที่จะแปดเปื้อนเลือดนั้น" เธอมองหน้าศิลาด้วยแววตาที่สั่นระริก เป็นครั้งแรกที่เด็กหนุ่มได้เห็นความอ่อนแอในดวงตาคู่นั้น—ดวงตาที่มักจะเย่อหยิ่ง เย็นชา และฉลาดเป็นกรดเสมอมา "เจ้าคิดว่าที่ข้าเคี่ยวกรกฎเจ้า ฝึกฝนให้เจ้าอ่านไพ่ด้วยตรรกะและสัญชาตญาณพร้อมๆ กัน เพราะอะไรกันล่ะ?" อิงฟ้าก้าวเข้ามาประชิดขอบโต๊ะ โน้มตัวลงมาจนใบหน้าอยู่ห่างจากศิลาเพียงคืบ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมกับความเย็นเยียบของเวทมนตร์ลอยเข้ามาแตะจมูก "เพราะข้ากำลังสร้าง 'อาวุธ' ชิ้นสุดท้าย... อาวุธที่จะช่วยข้าทำลายล้างหอคอยแห่งความงดงามจอมปลอมที่ตระกูลของข้าสร้างขึ้นมาอย่างไรล่ะศิลา!" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าต่างบานใหญ่ด้านหลังห้องก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงลมมหาศาลจากภายนอกที่ไม่มีปี่มีขลุ่ย! แสงไฟในห้องดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด ทว่าในความมืดนั้น กลับมีละอองแสงสีครามสว่างวาบขึ้นรอบตัวของทั้งคู่ และเสียงกระซิบอันเย็นเยียบจากความว่างเปล่าก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท *“พบเป้าหมาย... ตรวจพบการเปิดเผยความลับระดับ SSS ระบบไสยเวทพยากรณ์กำลังเชื่อมต่อกับจิตวิญญาณ... การประเมินพลังงานเสร็จสิ้น...”* หน้าต่างระบบโปร่งแสงสีฟ้าปรากฏขึ้นกลางอากาศต่อหน้าศิลาอย่างกะทันหัน ตัวอักษรสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังระรัวในหัวของเขา [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจหลักบทที่ 19 'กำแพงกั้นจิตใจ' บรรลุเงื่อนไขลับ!] [คำเตือน: พลังงานภายนอกที่ไม่ทราบฝ่ายกำลังรุกรานเข้ามาในเขตอาคมของห้องทำงาน!] [ทางเลือกของผู้พยากรณ์: 1. ปกป้องอิงฟ้าและต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ (ความเสี่ยง: สูงมาก | โอกาสรอด: 45%) 2. ถอยร่นและปล่อยให้อิงฟ้าเผชิญหน้ากับอดีตเพียงลำพัง (ความเสี่ยง: ต่ำ | โอกาสรอด: 99% แต่สูญเสียความไว้วางใจ)] ศิลากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ ความลังเลหายวับไปในพริบตา เมื่อเขาเหลือบไปเห็นเงาดำทมิฬรูปร่างคล้ายมนุษย์กำลังก้าวทะลุกรอบหน้าต่างเข้ามาในห้อง พร้อมกับรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูอากาศ ร่างนั้นส่งเสียงหัวเราะแหบพร่าที่คุ้นเคย—เสียงของคนที่ควรจะตายไปแล้วในคดีก่อนหน้านี้! อิงฟ้าเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นเงาร่างนั้น เธอกำลังจะขยับตัวร่ายคาถาป้องกัน แต่ศิลาไวกว่า เด็กหนุ่มคว้ามือเรียวของเธอไว้มั่น พร้อมกับตวัดมืออีกข้างหยิบไพ่ทาโรต์ใบบนสุดขึ้นมาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีทองเจิดจ้าภายใต้ความมืด "อาจารย์ครับ... เราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเปิดไพ่ใบนี้ด้วยกันแล้วล่ะครับ... อ๊ะ! นะคะ!" ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เด็ดเดี่ยว และเต็มไปด้วยพลังที่ทำให้อิงฟ้าถึงกับชะงักงันไปชั่วขณะ โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับศิลาและอาจารย์อิงฟ้าในเส้นทางสายไสยเวทนี้ด้วยกันนะคะ — ขวัญเนตรทายใจ)