คนหนึ่งนิ่ง คนหนึ่งร้าย

"ถ้าจะมาตรวจงานด้วยสายตาพิฆาตแบบนั้น เกรงว่ากระดาษไขบนโต๊ะผมคงไหม้เป็นจุลไปนานแล้วล่ะครับ คุณอาคเนย์" เสียงกลั้วหัวเราะเจือความท้าทายดังขึ้นทำลายความเงียบอันน่าอึดอัดในห้องประชุมวีไอพี ปลายนิ้วเรียวยาวของคิวหมุนปากกาหมึกซึมราคาแพงในมือเล่นอย่างสบายอารมณ์ ดวงตากลมโตคู่สวยพราวระยับด้วยประกายความกวนประสาทที่พร้อมจะแผดเผาประสาทสัมผัสของสถาปนิกหนุ่มให้ระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ ทว่าเป้าหมายของความกวนนั้นกลับนิ่งสนิท อาคเนย์ป้องปากด้วยหลังมือชั่วขณะ ปรายตามองร่างโปร่งที่นั่งไขว่ห้างพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลายเกินเหตุ รังสีความเย็นชาและระเบียบจัดรอบตัวสถาปนิกหนุ่มแผ่พุ่งออกมาจนอุณหภูมิในห้องติดแอร์ดูเหมือนจะลดฮวบลงไปอีกหลายองศา "นี่ไม่ใช่สนามแข่งเกมที่คุณจะมานั่งหมุนปากกาโชว์ความไร้สาระได้ตามใจชอบนะครับ, คุณคิว" อาคเนย์เปิดฉากด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่อาบน้ำยาพิษ "ในฐานะที่โปรเจกต์นี้มีงบประมาณมหาศาลและเดิมพันด้วยชื่อเสียงของบริษัทผม ผมไม่มีทางยอมให้ใครหน้าไหนมาทำเล่น ๆ หรอกนะ" "อ้าว พูดจาแบบนี้ผมเสียใจแย่เลยนะครับ" คิวแสร้งยกมือขึ้นทาบอก ทำหน้าตาน่าสงสารแบบที่ต่อให้คนตาบอดก็รู้ว่าเสแสร้ง "ผมอุตส่าห์ใช้สมองระดับแชมป์โลกมานั่งแกะโค้ดระบบอินเตอร์เฟซให้เข้ากับโครงสร้างตึกสุดเนี๊ยบของคุณ จนตาสว่างคาจอมาสามคืนติด... หรือว่าที่คุณอาคเนย์หงุดหงิดใส่ผมตั้งแต่เมื่อครู่ เป็นเพราะว่าแขกไม่ได้รับเชิญคนนั้นกันแน่ครับ?" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศในห้องก็ดิ่งวูบลงทันที สายตาของอาคเนย์คมกริบขึ้นในเสี้ยววินาที ร่างสูงในชุดสูทเนี๊ยบขยับตัวเล็กน้อยเพื่อกดดัน "อย่าล้ำเส้นครับ คุณคิว หน้าที่ของคุณคือทำตามสเปกที่ผมร่างไว้ ไม่ใช่มาใส่ใจเรื่องส่วน and person ของคนอื่น" "โอ้โห ใช้คำว่า 'ล้ำเส้น' เลยเหรอครับเนี่ย" คิวยิ้มกริ่ม ยันตัวโน้มไปข้างหน้าจนข้อศอกทั้งสองข้างท้าวอยู่บนโต๊ะทำงาน ดวงตาสีเข้มจ้องมองสถาปนิกหนุ่มตรง ๆ โดยไม่หลบสายตา "แต่เท่าที่ผมจำได้ คนที่ยืนทำหน้ายักษ์ใส่คุณธีร์เมื่อกี้ ก็คือคุณอาคเนย์เองไม่ใช่เหรอครับ หึง... เอ้ย หวงพื้นที่ทำงานเหรอครับ ถึงได้ทำหน้าเหมือนคนกินพริกไปทั้งสวนแบบนั้น" อาคเนย์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันชัดเจน ความซึนเดเระที่ถูกสะสมไว้ภายใต้หน้ากากความนิ่งเงียบกำลังจะปริแตก เมื่อเจอความปากเก่งและรู้ทันของโปรเกมเมอร์หนุ่มเข้ามาจี้ถูกจุดพอดี "ปากเก่งนักนะ" อาคเนย์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานตัวยาว มือหนาทั้งสองข้างวางทาบลงบนขอบโต๊ะโน้มตัวลงไปหาคนกวนประสาทที่นั่งอยู่ รัศมีความกดดันระดับท็อปสถาปนิกแผ่ซ่านจนแทบจะกลืนกินพื้นที่อากาศ "ถ้ามีเวลาว่างมานั่งวิเคราะห์สีหน้าคนอื่น แสดงว่างานที่ผมสั่งให้แก้เมื่อวานคงเสร็จเรียบร้อยแล้วสินะครับ?" "แน่นอนครับ ระดับผมแล้วไม่มีคำว่าพลาด..." คิวไม่เพียงแต่ไม่ถอยร่น แต่ยังเงยหน้าสบตาอีกฝ่ายในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความร้อนจากร่างกายของอาคเนย์ลอยปะทะจมูกจนหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบไปหนึ่งจังหวะ แต่ภายนอกเจ้าตัวยังคงยิ้มยียวน "แต่ถ้าจะให้แก้เร็วกว่านี้... คุณต้องมีรางวัลตอบแทนที่คุ้มค่าหน่อยนะ" "รางวัล?" อาคเนย์หรี่ตาลงอันตราย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นผิดปรกติของกันและกัน "คุณอยากได้อะไรเป็นรางวัลล่ะครับ ถึงจะยอมก้มหน้าก้มตาทำงานเงียบ ๆ สักที" คิวยิ้มค้างไปชั่วขณะเมื่อถูกรุกกลับอย่างไม่ทันตั้งตัว ดวงตากลมโตไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกลาของสถาปนิกหนุ่มที่เวลานี้ไม่ได้มีแค่ความเย็นชาหลงเหลืออยู่ แต่มันกลับเต็มไปด้วยประกายความคลั่งรักที่ถูกเก็บกดเอาไว้ภายใต้ความดุร้ายอย่างแนบเนียน ทว่า ก่อนที่คิวจะได้ทันสวนกลับด้วยมุกกวน ๆ ตามสไตล์ ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้รมารยาท พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นเคยที่ดังแทรกขึ้นกลางคัน "คุยอะไรกันอยู่เหรอครับท่าทางเครียดเชียว... หรือว่าผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญเข้าหรือเปล่า?" อาคเนย์ผละตัวออกจากโต๊ะราวกับถูกไฟช็อต ใบหน้าหล่อเหลากลับคืนสู่โหมดน้ำแข็งไสในเสี้ยววินาที ในขณะที่คิวรีบกระแอมไอแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้ตามเดิม ก่อนจะเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อหันไปเห็นใบหน้าของคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาใหม่ คนๆ นั้นไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็นบุคคลที่ควรจะอยู่ต่างประเทศในเวลานี้ และเป็นต้นเหตุทั้งหมดของสงครามประสาทระหว่างเขากับสถาปนิกหน้าตายผู้นี้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "ไฟเยอร์บลัด" เสมอมานะครับ