สำรับไพ่ที่พูดได้

กลิ่นอับของกระดาษโบราณผสมกับคราบสนิมเหล็กจางๆ ลอยอวลอยู่ในความมืด ยามที่ปลายนิ้วเรียวยาวของศิลาแตะลงบนพื้นไม้เนื้อแข็งของหอพักเก่าแก่หลังนั้น เสียงเอี๊ยดอาร์ดที่ดังลอดขึ้นมาใต้ฝ่าเท้าไม่ได้ทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกตกใจแม้แต่น้อย สิ่งที่ดึงดูดสมาธิของเขาในยามวิกาลนี้กลับเป็นความผิดปกติของสนามพลังงานรอบตัว—อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างเฉียบพลัน ลมหายใจพ่นออกมาเป็นไอขาวจางๆ ทั้งที่เวลานี้เพิ่งจะย่างเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ "ถ้ายังมัวแต่ยืนทื่อสำรวจบรรยากาศโรแมนติกแบบนั้น ระวังวิญญาณอาฆาตจะมาแย่งลมหายใจไปเสียก่อนนะ ศิลา" เสียงหวานทุศลกระซิบแผ่วเบามาจากความมืดตรงมุมห้อง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท อาจารย์อิงฟ้าก้าวออกมาจากเงาไม้ด้วยท่าทีสง่างามราวกับไม่ได้กำลังยืนอยู่ในสถานที่ที่เพลิงอาถรรพ์เพิ่งมอดดับลงไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องพักนักศึกษาที่บัดนี้ข้าวของกระจัดกระจายราวกับเพิ่งผ่านพ้นพายุหมุน ศิลาไม่ได้หันไปมองอาจารย์สาวทันที ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นใสยังคงจ้องเขม็งไปยังรอยไหม้สีดำสนิทบนผนังห้อง ซึ่งมีลักษณะบิดเบี้ยวผิดไปจากกฎเกณฑ์ทางฟิสิกส์ทั่วไป มันไม่ใช่รอยไหม้จากไฟธรรมดา แต่เป็นรอยกระชากของพลังงานไสยเวทระดับสูงที่ฉีกกระชากมิติระหว่างภพ "ผมไม่ได้กำลังชื่นชมบรรยากาศหรอกครับ... เอ๊ย,ค่ะ" ศิลาเผลอหลุดปากแก้คำผิดให้ตัวเองเล็กน้อยเมื่อเหลือบไปเห็นสายตาปรานีปนขบขันจากอาจารย์สาว "ผมกำลังคิดว่า รอยไหม้นี้ไม่ได้เกิดจากความแค้นของมนุษย์ทั่วไป มันมีทิศทางการหมุนวนของพลังงานทวนเข็มนาฬิกา ซึ่งเป็นลาย3เซ็นต์ของ 'สำรับไพ่ต้องสาป' ที่ถูกขโมยไปจากห้องสมุดใต้ดินเมื่อสัปดาห์ก่อนต่างหากล่ะคะ" อิงฟ้าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างนึกสนุก หล่อนก้าวเข้ามาใกล้เด็กหนุ่มจนได้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกมะลิซ้อนที่ลอยมากับตัว "ฉลาดมากสมกับที่เป็นลูกศิษย์คนโปรดของฉัน... แต่ทฤษฎีในตำราอย่างเดียวคงช่วยให้เธอรอดพ้นจากเงาที่กำลังคืบคลานเข้ามาในตอนนี้ไม่ได้หรอกนะ" สิ้นเสียงของอาจารย์สาว แสงไฟนีออนบนเพดานห้องก็กะพริบถี่รัวก่อนจะดับสนิท ความมืดมิดกลืนกินทุกสรรพสิ่งรอบตัว เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามของศิลาที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท แต่นั่นไม่ใช่ความกลัว—มันคือความตื่นตัวของสัญชาตญาณ ศิลาไม่รอช้า มือซ้ายคว้าถุงผ้ากำมะหยี่สีนิลที่เหน็บไว้ที่เอวออกมาทันที เขาสลัดข้อมือเบาๆ เพื่อเปิดปากถุง ก่อนจะคว่ำมันลงบนโต๊ะไม้ที่ฝุ่นเกรอะกระ *แกร๊ก...