ตลาดเช้าอันวุ่นวายและการจ่ายตลาดแบบเหมาลำ

"ถ้าป้ายังยืนยันจะเอาเงินสดก้อนนี้ไปหมุนเวียนในบ่อนการพนันของลูกชายป้าอีกละก็ เกรงว่าประตูกลอนหน้าร้านของฉันคงต้องต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญด้วยไม้หน้าสามแทนกาน้ำชาแล้วล่ะครับ... อ้อ ไม่ใช่สิ ฉันหมายถึงฉันเองต่างหากที่จะเป็นคนต้อนรับ" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่ดังขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้ป้าซูเจินที่กำลังยืนเท้าสะเอวแผדเสียงโวยวายกลางร้านน้ำชาโบราณถึงกับสะดุ้งสุดตัว นางหันขวับไปมองด้วยความตกใจ ก่อนใบหน้าเหี่ยวย่นจะซีดเผือดลงทันทีเมื่อพบว่าเป็นร่างสูงใหญ่ในเครื่องแบบนายตำรวจยศสารวัตรของ "จ้าวหาน" ที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลังร่างโปร่งบางของเหมยหลิงอย่างเงียบเชียบตั้งแต่เมื่อใดไม่มีใครรู้ เหมยหลิงไม่ได้หันกลับไปมองทันที หญิงสาวเพียงแต่ถอนหายใจเบาๆ อย่างระอา พร้อมกับวางตะหลิวทองเหลืองลงบนเคาน์เตอร์ไม้ขัดมันอย่างใจเย็น ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววรู้ทันและเยือกเย็นจนป้าซูเจินไม่กล้าสบตา "สารวัตรจ้าว... นี่มันเรื่องในครอบครัวเรานะ คุณเป็นคนนอก ยุ่งอะไรด้วย!" ป้าซูเจินพยายามเค้นเสียงแข็งกลบเกลื่อนความกลัว แต่ขาเจ้ากรรมกลับสั่นเทาจนต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "คนนอกหรือครับ?" จ้าวหานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบกวาดมองหญิงแก่ตรงหน้าด้วยแววตานิ่งสนิทราวกับมองศัตรูในคดีอุกฉกรรจ์ "ในเมื่อผมกำลังจะจดทะเบียนสมบัติ... เอ่อ หมายถึงจดทะเบียนสมรสกับเหมยหลิงในเร็ววันนี้ ตามกฎหมายแล้วผมถือเป็นคนในครอบครัวโดยตรง และในฐานะเจ้าหน้าที่รัฐ ผมเกรงว่าการที่ท่านพยายามรีดไถเงินจากเจ้า าของกิจการโดยไม่มีเอกสารสิทธิ์ใดๆ เข้าข่ายความผิดฐานกรรโชกทรัพย์นะครับ" ป้าซูเจินหน้าเขียวสลับแดง อ้าปากพะงาบๆ จะเถียงแต่ก็ติดที่ออร่าความน่าเกรงขามแผ่ซ่านออกมาจากตัวสารวัตรหนุ่มจนพูดไม่ออก สุดท้ายทำได้เพียงสะบัดหน้าพรืดแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งหนีออกไปจากร้าน พร้อมกับทิ้งเสียงสบถด่าทอไว้ตามลม "วันนี้คุณว่างงานหรือไง ถึงได้มายืนทำหน้าดุอยู่แถวนี้แต่เช้า" เหมยหลิงหันกลับมามองชายหนุ่ม พลางใช้ผ้ากันเปื้อนเช็ดมือเบาๆ มุมปากหยักยิ้มบางๆ อย่างรู้ทัน "ผมไม่ได้ว่างครับ แค่เคลียร์คดีเสร็จเร็ว แล้วก็..." จ้าวหานเว้นจังหวะ สายตาอ่อนโยนลงทันทีเมื่อทอดมองใบหน้าเนียนใสของหญิงสาว "เป็นห่วงกลัวว่าแมวป่าแถวนี้จะข่วนหน้าคนแก่จนเจ็บมือเสียก่อน วันนี้ตลาดเช้าเปิดเร็วนะครับ คุณอยากได้วัตถุดิบอะไรไปทำขนมกับน้ำชาสำหรับขายวันนี้เป็นพิเศษไหม ผมจะอาศัยอภิสิทธิ์ความเป็นสารวัตรไปช่วยคุณเลือกของดีราคาถูกเอง" คำว่า "ช่วยเลือก" ของสารวัตรจ้าวในนิยามของเหมยหลิงนั้น แท้จริงแล้วคือการ "เหมาลำ" จนแม่ค้าในตลาดแทบจะกราบกรานด้วยความซาบซึ้งในความใจป๋าของสามีสายเปย์คนนี้ สิบนาทีต่อมา