แผนซ้อนแผนตลบหลังญาติจอมโลภ

"ถ้าเอกสารฉบับนี้หลุดไปถึงมือสำนักงานเขตและกรมสรรพากร ป้าซูเจินคิดว่าร้านขายของชำของครอบครัวท่าน จะยังเหลือใบอนุญาตให้เปิดทำการต่อได้อีกสักกี่วันกันครับ" เสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่น่าเกรงขามของสารวัตรจ้าวหาน ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดภายในห้องรับรองหลังร้านน้ำชาโบราณ บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงทันตาเห็น ไอร้อนจากกาชาดินเผาบนโต๊ะไม้มะค่าดูราวกับไร้ความหมาย เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาดุจพญาอินทรีของนายตำรวจหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวอิทธิพลหน้าไหน ป้าซูเจินสะดุ้งสุดตัว มือเหี่ยวย่นที่กำลังเอื้อมไปคว้าถ้วยน้ำชากลางโต๊ะชะงักค้างกลางอากาศ ใบหน้าของหญิงวัยกลางคนซีดเผือดลงจนแทบไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามขมับ แม้พยายามจะปั้นสีหน้าแข็งกร้าวกลบเกลื่อนความกลัว แต่ริมฝีปากที่สั่นระริกก็ทรยศความจริงเสียสิ้น "แก... แกพูดเรื่องอะไรของแกฟะ ไอ้สารวัตรหนุ่ม! ฉันเป็นถึงป้าของยัยเหมยหลิงนะ จะมากล่าวหาพล่อยๆ แบบนี้ไม่ได้! มีสิทธิ์อะไรมาตรวจค้นเอกสารส่วนตัวของฉัน!" ป้าซูเจินแผดเสียงแหลมสูงเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นกลัวในน้ำเสียง แต่ดวงตากลับลนลานกวาดมองเอกสารในแฟ้มสีน้ำตาลบนโต๊ะสลับกับหน้าของสารวัตรจ้าว เหมยหลิงที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทีผ่อนคลาย ขยับยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น เธอปรายตามองญาติผู้พี่จอมโลภที่ตามรังควานไม่เลิกรา ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้โต๊ะ พร้อมกับวางจานกระเบื้องเคลือบสีฟ้าลายครามลงเบาๆ บนโต๊ะไม้ กลิ่นหอมกรุ่นของขนมเปี๊ยะไส้ทะลักและชาอู่หลงชั้นดีลอยฟุ้งตัดกับบรรยากาศตึงเครียดในห้อง "สิทธิ์ที่ว่าเหรอครับป้า?" เหมยหลิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทว่าเชือดเฉือนทุกรูขุมขน "สิทธิ์ในฐานะเจ้าของร้านน้ำชาที่ถูกป้ากุเรื่องใส่ร้าย ปลอมลายเซ็นไปกู้เงินนอกระบบโดยแอบอ้างชื่อร้าน และสิทธิ์ในการปกป้องหยาดเหงื่อแรงกายที่ป้าพยายามจะสูบเลือดสูบเนื้อไปอย่างไรล่ะครับ" คำพูดของเหมยหลิงเปรียบเสมือนค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของป้าซูเจิน หญิงแก่หน้าชาวาบ ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความโกรธและตกใจระคนกัน หล่อนไม่คาดคิดมาก่อนว่าเด็กสาวที่เคยหัวอ่อนและยอมให้เอาเปรียบมาตลอด จะกล้าพลิกเกมรวบรวมหลักฐานบัญชีลับและการทุจริตยักยอกเงินกองทุนชุมชนที่หล่อนทำมานานหลายปีมามัดตัวได้แน่นหนาขนาดนี้ "แก... ยัยเด็กเนรคุณ!" ป้าซูเจินถลึงตาใส่ด้วยความแค้นเคือง หมายจะพุ่งตัวเข้าไปตบตีสั่งสอน แต่วินาทีนั้นเอง สารวัตรจ้าวหานก็ขยับกายเพียงเล็กน้อย ใช้ไหล่กว้างบังขวางทางไว้ พร้อมกับวางมือลงบนด้ามปืนพกที่เหน็บอยู่ข้างเอวอย่างหลวมๆ เพียงแค่นั้น ป้าซูเจินก็รีบชักมือกลับ ถอยกรูดไปชนพนักเก้าอี้จนล้มคะมำ "ระวังคำพูดด้วยนะครับ ป้าซูเจิน" สารวัตรจ้าวเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "การข่มขู่พยานและขัดขวางการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ มีโทษหนักกว่าคดีฉ้อโกงทรัพย์ที่ป้ากำลังเผชิญอยู่หลายเท่า เอกสารในมือผมตอนนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องปลอมแปลงเอกสารร้านน้ำชา แต่ยังมีหลักฐานการฮุบที่ดินสาธารณะของหมู่บ้าน และการรับสินบนใต้โต๊ะจากพ่อค้าคนกลางอีกด้วย... คิดว่าคุกรอบนี้ ป้าจะต้องใช้นาฬิกากี่เรือนถึงจะซื้ออิสรภาพคืนมาได้ล่ะครับ?" ความจริงที่ถูกเปิดเผยออกทีละเปลาะทำเอาป้าซูเจินเข่าทรุดลงไปนั่งกองกับพื้น แรงใจที่เคยใช้เที่ยวอาละวาดรีดไถชาวบ้านร้านตลาดมลายหายไปสิ้น หล่อนรู้ดีว่าหากหลักฐานชุดนี้ตกถึงมืออัยการ ชีวิตที่เหลือของหล่อนคงต้องใช้กรงขังเป็นบ้านหลังสุดท้ายอย่างแน่นอน "หลานรัก... เหมยหลิง หลานสาว" ป้าซูเจินเปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว ปรับน้ำเสียงให้สั่นเครือ หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริงแล้วคลานเข้าไปใกล้ "ป้าทำไปเพราะความรู้เท่าไม่ถึงการณ์นะลูก พอดีช่วงนี้ครอบครัวเราขัดสนจริงๆ ป้าแค่อยากจะยืมเงินหมุนเวียนเฉยๆ ไม่ได้คิดจะฮุบร้านจริงๆ นะ ช่วยป้าสักครั้งเถอะนะ ถือว่าเห็นแก่หน้าพ่อแม่ที่ล่วงลับไปแล้วของหลาน..." เหมยหลิงมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความสงสารเวทนา ความอดทนที่เธอเคยมีถูกผลาญหมดสิ้นไปตั้งแต่เหตุการณ์ครั้งก่อนๆ แล้ว คนแบบป้าซูเจินไม่เคยสำนึกผิดด้วยน้ำตา แต่สำนึกได้ก็ต่อเมื่อจนมุมและไร้หนทางเอาตัวรอดเท่านั้น "ถ้าพ่อแม่ฉันยังอยู่ ท่านคงเป็นคนแรกที่หยิบไม้เรียวมาตีป้าข้อหาลักขโมยและฉ้อโกงครับ" เหมยหลิงก้มลงมองหน้าญาติผู้พี่ด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว "ทางเลือกของป้ามีแค่สองทาง... เซ็นชื่อในหนังสือรับสารภาพและยินยอมคืนเงินทั้งหมดที่โกงไปพร้อมดอกเบี้ย หรือจะรอให้สารวัตรจ้าวใส่กุญแจมือแล้วเดินออกจากร้านนี้ไปต่อหน้าชาวบ้านทั้งซอย... เชิญเลือกตามสบายเลยครับ" ป้าซูเจินหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม มือที่สั่นเทารับปากกาจากมือของสารวัตรจ้าวหานด้วยความจำยอม น้ำตาแห่งความคับแค้นไหลรินออกมาจริงๆ เสียทีเมื่อตระหนักว่าครั้งนี้ตนเองพลาดท่าเสียทีให้กับเด็กสาวที่เคยดูถูกอย่างราบคาบ เมื่อลายเซ็นสุดท้ายถูกจรดลงบนกระดาษ สารวัตรจ้าวหานก็ส่งสัญญาณให้อาเฉิงที่ยืนรออยู่หน้าประตูเข้ามาจัดการเก็บเอกสารทั้งหมดเข้าแฟ้มอย่างเรียบร้อย นายตำรวจหนุ่มหันมาสบตาภรรยาด้วยรอยยิ้มอบอุ่นที่หาดูได้ยาก แววตาคู่นั้นเปี่ยมไปด้วยความชื่นชมและภูมิใจในตัวหญิงสาวคนนี้เสมอ "จัดการเรียบร้อยแล้วครับคนดี ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของกฎหมายและการตรวจสอบภาษีย้อนหลังได้เลย รับรองว่าป้าท่านคงไม่มีเวลามาวุ่นวายกับร้านของเราอีกนาน" สารวัตรจ้าวเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พรางยื่นมือไปเกลี่ยปอยผมที่ระแก้มของเหมยหลิงอย่างเบามือ เหมยหลิงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ความกดดันที่สะสมมาหลายวันคลี่คลายลง บรรยากาศในร้านน้ำชาโบราณกลับคืนสู่ความสงบและอบอุ่นอีกครั้ง กลิ่นหอมกรุ่นของชาจีนชั้นดีผสมผสานกับกลิ่นเครื่องเทศจากห้องครัวลอยวนชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย เพื่อเป็นการฉลองชัยชนะในครั้งนี้ เหมยหลิงจึงตัดสินใจเข้าครัวลงมือทำเมนูเด็ดที่ตั้งใจไว้ ผ่านไปไม่นาน กลิ่นหอมเย้ายวนใจของ "หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงซอสน้ำชาโบราณ" ก็โชยขจรขจายไปทั่วบริเวณบ้านท้ายซอย เนื้อหมูสีแดงฉ่ำวาวตุ๋นจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก เคี่ยวเคล้ากับน้ำชาและเครื่องเทศสูตรลับจนเข้าเนื้อ เสิร์ฟพร้อมข้าวสวยร้อนๆ เม็ดเรียงสวย ท่ามกลางแสงไฟสีส้มอบอุ่นยามพลบค่ำที่ส่องกระทบใบหน้าของทั้งคู่ ทว่า... ในขณะที่เหมยหลิงกำลังตักอาหารใส่ถ้วยให้สามี เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านก็ดังขึ้นอย่างกะทันหันสามครั้ง เป็นจังหวะเคาะที่แปลกประหลาดและไม่คุ้นเคย สารวัตรจ้าวหานขมวดคิ้วมุ่นทันที วางตะเกียบลงบนโต๊ะอย่างระแวดระวัง เมื่อเหมยหลิงเดินไปเปิดประตูหน้าร้าน เธอก็ต้องพบกับกล่องพัสดุกระดาษสีน้ำตาลเข้มลึกลับวางอยู่บนพื้น ไม่มีชื่อผู้ส่ง มีเพียงซองจดหมายสีขาวสะอาดตาแปะทับไว้ด้านบน ด้านในซองมีภาพถ่ายใบเสร็จการโอนเงินปริศนาและข้อความสั้นๆ ด้วยลายมือหวัดๆ ว่า... *"ระวังตัวไว้... คนที่บงการตระกูลซูเจินเบื้องหลัง ไม่ใช่แค่ป้าแก่ๆ คนนั้นคนเดียว"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กาน้ำชาโบราณกับผู้กองหน้านิ่งที่บ้านท้ายซอย" มาโดยตลอดนะครับ