* สำรับไพ่ทาโรต์ขอบทองอร่าม 78 ใบหล่นกระทบพื้นโต๊ะเกิดเสียงทุบทึบเบาๆ ท่ามกลางความมืด ไพ่แต่ละใบเปล่งแสงเรืองรองสีฟ้าอมม่วงจางๆ ราวกับพวกมันมีชีวิตและกำลังกระหายที่จะกระซิบบางอย่างให้เจ้าของฟัง ศิลาหลับตาลงช้าๆ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับคลื่นสมองให้เข้าสู่สมาธิระดับลึก สัมผัสที่หกของเขาแผ่ขยายออกไปราวกับเรดาร์ที่กวาดหาคลื่นความถี่ในย่านที่มนุษย์ทั่วไปมองไม่เห็น "นำทางผมที... เพื่อนเก่า" ศิลาพึมพำเบาๆ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วกวาดสำรับไพ่บนโต๊ะเป็นวงกลมอย่างคล่องแคล่ว พลังงานอุ่นๆ ไหลวนผ่านปลายนิ้วมือส่งตรงเข้าสู่กระแสประสาท ความรู้สึกหนาแน่นและหนักอึ้งดึงดูดให้มือของเขาหยุดชะงักลงที่ไพ่สามใบซึ่งวางเรียงรายอยู่เบื้องหน้า ใบแรก... *The Hanged Man* (ชายผู้ถูกห้อยหัว) พลิกหงายขึ้นมาด้วยแรงลมปริศนา สื่อถึงการติดอยู่ในสถานการณ์ที่ไร้ทางออกและความลับที่ถูกปิดตาย ใบที่สอง... *The Moon* (พระจันทร์) ตามติดมาติดๆ แสงเรืองรองจากหน้าไพ่ส่องกระทบใบหน้าเคร่งเครียดของศิลา เผยให้เห็นภาพลวงตาและอันตรายที่ซ่อนเร้นอยู่ในความมืดมิด และใบสุดท้าย... *Ace of Swords* (เอซดาบ) ดาบเล่มใหญ่พุ่งทะยานทะลุเมฆหมอก ตัดผ่านความลวงและชี้ชัดไปยังเป้าหมายที่แท้จริง "สถานที่เกิดเหตุไม่ได้อยู่ที่นี่..." ศิลาลืมตาขึ้น ดวงตาส่องประกายวาวโรจน์ด้วยความมั่นใจ "แต่เป็นที่ 'ห้องใต้หลังคาตึกคณะศิลปกรรมศาสตร์' พลังงานตกค้างที่นี่เป็นแค่เงาสะท้อนเพื่อล่อให้เราเสียเวลา" อิงฟ้าหุบพัดจีนในมือลงเบาๆ เสียงกระทบกับฝ่ามือดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ รอยยิ้มพึงพอใจฉายชัดบนใบหน้าสวยสง่า "เก่งมาก... การอ่านไพ่ผสานญาณทิพย์ของเธอพัฒนาขึ้นอีกระดับแล้วนี่ศิลา งั้นเราคงต้องไป 'ต้อนรับ' แขกไม่ได้รับเชิญคนนั้นกันหน่อยแล้วล่ะ" ทว่า... ก่อนที่ทั้งสองจะทันได้ก้าวเท้าออกจากห้องพัก เสียงแจ้งเตือนใสๆ แต่ไร้อารมณ์ของระบบลึกลับที่ติดตัวศิลามาตั้งแต่เด็กก็ดังขึ้นในหัว โดยไม่มีปี่มีขลุ่ย *[แจ้งเตือนระบบภารกิจพิเศษระดับ SSS]* *[เงื่อนไขการเปิดใช้งานสำเร็จ: ค้นพบสถานที่เกิดเหตุที่แท้จริงผ่านไพ่ทาโรต์]* *[คำเตือน: เป้าหมายในห้องใต้หลังคาไม่ใช่ผู้ใช้ไพ่ฝึกหัด แต่เป็น 'นักเชิดหุ่นเชิด' ผู้ครอบครองสำรับไพ่ต้องสาปต้นฉบับ ระดับอันตราย: สูงสุด]* *[ภารกิจเสริม: จงมีชีวิตรอดจนกว่าจะถึงเวลาเที่ยงคืน หรือ... ยอมจำนนต่อโชคชะตาที่ถูกกำหนดไว้]* ศิลาชะงักกึก ความเย็นเยียบไม่ได้มาจากอากาศภายนอกอีกต่อไป หากแต่ไหลวนอยู่ตามกระดูกสันหลัง เมื่อเงาดำมหึมาบนเพดานห้องไม่ได้เป็นเพียงแค่รอยไหม้อีกต่อไป แต่มันกำลัง... 'ลืมตา' ขึ้นมองพวกเขาด้วยดวงตาสีแดงฉานนับร้อยคู่ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปไขปริศนาลี้ลับกับศิลาและอาจารย์อิงฟ้านะคะ หวังว่าจะสนุกจนวางไม่ลงค่ะ!