กลิ่นหอมของชาสมุนไพรในยามเช้า

เสียงกระแทกกระทั้นที่หน้าประตูไม้สักเก่าคร่ำคร่าดังขึ้น ราวกับจงใจจะพังมันให้หลุดจากบานพับ "เหมยหลิง! นังเด็กอกตัญญู เปิดประตูเดี๋ยวนี้! แกคิดว่าซ่อนตัวอยู่ข้างในแล้วจะหนีพ้นหนี้ที่พ่อแม่แกเคยค้ำประกันไว้หรือไง!" เสียงแหลมสูงบาดหูของป้าซูเจินแผดลั่นทะลุผ่านความเงียบงันของตรอกซอยท้ายเมืองในช่วงทศวรรษ 70 ปล่อยให้สำเนียงเกรี้ยวกราดบาดลึกเข้าไปในความสงบของร้านน้ำชาโบราณที่เพิ่งบูรณะเสร็จหมาดๆ ภายในร้าน เหมยหลิงยืนนิ่งสงบอยู่หน้าเตาถ่าน แสงสีส้มเรืองรองสะท้อนใบหน้ารูปไข่ที่เรียบนิ่งและดวงตากลมโตคมกลาบที่ฉายแววเยືือกเย็น เธอไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย มือเรียวบางยังคงบรรจงคีบใบชาอู่หลงคั่วแห้งลงในกาน้ำชาดินเผาเคลือบสีหม่นอย่างใจเย็น ราวกับเสียงโวยวายข้างนอกเป็นเพียงเสียงแมลงหวี่แมลงวันน่ารำคาญตัวหนึ่งเท่านั้น "เปิดเดี๋ยวนี้! ถ้าไม่เปิด ฉันจะไปตามคนมาพังร้านของแกแน่!" ป้าซูเจินยังคงตะโกนซ้ำ พร้อมกับเสียงทุบประตูดังปึงปังไม่หยุด เหมยหลิงถอนหายใจเบาๆ ปัดฝุ่นละอองที่ปลายแขนเสื้ออย่างเชื่องช้า ก่อนจะก้าวเดินด้วยฝาดก้าวที่มั่นคงไปยังประตูด้านหน้า เธอปลดกลอนไม้ลงแล้วดึงบานประตูเปิดออกกว้างอย่างไม่เกรงกลัว "เช้าตรู่ปานนี้ เสียงของท่านป้ายังคงแผดกังวานราวกับเสียงระฆังโรงงานตีเหล็ก ช่างขยขันขันแข็งเสียจริงนะครับ... หรือว่าช่วงนี้ที่บ้านไม่มีเงินซื้ออาหารเช้า จนต้องมาวิ่งวุ่นหาเงินจากคนอื่นตั้งแต่ไก่โห่กันแน่" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนของเหมยหลิงดังขึ้นสวนทันทีที่ประตูปิดเปิดออก ป้าซูเจินที่กำลังจะอ้าปากด่าต่อถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง หน้าตาที่ทาแป้งหนาเตอะบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด นางชี้หน้าเหมยหลิงทันที "นังตัวดี! ปากเก่งนักนะแก! เงินห้าสิบหยวนที่พ่อแม่แกติดการพนันไว้ ถึงกำหนดต้องจ่ายตั้งแต่วันก่อนแล้ว วันนี้ถ้าแกไม่มีเงินสดมาจ่าย ฉันจะยึดร้านน้ำชานี่ไปใช้หนี้แทน!" เหมยหลิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันแตะอยู่ที่มุมปากอย่างไม่ปิดบัง "หนี้สินที่พ่อแม่ข้าสร้าง ข้าบอกท่านชัดเจนตั้งแต่วันงานศพแล้วว่า ตัดขาดกันเด็ดขาดตามกฎหมาย ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ ทั้งสิ้น หากท่านอยากได้เงินนัก ก็ไปตามทวงเอาจากหลุมศพโน่นเถอะครับ หรือถ้าอยากได้ร้านนี้... ลองก้าวเข้ามาเหยียบธรณีประตูร้านข้าดูสิ ข้าจะได้ให้สารวัตรจ้าวมาคุยกับท่านเรื่องข้อหาบุกรุกและกรรโชกทรัพย์ดูสักตั้ง" สิ้นคำว่า 'สารวัตรจ้าว' ป้าซูเจินถึงกับชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือกชั่วขณะ ใครบ้างในเขตนี้จะไม่รู้จักสารวัตรจ้าวหาน นายตำรวจหนุ่มมือปราบผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดและไร้ความปรานีต่อพวกอันธพาลครองเมือง แม้ป้าซูเจินจะหน้าเงินเพียงใด แต่ก็ยังไม่กล้าท้าทายอำนาจรัฐตรงๆ "แก... แกกล้าเอาตำรวจมาขู่ฉันรึ!" ป้าซูเจินกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง ดวงตากวาดมองไปทั่วร้านน้ำชาที่ตกแต่งอย่างประณีตกลิ่นอายโบราณ กลิ่นอายความอิจฉาริษยาพุ่งพล่านในอก เมื่อเห็นว่าเด็กสาวตัวคนเดียวกลับสามารถเปิดร้านค้าทำมาหาได้อย่างสง่างาม ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเป็นจังหวะก็ดังขึ้นจากปากซอย เงาร่างสูงใหญ่ในเครื่องแบบนายตำรวจสีเขียวเข้มปรากฏขึ้นท่ามกลางหมอกจางๆ ยามเช้า สารวัตรจ้าวหานก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไหล่กว้างและท่าทีองอาจทำให้บรรยากาศรอบตัวกดดันลงอย่างเห็นได้ชัด ด้านหลังมีอาเฉิง ลูกน้องคนสนิทถือแฟ้มเอกสารเดินตามมาติดๆ "มีปัญหาอะไรรึครับ ถึงได้ส่งเสียงดังรบกวนความสงบเรียบร้อยยามเช้าแถวนี้" เสียงทุบต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำเอาป้าซูเจินสะดุ้งสุดตัว เหมยหลิงหันไปมองผู้มาใหม่ แววตาที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่ผ่อนคลายลงเล็กน้อย เธอย่อตัวทำความเคารพตามมารยาทแบบผู้ดีเก่า "ไม่มีอะไรมากหรอกครับสารวัตรจ้าว แค่มีสุนัขจรจัดหลงเข้ามาเห่าหอนหน้าบ้านแต่เช้า จนทำให้บรรยากาศร้านน้ำชาของข้าเสียรสชาติไปบ้างเท่านั้นเอง" สารวัตรจ้าวหานปรายตามองป้าซูเจินด้วยแววตาคมกริบราวกับใบมีดโกน ทำเอาหญิงแก่ผู้หน้าเงินถึงกับถอยหลังกู๊ดโดยไม่รู้ตัว ความกดดันจากนายตำรวจหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าดุร้ายที่สุดในเขตทำให้ป้าซูเจินไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "ถ้ามีการสร้างความเดือดร้อนรำคาญ หรือมีการข่มขู่กรรโชกทรัพย์ในเขตรับผิดชอบของผม..." จ้าวหานเว้นจังหวะ สายตากวาดมองใบหน้าที่ซีดเผือกของป้าซูเจิน "ผมคงต้องเชิญตัวไปโรงพักเพื่อปรับทัศนคติสักสามวันสามคืน... หวังว่าคงไม่มีใครอยากลองดูนะครับ" "มะ... ไม่มีค่ะ! ฉันแค่ผ่านมาทักทายเฉยๆ ไม่ได้มีอะไรจริงๆ!" ป้าซูเจินละล่ำละลักปฏิเสธ ใบหน้าสั่นเทาด้วยความกลัว ก่อนจะรีบหันหลังกลับแล้ววิ่งหนีหายไปจากปากซอยอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอของอาเฉิงที่ยืนอมยิ้มอยู่ห่างๆ บรรยากาศกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง จ้าวหานหันกลับมามองเจ้าของร้านสาวที่ยืนนิ่งสงสงบอยู่หน้าประตู ดวงตาคมเข้มคู่นั้นทอประกายอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมองสำรวจเหมยหลิง "คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ" จ้าวหานเอ่ยถาม น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลขึ้นอย่างผิดคาด "ข้าดูเหมือนคนที่มีปัญหาหรือครับ สารวัตรจ้าว" เหมยหลิงตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "ว่าแต่... ท่านมาแต่เช้าเช่นนี้ คงไม่ได้แค่ผ่านมาตรวจความเรียบร้อยกระมังครับ หรือว่ากลิ่นชาสมุนไพรโบราณของข้า จะลอยไปเตะจมูกท่านถึงกองปราบตั้งแต่ไก่โห่เสียแล้ว" จ้าวหานหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาก้าวเข้าไปใกล้กลิ่นหอมกรุ่นของชาที่เริ่มโชยออกจากร้าน "ผมไม่ได้ตั้งใจจะมาดื่มชาอย่างเดียวหรอกครับ... แต่พอดีได้ข่าวว่าวันนี้ร้านน้ำชาเปิดบริการเป็นวันแรก เกรงว่าจะมีพวกน่ารำคาญมาวุ่นวายเหมือนเมื่อครู่ ผมเลยต้องรีบมา 'อุดหนุน' เป็นคนแรก เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจในการดูแลความปลอดภัย" เหมยหลิงเลิกคิ้วมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างรู้ทัน ก่อนจะผายมือเชิญด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ "เชิญครับสารวัตร... ถ้าเช่นนั้น ข้าจะชงชาสมุนไพรสูตรพิเศษ พร้อมกับขนมเปี๊ยะไส้ทะลักร้อนๆ ที่เพิ่งยกออกจากเตาให้ท่านได้ลิ้มลองเป็นเกียรติคนแรก" กลิ่นหอมละมุนของชาอู่หลงผสมผสานกับกลิ่นหอมหวานของแป้งอบเนยและงาดำค่อยๆ ฟุ้งกระจายอบอวลไปทั่วทั้งร้าน ท่ามกลางแสงแดดยามเช้าที่เริ่มสาดส่องลงมากระทบหลังคาบ้านไม้โบราณ ทั้งสองสบตากันโดยไม่มีใครเอื้อนเอ่ยคำใดเพิ่มเติม ทว่าความเงียบนั้นกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะบรรยาย แต่ทว่า ในขณะที่เหมยหลิงกำลังจะหยิบกาน้ำชาโบราณรินใส่ถ้วยให้แขกคนพิเศษ สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาปริศนาของชายแปลกหน้าผู้หนึ่ง กำลังยืนจ้องมองตรงมาที่หน้าร้านจากมุมมืดของฝั่งตรงข้าม ชายผู้นั้นสวมหมวกแก๊ปปีกต่ำและสวมเสื้อโค้ทกันหนาวตัวหนาทั้งที่อากาศเริ่มอุ่นขึ้นแล้ว ในมือของชายคนนั้น กำลังถือซองกระดาษสีน้ำตาลปริศนาที่จ่าหน้าซองด้วยชื่อของเหมยหลิงเอง... และเมื่อสารวัตรจ้าวหานหันไปเห็นเงาดังกล่าว มือหนาของนายตำรวจหนุ่มก็เอื้อมไปแตะด้ามปืนพกที่เอวโดยสัญชาตญาณ ท่ามกลางความเงียบที่ถูกกระชากให้ขาดวิ่นลงในเสี้ยววินาที! --- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมเสมอมานะครับ