วันที่ความยุติธรรมมาเยือน

“เอกสารฉบับนี้ ป้าซูเจิน... คุณช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมครับว่า ลายเซ็นของพ่อเหมยหลิงที่เสียชีวิตไปแล้วถึงสามปี ทำไมถึงไปปรากฏอยู่ในสัญญาโอนกรรมสิทธิ์ที่เพิ่งลงวันที่เมื่อเดือนก่อน?” เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของสารวัตรจ้าวหาน ดังแทรกความเงียบงันภายในร้านน้ำชาโบราณ บรรยากาศที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของชาอูหลงชั้นดีและขนมเปี๊ยะอบใหม่ กลับกลายเป็นเหมือนห้องสอบสวนที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ ป้าซูเจินที่เคยทำท่าทางกร่างถือดีในฐานะญาติผู้ใหญ่ ถึงกับหน้าถอดสี ริมฝีปากที่เคยขยับด่าทอผู้อื่นสั่นระริกจนแทบพูดไม่ออก เหมยหลิงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เธอไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร เพียงแค่วางถ้วยชาเซรามิกเนื้อดีลงบนจานรองเสียงดัง ‘กริ๊ก’ เบาๆ ทว่าในความเงียบนั้น มันกลับดังสะท้อนก้องเข้าไปในโสตประสาทของคนทำผิด “ฉัน... ฉันไม่รู้เรื่อง! นั่นมันต้องเป็นความผิดพลาดของเจ้าหน้าที่สำนักงานที่ดินแน่ๆ!” ป้าซูเจินพยายามเค้นเสียงเห่าหอนแก้ต่าง มือที่สั่นเทาพยายามคว้ากระเป๋าถือขึ้นมาเตรียมจะหนีออกจากร้าน “ความผิดพลาดหรือครับ?” จ้าวหานขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำในชุดเครื่องแบบของเขาสร้างแรงกดดันมหาศาล เขาขยับแว่นสายตาเพียงเล็กน้อย ก่อนจะผายมือไปทางอาเฉิงที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารอีกชุด “เจ้าหน้าที่หน่วยงานรัฐตรวจสอบความถูกต้องของตราประทับและลายเซ็นอย่างละเอียดแล้วครับ และผมก็เพิ่งได้รับรายงานว่า มีพยานบุคคลสองคนที่ยอมรับสารภาพแล้วว่า พวกเขาถูกคุณว่าจ้างให้ปลอมแปลงเอกสารนี้” เหมยหลิงยกยิ้มที่มุมปากอย่างใจเย็น ดวงตาคู่สวยจ้องมองป้าซูเจินที่ตอนนี้เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ร้านน้ำชาแห่งนี้ไม่ใช่สมบัติที่ใครจะมาหยิบฉวยไปได้ง่ายๆ โดยเฉพาะเมื่อเธอมีสามีที่เป็นถึงมือปราบผู้รักความถูกต้องและพร้อมจะกวาดล้าง ‘ขยะ’ ออกจากชีวิตเธออยู่เคียงข้างเสมอ “ป้าครับ... การปลอมแปลงเอกสารราชการ โทษหนักถึงขั้นจำคุกนะครับ” เหมยหลิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความเฉียบคมเหมือนใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง “ผมว่าป้าควรรีบสารภาพก่อนที่เจ้าหน้าที่จะพาตัวไปสถานีตำรวจตรงนี้เลยดีไหมครับ?” ป้าซูเจินมองไปรอบๆ ลูกค้าขาประจำในร้านที่เคยมาอุดหนุน ต่างพากันวางช้อนส้อมลงและจับจ้องมาที่เธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม ความอัปยศที่ถูกเปิดโปงต่อหน้าสาธารณชนทำให้หญิงวัยกลางคนถึงกับหน้ามืด เธอโพล่งออกมาอย่างลืมตัว “นังเด็กนี่! ถ้าไม่ใช่เพราะแกมันดวงแข็ง! ถ้าไม่ใช่เพราะแกแต่งงานกับตำรวจหน้าตายนี่! ร้านนี้มันต้องเป็นของฉัน!” “ที่แท้ก็แค่อยากได้ร้าน เพราะอิจฉาในสิ่งที่ตัวเองไม่มีสินะครับ” จ้าวหานแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะพยักหน้าให้อาเฉิงเข้าควบคุมตัว “เชิญครับป้าซูเจิน ไปรับความยุติธรรมที่สถานีตำรวจกันเถอะครับ” หลังเหตุการณ์วุ่นวายผ่านไป ร้านน้ำชากลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง เหมยหลิงเดินเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมของว่างมื้อพิเศษเพื่อปลอบประโลมจ้าวหาน กลิ่นหอมของน้ำตาลเคี่ยวกับกะทิสดอบอวลไปทั่วบริเวณ เธอลงมือทำ ‘สาคูถั่วดำน้ำกะทิ’ อย่างพิถีพิถัน เม็ดสาคูใสแจ๋วลอยละล่องในน้ำกะทิข้นคลั่กที่ปรุงรสด้วยเกลือสมุทรตัดหวานอย่างลงตัว จ้าวหานเดินตามเข้ามาในครัว เขาโอบกอดเหมยหลิงจากด้านหลัง วางคางเกยไว้ที่ไหล่ของเธอ สัมผัสความอบอุ่นจากอ้อมกอดนั้นทำให้ความตึงเครียดจากภารกิจเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น “ขอบคุณนะที่คอยซัพพอร์ตตลอด” เหมยหลิงกระซิบขณะตักขนมลงถ้วย “ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณที่ทำให้ผมได้ลิ้มรสอาหารอร่อยๆ ในยามที่เหนื่อยล้า” จ้าวหานตอบกลับก่อนจะประทับจูบเบาๆ ที่ข้างแก้ม ทว่าความสุขนั้นยังไม่ทันจะผ่านไปได้นาน เสียงเคาะประตูหน้าร้านก็ดังขึ้นรัวและเร่งเร้า เหมยหลิงและจ้าวหานหันไปมองหน้ากันด้วยความสงสัย อาเฉิงวิ่งหน้าตั้งเข้ามาในห้องครัวพร้อมสีหน้าตื่นตระหนก “ผู้กองครับ! ไม่ดีแล้วครับ... เกิดเรื่องใหญ่ที่หน้าสถานีตำรวจ!” “เกิดอะไรขึ้น อาเฉิง?” จ้าวหานขมวดคิ้วถามทันที “ป้าซูเจิน... ระหว่างทางที่พาไปสถานี เธอเกิดช็อกกะทันหัน แต่ที่แย่กว่านั้นคือ... ในกระเป๋าของเธอ เราพบสมุดบัญชีลับที่ระบุชื่อผู้มีอิทธิพลในเขตนี้หลายคน... และหนึ่งในชื่อที่ปรากฏอยู่... คือคนในครอบครัวของเหมยหลิงเองครับ!” เหมยหลิงชะงัก ถ้วยขนมในมือเกือบหลุดร่วง ความลับที่เธอพยายามขุดคุ้ยมาตลอด กลับกลายเป็นว่ามันมีเงื่อนงำที่ใหญ่กว่าที่เธอคิดไว้หลายเท่าตัว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กาน้ำชาโบราณกับผู้กองหน้านิ่งที่บ้านท้ายซอย" มาโดยตลอดนะครับ