ซุปเกี๊ยวกุ้งรอบดึกเยียวยาหัวใจ

“ป้าซูเจิน ป้าควรจะรู้ตัวได้แล้วว่าเงินก้อนสุดท้ายที่ป้าไถไปเมื่อเช้า มันไม่ได้มีไว้เพื่อซื้อความเงียบของป้า แต่มีไว้เพื่อซื้อระยะห่างระหว่างเรา” เหมยหลิงวางมีดปังตอลงบนเขียงไม้เสียงดัง ‘ปึก’ แรงกระแทกนั้นราวกับจะประกาศให้รู้ว่า ความอดทนของเธอกำลังจะหมดลงเหมือนดั่งความอดทนต่อกิริยาไร้ยางอายของญาติจอมปลอมที่มาป้วนเปี้ยนหน้าบ้านท้ายซอยไม่เว้นวัน หญิงสาวถอนหายใจยาว ปลดผ้ากันเปื้อนสีซีดวางลงข้างอ่างล้างจาน กลิ่นคาวเลือดจากป้าคนนั้นยังคงอบอวลอยู่ในความรู้สึก เธอต้องการบางอย่างที่ช่วยชะล้างความขุ่นมัวในใจ และไม่มีสิ่งใดจะทำได้ดีไปกว่างานฝีมือที่เธอเชี่ยวชาญที่สุด กุ้งแชบ๊วยตัวอวบอัดถูกล้างจนสะอาด ผิวสัมผัสตึงเด้งยามที่เธอบรรจงแกะเปลือกออกอย่างคล่องแคล่ว เหมยหลิงสับเนื้อกุ้งหยาบๆ ผสมกับมันหมูแข็งที่หั่นเป็นลูกเต๋าจิ๋ว เพื่อให้เนื้อสัมผัสมีความฉ่ำวาวเมื่อสุก เธอหยอดน้ำมันงาและพริกไทยป่นลงไปเล็กน้อย กลิ่นหอมฟุ้งกระจายขึ้นมาทันที ราวกับเครื่องเทศเหล่านั้นกำลังร้องเพลงปลอบประโลมจิตใจที่เหนื่อยล้าของเธอ ขณะที่เธอหยิบแผ่นแป้งเกี๊ยวเนื้อบางใสขึ้นมาวาง เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูร้าน เหมยหลิงไม่ต้องเงยหน้ามองก็รู้ว่าเป็นใคร สารวัตรจ้าวหานในชุดเครื่องแบบที่ยังดูเนี้ยบแม้เวลาจะล่วงเลยไปจนดึกดื่น เขาก้าวเข้ามาในร้านเงียบๆ สายตาคมกริบที่มักจะใช้กดดันอาชญากร บัดนี้เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงทันทีเมื่อมองมาที่แผ่นหลังของเธอ “วันนี้เหนื่อยมากหรือครับ” จ้าวหานเอ่ยถามน้ำเสียงเรียบเรื่อย เขาไม่ได้คาดคั้น แต่เดินไปหยิบแก้วน้ำมารินให้เธออย่างรู้ใจ “นิดหน่อยครับ” เหมยหลิงตอบพลางห่อเกี๊ยวด้วยความประณีต จีบแป้งแต่ละจีบซ้อนทับกันอย่างสวยงาม “ป้าซูเจินแกเริ่มลามปามถึงเรื่องโฉนดร้าน ผมคงต้องหาทางจัดการเรื่องนี้ให้เด็ดขาดเสียที ไม่ใช่แค่เรื่องเงิน แต่รวมถึงความสงบสุขที่ควรจะได้คืนมา” จ้าวหานดึงเก้าอี้ไม้ตัวเก่ามานั่งฝั่งตรงข้าม มือหนาเอื้อมมาหยิบแผ่นแป้งช่วยเธอห่ออย่างชำนาญไม่แพ้เจ้าของร้าน “ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเถอะครับ กฎหมายมีไว้คุ้มครองคนทำมาหากิน ส่วนเรื่องที่กฎหมายเอื้อมไม่ถึง... ผมยังมีวิธีจัดการแบบส่วนตัวที่รับรองว่าป้าท่านนั้นจะไม่อยากเฉียดใกล้บ้านหลังนี้อีก” เหมยหลิงอมยิ้ม ความตึงเครียดที่เกาะกินใจเริ่มมลายหายไป เธอต้มน้ำจนเดือดพล่าน หย่อนเกี๊ยวอวบอ้วนลงไปในหม้อ น้ำซุปใสแจ๋วที่เคี่ยวจากกระดูกหมูจนหวานล้ำส่งกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอ ไม่กี่อึดใจ ชามกระเบื้องเคลือบลายครามก็วางอยู่ตรงหน้าชายหนุ่ม สารวัตรจ้าวหานไม่ได้รอช้า เขาคีบเกี๊ยวร้อนๆ เข้าปาก กัดลงไปเบาๆ เสียง ‘กรุบ’ ของเนื้อกุ้งเด้งสู้ฟันผสานกับน้ำซุปเข้มข้นที่ซึมออกมา ทำให้ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักมาทั้งวันดูจะจางหายไป “อร่อยจนแทบลืมหายใจ” เขาเอ่ยชมสั้นๆ แต่แฝงด้วยความรู้สึกจริงใจ “ขอบคุณนะที่ทำเผื่อผมด้วย” “กินเถอะครับ พรุ่งนี้ยังมีงานอีกมากที่ต้องทำ” พวกเขานั่งกินซุปเกี๊ยวท่ามกลางแสงไฟสลัวจากตะเกียงน้ำมัน กลิ่นหอมของน้ำซุปกระเทียมเจียวอบอวลไปทั่วร้าน ในยามที่โลกภายนอกดูวุ่นวายและเต็มไปด้วยความโลภของคนรอบข้าง ความเรียบง่ายในคืนนี้กลับกลายเป็นสิ่งล้ำค่าที่ไม่อาจหาซื้อได้ด้วยเงินตรา ทว่า ความเงียบสงบก็ถูกทำลายลงอย่างกะทันหัน เมื่อเสียงทุบประตูดังโครมใหญ่จากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงแผดร้องของป้าซูเจินที่แหบแห้งและเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด “นังหลานอกตัญญู! แกคิดว่าซ่อนตัวอยู่กับตำรวจแล้วจะรอดเรอะ! ฉันรู้ว่าพวกแกทำอะไรกันอยู่ข้างใน!” จ้าวหานวางช้อนลงช้าๆ นัยน์ตาคมกริบเปลี่ยนเป็นดุดันดุจพยัคฆ์ เขาหันไปสบตาเหมยหลิงก่อนจะยันกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางปลดกระดุมแขนเสื้อออกอย่างใจเย็น “ดูเหมือนว่า ‘วิธีจัดการส่วนตัว’ ของผม คงต้องเริ่มเร็วกว่าที่คิดนะครับ” เขาเดินไปที่ประตูร้าน แต่ก่อนจะเปิดออก เขาก็หยุดและหันกลับมามองเหมยหลิง “อย่าเพิ่งกินจนหมดนะ ผมยังเหลือเกี๊ยวอีกสองชิ้นในชาม... เดี๋ยวกลับมาจัดการให้จบ” ประตูไม้ถูกเปิดออก พร้อมกับเงาร่างของชายชุดดำสามคนที่ยืนขนาบข้างป้าซูเจิน ซึ่งในมือมีเอกสารบางอย่างที่ดูคล้ายหมายยึดทรัพย์ปลอมๆ แผ่นนั้นสั่นเทาไปตามแรงอารมณ์ของเจ้าตัว จ้าวหานยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู บดบังเหมยหลิงไว้เบื้องหลังอย่างมิดชิด ความมืดมิดยามค่ำคืนไม่ได้ทำให้เขาสั่นคลอน แต่กลับทำให้นัยน์ตาคู่นั้นทวีความน่าเกรงขามจนคนที่ยืนประจันหน้าถึงกับผงะถอยหลัง ทว่า เมื่อสายตาของจ้าวหานปะทะเข้ากับรอยสักที่ข้อมือของชายชุดดำหนึ่งในนั้น ใบหน้าของสารวัตรหนุ่มก็เปลี่ยนไปในทันที... มันไม่ใช่คนของป้าซูเจิน แต่เป็นร่องรอยขององค์กรที่เขากำลังตามล่ามานานแรมปี! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กาน้ำชาโบราณกับผู้กองหน้านิ่งที่บ้านท้ายซอย" มาโดยตลอดนะครับ