กฎเหล็กของคนหัวรั้น

"ถอยไป นนท์ นายไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน" น้ำเสียงแข็งกร้าวของรินดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมใหญ่ ร่างบางในชุดสูทเข้ารูปยืนประจันหน้ากับผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความระแวง ขณะที่ธามก้าวขึ้นมาขนาบข้างเธอในเสี้ยววินาที รังสีความกดดันรอบตัวของนักวางแผนหนุ่มแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด "ไม่มีสิทธิ์เหรอครับริน... แต่โปรเจกต์นี้บริษัทแม่เขามอบหมายให้ฝ่ายผมดูแลร่วมด้วยนะ" นนท์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษนั้นส่งตรงมาที่รินก่อนจะกวาดสายตาเยาะเย้ยไปยังธาม "อ้อ... หรือว่าคุณธามไม่ได้บอกคุณล่ะครับว่า *กฎเหล็ก* ของการร่วมงานกับเขา คือห้ามข้ามหน้าข้ามตาเด็ดขาด" ธามไม่แม้แต่จะชายตากลัว ร่างสูงก้าวเข้าไปใต้นนท์หนึ่งก้าว กดสายตาสีนิลมองคู่แข่งตัวฉกาจด้วยความเย็นชาไร้ก้นบึ้ง "กฎของฉันมีไว้ใช้กับคนที่มีสมองพอจะเข้าใจคำว่า 'ขอบเขต' ครับคุณนนท์... แต่น่าเสียดาย ที่คุณดูจะบกพร่องเรื่องนั้นมาตั้งแต่เกิด" คำพูดเชือดเฉือนแบบไม่ไว้หน้าทำให้นนท์หุบยิ้มฉับ บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด รินลอบกลืนน้ำลายลงคอ แม้เธอจะเป็นคนปากกล้าไม่ยอมใคร แต่เธอก็รู้ดีว่าการปะทะกันตรงๆ ระหว่างธามกับนนท์ในเวลานี้ มีแต่จะทำให้โปรเจกต์ที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจมาเป็นแรมเดือนพังไม่เป็นท่า และนั่นคือเหตุผล... ที่ทำให้เธอตัดสินใจทำเรื่องบ้าบิ่นที่สุดในชีวิต "พอได้แล้วทั้งคู่!" รินสะบัดมือใส่เอกสารในมือ เสียงกระดาษปะทะกันดังลั่น "ในเมื่อพวกคุณมัวแต่ยืนเถียงกันเรื่องอำนาจ งั้นก็ไม่ต้องทำมันสักคน ฉันจะเอางานนี้ไปนำเสนอลูกค้าด้วยตัวเอง!" *พรึบ!* แฟ้มเอกสารลับสุดยอดที่ธามย้ำนักย้ำหนาว่าเป็น "เขตหวงห้ามเด็ดขาด" ถูกรินคว้าติดมือมาด้วยความเร็วแสง เธอหันหลังขวับแล้วพุ่งตัวไปที่ประตูทันทีโดยไม่ฟังเสียงเรียกของใครทั้งสิ้น "ริน! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" เสียงทุ้มต่ำของธามตวาดยลั่นด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยวเป็นครั้งแรก ความสุขุมเยือกเย็นที่เคยมีพังทลายลงในพริบตาเมื่อเขาเห็นรินกำลังแหกกฎเหล็กข้อที่สำคัญที่สุดของเขา—กฎที่ไม่อนุญาตให้ใครหน้าไหน ไม่เว้นแม้แต่ตัวเธอเอง นำข้อมูลดิบออกนอกห้องควบคุมก่อนเวลาอันควร รินหัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ มือเรียวกำแฟ้มเอกสารแน่นขณะวิ่งหนีออกมาตามทางเดินยาวของบริษัท เธอรู้ว่าเธอกำลังเล่นกับไฟ ไฟที่ชื่อว่าธาม ผู้ชายที่เกลียดที่สุดคือการสูญเสียการควบคุม และเธอก็เพิ่งจะกระชากพวงมาลัยออกจากมือเขาแบบสดๆ ร้อนๆ *แกร็ก!* เสียงปลดล็อกประตูห้องเก็บเอกสารสำรองดังขึ้น รินผลักประตูเข้าไปแล้วรีบพับล็อกกลอนทันที หญิงสาวหอบหายใจโยนตัวพิงบานไม้หนา หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะความตื่นตระหนก เธอก้มมองแฟ้มในมือแล้วนึกด่าตัวเองในใจว่าทำไมถึงใจร้อนขนาดนั้น แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคอ จะให้เธอยืนเป็นตุ๊กตาให้ผู้ชายสองคนนั้นมาขีดเส้นชีวิตหรือไง ไม่มีทาง! ทว่า ความเงียบในห้องเก็บเอกสารกลับทำให้เธอรู้สึกแปลกพิลึก กลิ่นอายจางๆ ของน้ำหอมผู้ชายที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูก... กลิ่นที่อันตรายเกินกว่าจะอยู่ในห้องนี้คนเดียว "คิดว่าวิ่งหนีแล้วจะรอดเหรอครับ... ริน" เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นที่ข้างใบหู ร่างบางสะดุ้งสุดตัว ขนลุกชันไปทั่วร่างเมื่อวงแขนแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็กพุ่งเข้ามาโอบเอวเธอไว้จากด้านหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับแผ่นอกกว้างที่แนบชิดติดแผ่นหลังของเธอจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ธามตามมาทัน... และเขาก็ไม่ได้มาเพื่อเจรจา