เมื่อต้องยอมถอยหนึ่งก้าว

ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในสูทสั่งตัดพิเศษยืนโดดเด่นอยู่กลางห้องรับรองวีไอพี รอยยิ้มมุมปากของเขามันช่างเคลือบเคลงและเต็มไปด้วยความถือดี จนเดзี่อย่างรินรดารู้สึกเหมือนมีเศษแก้วตำอยู่ในอก ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไม่ใช่การปรากฏตัวของ 'กวินท์' อดีตคู่หมั้นทางธุรกิจที่ครอบครัวพยายามยัดเยียดให้ หากแต่เป็นสายตาคู่คมของพริมา สถาปนิกสาวจอมขบถที่กำลังมองมาที่เธอด้วยแววตาไหวระริก ความเงียบงันในห้องนี้มันช่างหนาเตอะ เสียจนเกือบจะได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน "ไม่คิดเลยนะครับว่าจะได้เจอคุณรินรดาที่นี่... ดูเหมือนว่าโปรเจกต์รีโนเวทพิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัยของตระกูลเรา จะทำให้คุณต้องเหนื่อยไม่น้อยเลยสินะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้ รินรดากลืนก้อนความอึดอัดลงคออย่างยากลำบาก เธอกำลังจะก้าวถอยหลังเพื่อสร้างระยะห่างตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัว แต่ทว่า... ปลายทางสายตากลับสะดุดเข้ากับสีหน้าซีดเผือดของพริมา หากกวินท์เข้ามามีอิทธิพลเหนือการประมูลโปรเจกต์นี้ นั่นหมายความว่าไอเดียสุดโต่งของสถาปนิกสาวหัวรั้นคนนี้จะถูกปัดตกในพริบตาเดียว เพราะคนอย่างกวินท์เกลียดความนอกกรอบยิ่งกว่าอะไรดี รินรดาสูดหายใจเข้าลึก ภูมิลำเนาความเนี๊ยบและมาดดีไซเนอร์ผู้สูงศักดิ์ถูกงัดขึ้นมาใช้ในเสี้ยววินาที เธอไม่ได้ถอยหลังอีกต่อไป... แต่กลับก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืนขวางระหว่างกวินท์กับพริมาไว้อย่างจงใจ "ยินดีที่ได้พบค่ะคุณกวินท์ พอดีว่าทางเรากำลังคุยรายละเอียดเรื่องดีไซน์กันอยู่ ค่อนข้างเป็นส่วนตัวพอสมควรนะคะ หวังว่าคุณคงไม่ถือสาถ้าเราจะขอเวลาพูดคุยกันต่อตามลำพัง" รินรดายิ้มรับด้วยรอยยิ้มการค้าที่สมบูรณ์แบบที่สุด แม้ข้างในจะสั่นระริกแค่ไหนก็ตาม กวินท์เลิกคิ้วขึ้นอย่างนึกสนุก สายตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าของรินรดา ก่อนจะเหลือบไปมองพริมาที่ยืนเงียบอยู่ด้านหลัง "ตามลำพังอย่างนั้นหรือครับ? แต่เท่าที่ผมทราบมา... ดีไซเนอร์ระดับท็อปอย่างคุณรินรดา ไม่น่าจะลดตัวมาทำงานร่วมกับสถาปนิกนอกคอกที่แม้แต่แบบแปลนยังไม่ยอมส่งตามกำหนดแบบนี้นะครับ หรือว่าคุณมีรสนิยมเปลี่ยนไปแล้วล่ะ?" คำพูดเยาะเย้ยถากถางพุ่งตรงมาที่พริมาเต็มๆ พริมากำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว เธอกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบตามสไตล์ของตัวเอง แต่ทว่า... สัมผัสอุ่นร้อนที่หลังมือเบาๆ กลับหยุดเธอไว้ รินรดาเอื้อมมือมาแตะข้อมือของพริมาไว้ชั่วเสี้ยววินาที เป็นสัมผัสเตือนสติที่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่างที่ทำให้สถาปนิกสาวชะงักไป ดวงตากลมโตมองแผ่นหลังบางของดีไซเนอร์สาวที่ยืนบังเธอไว้อย่างปกป้อง... เป็นครั้งแรกที่รินรดายอมทิ้งมาด 'ความเพอร์เฟกต์' และสลัดภาพลักษณ์ผู้ดีเก่า เพื่อลงมาคลุกฝุ่นสู้รบปรบมือกับคนอย่างกวินท์เคียงข้างเธอ "งานของพริมาจะออกมาเป็นอย่างไร ฉันในฐานะหัวหน้าทีมดีไซน์เป็นคนตัดสินใจเองค่ะคุณกวินท์ และที่สำคัญ..." รินรดาหรี่ตาลงเล็กน้อย น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนจนอีกฝ่ายถึงกับหุบยิ้ม "รสนิยมของฉัน... จะเลือกใครร่วมงาน มันก็เรื่องส่วนตัวของฉันที่ไม่จำเป็นต้องรายงานอดีตคู่หมั้นที่ถูกยกเลิกสัญญาไปแล้วนะคะ" บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นทันตาเห็น กวินท์หุบยิ้มฉาบฉวยลง ดวงตาแข็งกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อโดนตบหน้ากลางอากาศด้วยความจริงที่เจ็บแสบ "ปากเก่งขึ้นนี่ครับรินรดา ระวังเถอะ... โปรเจกต์ร้อยล้านนี้ ถ้าไม่มีผมเซ็นอนุมัติงบประมาณ ต่อให้คุณจะเก่งมาจากไหน หรือยัยสถาปนิกคนนี้จะมีไอเดียเลิศเลอแค่ไหน มันก็เป็นได้แค่เศษกระดาษไร้ค่า" กวินท์ขู่ฟ่อทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ก่อนจะหันหลังเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้องรับรอง ปิดประตูกระแทกเสียงดังสนั่น ปัง! ความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด หากแต่มันเต็มไปด้วยร่องรอยความตึงเครียดที่เพิ่งผ่านพ้นไป พริมามองแผ่นหลังของรินรดานิ่งงัน หัวใจในอกเต้นรัวแรงจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอก เธอไม่คิดเลยว่า... คนที่รักความสมบูรณ์แบบและห่วงภาพลักษณ์ตัวเองยิ่งกว่าอะไรดีอย่างรินรดา จะยอมเสียฟอร์มมาปะทะกับกวินท์เพื่อปกป้องไอเดียและศักดิ์ศรีของเธอ รินรดาถอนหายใจยาวออกมาเฮือกใหญ่ ไหล่บางที่เคยตั้งตรงอย่างสง่างามลู่ลงเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยอ่อน เธอยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับพริมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามเดิม "มองอะไรคะ หน้าฉันมีอะไรติดอยู่หรือไง" น้ำเสียงห้วนๆ ถูกหยิบมาใช้กลบเกลื่อนความเขินอายและอาการใจสั่นของตัวเอง พริมาไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เธอสาวเท้าเข้าไปใกล้รินรดามากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งระยะห่างระหว่างเขาทั้งสองเหลือเพียงแค่คืบเดียว ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของดีไซเนอร์สาวค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังท่าทีแข็งกระด้างนั้น "ทำไม..." พริมาเอמהเสียงแผ่วเบา รus ของลมหายใจอุ่นร้อนรินรดรดรดแก้มเนียน "ทำไมคุณถึงยอมทำขนาดนี้เพื่อฉันล่ะ รินรดา?" รินรดาชะงัก หัวใจกระตุกวูบ เธอเบือนหน้าหนีสายตาคู่นั้นไม่ได้เพราะกลัวอีกฝ่ายจะเห็นความไหววูบในแววตา "ฉันไม่ได้ทำเพื่อคุณ... ฉันทำเพื่อโปรเจกต์ของฉันต่างหาก ถ้างานพัง ฉันก็พลอยเสียชื่อไปด้วย อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยพริมา" "ปากแข็ง..." พริมาพึมพำเบาๆ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นอย่างอดไม่ได้ มือเรียวยื่นออกไปคว้าข้อมือของรินรดาไว้เบื้องหน้า ดึงรั้งให้ร่างบางเซเข้ามาใกล้จนอกแทบจะแนบชิดกัน "ปากบอกว่าทำเพื่อโปรเจกต์ แต่เมื่อกี้คุณปกป้องฉันออกนอกหน้าเสียขนาดนั้น... แถมยังยอมลดตัวไปทะเลาะกับผู้ชายปากเสียคนนั้นด้วย ดีไซเนอร์จอมเนี๊ยบคนเก่งหายไปไหนซะแล้วล่ะคะ?" "พริมา... ถอยไปเลยนะ เรากำลังคุยกันเรื่องซีเรียสนะคะ!" รินรดาเอ็ดเบาๆ พยายามดันแผงอกของอีกฝ่ายออก แต่เรี่ยวแรงที่มีมันช่างน้อยนิดเหลือเกินเมื่อเทียบกับความตั้งใจของสถาปนิกสาวจอมดื้อรั้นคนนี้ "ฉันไม่ถอยห่างอีกแล้วล่ะ..." พริมาโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความทรงพลังทำเอารินรดาขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ในเมื่อคุณยอมถอยมาหนึ่งก้าวเพื่อฉันแล้ว... ถึงตาฉันบ้างที่จะรุกเข้าหาคุณให้สุดทาง" ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้เปล่งเสียงประท้วงใดๆ ออกมา เสียงเคาะประตูก็รัวขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ประตูห้องรับรองจะถูกผลักเปิดผางเข้ามาโดยผู้จัดการฝ่ายโครงการที่มีสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด "คุณรินรดาครับ! คุณพริมา!แย่แล้วครับ... ตอนนี้บอร์ดบริหารใหญ่โทรศัพท์เข้ามาด่วนที่สุด พวกเขาบอกว่า..." ผู้จัดการหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ด้วยความหวาดผวา "พวกเขาเพิ่งได้รับอีเมลยกเลิกสัญญาร่วมทุนจากกลุ่มบริษัทของกวินท์ และ... และพวกเขากำลังจะสั่งระงับโปรเจกต์นี้ในอีกสิบนาทีข้างหน้าครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนฟินไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