บรรยากาศภายในตลาดสดเทศบาลช่วงเช้าตรู่ซึ่งปกติจะเต็มไปด้วยเสียงต่อรองราคาอันดุเดือด กลับต้องเงียบเสียงลงครู่หนึ่งเมื่อร่างสูงสง่าของสารวัตรจ้าวเดินเคียงคู่มากับเหมยหลิง โดยมีอาเฉิง ลูกน้องคนสนิทเดินถือตะกร้าหวายใบใหญ่ตามหลังต้อยๆ "แม่ค้าครับ... เนื้อหมูสามชั้นชั้นดี แถวนี้กิโลกรัมละเท่าไหร่?" จ้าวหานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวาน "อะ... เอえ สารวัตรจ้าว! สำหรับท่าน... เอ่อ กิโลละสามสิบบาทค่ะ" แม่ค้าเขียงหมูวัยกลางคนตอบเสียงตะกุกตะกักด้วยความเกร็ง "สามสิบบาทเหรอครับ งั้นเอาทั้งหมดบนเขียงนี่แหละครับ อาเฉิง ยกใส่ตะกร้า" จ้าวหานสั่งการหน้าตาย ราวกับกำลังกว้านซื้อกระดาษชำระ ไม่ใช่เนื้อหมูเกรดพรีเมียมห้ากิโลกรัม เหมยหลิงรีบยื่นมือไปดึงแขนเสื้อสูทของเขาไว้ทันที "เดี๋ยวสิคุณ จะบ้าหรือไง เนื้อหมูตั้งห้ากิโล ร้านฉันทำน้ำชา ไม่ได้เปิดโรงครัวเลี้ยงกองทัพนะ!" "เผื่อไว้ทำหมูตุ๋นสมุนไพรสูตรพิเศษให้คุณทานบำรุงกำลังไงครับ ช่วงนี้คุณผอมลงนะ เหมยหลิง" จ้าวหานกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน ทำเอาใบงาสะอางของหญิงสาวแดงซ่านขึ้นมาทันทีโดยไม่รู้ตัว รอบด้าน บรรดาแม่ค้าและชาวบ้านที่มาจ่ายตลาดต่างพากันมองด้วยสายตาอิจฉาริษยาจนแทบจะไฟลุกออกทางตา บางคนถึงกับกระซิบกระซาบกันเสียงดัง "ดูนั่นสิ... สารวัตรจ้าวนอกจากจะรูปหล่ออนาคตไกลแล้ว ยังตามใจว่าที่ภรรยาขนาดนี้เชียวเหรอ ซื้อของแบบไม่ถามราคาเลยสักคำ!" "นั่นสิแม่ หมูสามชั้น กุ้งแม่น้ำตัวโตๆ ผักสดๆ เขากว้านซื้อหมดแผงเพื่อเอาไปให้แมวป่าประจำซอยทำขนมเนี่ยนะ ช่างเป็นบุญของนังเหมยเสียจริง!" เหมยหลิงแสร้งทำเป็นเมินเสียงซุบซิบนินทาเหล่านั้น แต่นางกลับแอบอมยิ้มกริ่มในความใจป๋าของพ่อหนุ่มเครื่องแบบสีกากีคนนี้ไม่น้อย ขณะที่เดินลึกเข้าไปในโซนขายสมุนไพรและใบชาโบราณ จ้าวหานก็ยังคงทำหน้าที่ "บอดี้การ์ดกิตติมศักดิ์" คอยกันผู้คนที่ไม่เกี่ยวข้องออกห่าง พร้อมกับกวาดซื้อใบชาอู่หลงคั่วโบราณเกรดเอที่หายากที่สุดจนหมดเกลี้ยงร้าน ชนิดที่เฒ่าแก่เจ้าของร้านต้องรีบปิดป้าย "สินค้าหมด" ทันทีท่ามกลางความตะลึงงันของเซียนชาประจำเมือง "พอได้แล้วครับสารวัตร ถ้าคุณยังเหมาแบบนี้ เกรงว่าคลังสินค้าหลังร้านของเราคงต้องขยายพื้นที่เพิ่มอีกเท่าตัว" เหมยหลิงเอ่ยปรามเบาๆ ขณะยืนเลือกดอกเก๊กฮวยป่าสีทองอร่ามด้วยความประณีต "ก็ดีเหมือนกันนะครับ..." จ้าวหานโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวนาง "ผมจะได้มีข้ออ้างมาช่วยคุณจัดร้านบ่อยขึ้น... อ้อ จริงสิ เย็นนี้ผมได้ยินข่าววงในมาว่า มีกลุ่มคนแปลกหน้ากลุ่มใหญ่กำลังเดินทางมาที่ท้ายซอย พร้อมกับโฉนดที่ดินเก่าๆ ในมือ..." รอยยิ้มพึงพอใจบนใบหน้าของเหมยหลิงชะงักลงทันที นัยน์ตากลมโตหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความหวานชื่นกลายเป็นความคมคายจริงจังขึ้นมาในเสี้ยววินาที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่สนับสนุนผลงานของ “กาแฟโบราณแก้วโต” มาโดยตลอดนะครับ