รินพยายามจะบิดตัวหนี แต่แรงกดทับจากร่างสูงใหญ่ทำให้เธอขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว ลลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอทำให้เธอสติกระเจิดกระเจิง หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุกหน้าอก "ธาม... ปล่อยฉันนะ นายเข้ามาได้ยังไง มีคีย์การ์ดสำรองรึไงเล่า!" เธอกัดฟันเอ็ดใส่ทั้งที่เสียงสั่นพร่า ธามไม่ตอบคำถามนั้น มือหนาเอื้อมมาฉวยแฟ้มเอกสารเจ้าปัญหาออกจากมือเธออย่างง่ายดาย ก่อนจะโยนมันลงบนโต๊ะทำงานตัวใกล้ๆ เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวไม้ดังทึบๆ แต่สิ่งที่ทำให้รินแทบหยุดหายใจ คือการที่วงแขนคู่นั้นไม่ได้คลายออก กลับรัดแน่นขึ้นจนเธอต้องเอี้ยวตัวกลับไปมองค้อนใส่ ดวงตาสีนิลของธามในระยะประชิดนี้มืดสนิทและลึกล้ำราวกับหลุมดำ ไม่มีแววตาหยอกล้อ ไม่มีรอยยิ้ม มีเพียงความดุดันและประกายไฟบางอย่างที่กำลังลุกโชนอยู่ภายใน—ประกายไฟที่พร้อมจะแผดเผาคนดื้อรั้นอย่างเธอให้เป็นจุล "คุณกล้ามากนะริน... กล้าขัดคำสั่งผม กล้าเอาตัวเองไปเสี่ยงกับสนามรบที่คุณยังอ่านเกมไม่ขาด" ธามกดเสียงต่ำลง กระซิบชิดริมฝีปากของเธอจนระยะห่างเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น "รู้ไหมว่าการแหกกฎของผม... มีบทลงโทษที่แพงแค่ไหน?" รินเม้มริมฝีปากแน่นอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ขาจะเริ่มสั่นด้วยความหวั่นไหว เธอยืดอกขึ้นสู้สายตาเขา "ฉันไม่ใช่ลูกน้องนายนะธาม! และฉันก็มีวิธีจัดการของฉัน—อื้อ!" คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อธามไม่เปิดโอกาสให้เธอได้เถียงต่ออีกแม้แต่ครึ่งคำ ร่างสูงก้มลงปิดริมฝีปากบางเฉียบที่เอาแต่ต่อล้อต่อเถียงนั้นอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ความนุ่มนวลถูกแทนที่ด้วยความดุดันเอาแต่ใจ แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยความโหยหาที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ท่าทีเย็นชามานาน รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมด เธอพยายามจะทุบไหล่หนาเพื่อประท้วง แต่ธามกลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้ด้านหลังด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย มืออีกข้างประคองท้ายทอยเธอไว้ไม่ให้หนีไปไหน รสจูบทั้งลงโทษและเร่าร้อนทำให้เธอแทบละลายคาอ้อมแขน ความโกรธขึงเมื่อครู่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความสั่นสะท้านที่วิ่งพล่านไปทั่วเส้นประสาท เนิ่นนานกว่าที่ธามจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้รินหอบหายใจโกยกอากาศเข้าปอดด้วยใบหน้าที่แดงก่ำจนลามไปถึงใบหู ดวงตาสั่นระริกมองค้อนเขาอย่างเอาเรื่อง "นาย... คนฉวยโอกาส!" เธอเค้นเสียงด่าได้แค่นั้น ธามโน้มหน้าผากลงมาชนกับหน้าผากของเธอ ปลายจมูกคลอเคลียกันเบาๆ แววตาที่มองเธอยามนี้อ่อนแสงลงจนน่ากลัว มันไม่ใช่สายตาของนักวางแผนผู้เย็นชาอีกต่อไป แต่เป็นสายตาของ... ผู้ชายคลั่งรักที่กำลังจนมุมเพราะความดื้อของเธอเอง "จำไว้เป็นบทเรียนนะครับริน..." ธามกระซิบชิดริมฝีปากเธอด้วยน้ำเสียงพร่าสั่นที่ทำเอาคนฟังเข่าแทบทรุด "ถ้าคุณกล้าแหกกฎอีก... ผมจะไม่หยุดแค่การจูบแน่" รินอ้าปากค้าง เตรียมจะสวนกลับด้วยคำพูดแสบๆ คันๆ ให้สมกับความหมั่นไส้ แต่ทว่า— *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานปนดุในห้องแคบๆ ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดที่กำลังจะถูกเปิดออกอย่างถือวิสาสะ ธามชะงัก รังสีอำมหิตพุ่งวาบขึ้นในดวงตาสีนิลอีกครั้งในเสี้ยววินาที ร่างสูงดึงรินเข้ามาซ่อนไว้ด้านหลังตนเองทันที ขณะที่ประตูห้องค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นร่างของใครบางคนที่ยืนยิ้มระรื่นอยู่หน้าห้อง... คนที่พวกเขาสองคนคาดไม่ถึงที่สุดว่าจะมาโผล่ที่นี่ในเวลานี้ ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมเสมอนะครับ