แววตาที่ซ่อนอยู่

แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์กราฟิกสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของอาคเนย์จนเกิดเงาทอดยาวบนผนังปูนเปลือย เสียงคลิกเมาส์รัวเร็วสลับกับเสียงถอนหายใจแผ่วเบาคือดนตรีประกอบเดียวในห้องทำงานยามตีสองครึ่ง "ดึกดื่นป่านนี้... ยังเคลียร์งานกันไม่เสร็จอีกเหรอครับ อาคเนย์, น้องคิว?" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ประโยคที่ทิ้งค้างไว้จากบทก่อนหน้ายังคงลอยเคว้งอยู่ในอากาศ พร้อมกับการปรากฏตัวของรุ่นพี่ร่วมบริษัทที่แวะมาตรวจความเรียบร้อย แต่สำหรับคิวแล้ว เขากลับสนใจรายละเอียดบนโต๊ะทำงานตรงหน้ามากกว่าผู้มาเยือนเสียอีก โปรเกมเมอร์หนุ่มปรายตามองแก้วกาแฟสีดำสนิทที่แห้งกรังติดก้นแก้วมาไม่ต่ำกว่าสามรอบ มันคือแก้วที่สามของคืนนี้ และถัดไปคือแบบร่างโครงสร้างตึกระฟ้าที่ถูกขยำทิ้งลงถังขยะจนล้นทะลัก แสดงถึงความหัวเสียขั้นสุดของสถาปนิกหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบ "ก็อย่างที่เห็นครับพี่... พอดีสถาปนิกคนเก่งเขาเกิดอาการ 'มือตก' ขึ้นมากะทันหัน งานโครงสร้างเสาหลักถึงได้งอกเงยเป็นดอกเห็ดแบบนี้" คิวตอบด้วยน้ำเสียงยียวนตามเคย ใบหน้าเรียวสวยเชิดขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากมีความกวนประสาทที่พร้อมจะทำให้อาคเนย์คิ้วกระตุกได้ทุกเมื่อ อาคเนย์ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ต เขายังคงจดจ่ออยู่กับการลากเส้นโมเดล 3D ด้วยความเร็วสูง สันจมูกโด่งเป็นสันคมยามกระทบกับแสงไฟสีส้มสลัวดูเคร่งเครียดจนน่ากลัว "ถ้ามีเวลามานั่งแซคนอื่น เอาเวลาไปเช็คสคริปต์ทัวร์นาเมนต์รอบชิงของนายดีกว่าไหมครับ โปรคิว" "ห่วงตัวเองก่อนเถอะครับคุณสถาปนิก หน้าซีดเป็นไก่ต้มโรงงานแบบนี้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตอนพรีเซนต์งานลูกค้า เกิดเป็นลมล้มพับคาโปรเจกต์เตอร์ บริษัทผมไม่รับผิดชอบค่าเสียหายนะ" คิวพูดพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอีกนิดโดยไม่สนสายตาปรามของอีกฝ่าย รุ่นพี่ที่ยืนอยู่ข้างประตูมองสถานการณ์แล้วหัวเราะในลำคอเบาๆ "งั้นฉันขอตัวกลับก่อนดีกว่า อยู่ตรงนี้มีหวังโดนรังสีอำมหิตของสองคนนี้แผดเผาจนไหม้เกรียม ฝากปิดตึกด้วยล่ะ อาคเนย์" ประตูห้องทำงานปิดลงพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ ห่างหายไป ความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่ครั้งนี้บรรยากาศกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง คิวไม่ได้เดินกลับไปที่โซฟาของตัวเอง เขากลับทิ้งตัวลงนั่งบนขอบโต๊ะทำงานของอาคเนย์อย่างไร้มารยาท ร่างโปร่งเอียงคอมองคนที่นั่งเก้าอี้เบาะหนังราคาแพงด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม ความกวนประสาทเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความพิจารณาอย่างเงียบเชียบ อาคเนย์ชะงักมือที่กำลังถือสไตลัส ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาฉายแววหงุดหงิดระคนระแวง "ลงไปครับ โต๊ะทำงานผมรก ไม่มีที่ให้คุณมานั่งเกะกะ" "รกจริงครับ... แต่ใจคุณนี่สิ รกยิ่งกว่าโต๊ะทำงานซะอีก" คิวสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความล้อเลียนแต่แววตากลับจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด นิ้วเรียวยื่นไปแตะขอบแก้วกาแฟเย็นชืดบนโต๊ะ "กินกาแฟแทนข้าวมาสามวันติด คุณคิดว่าตัวเองเป็นหุ่นยนต์ที่ใช้พลังงานแสงอาทิตย์หรือไงครับ อาคเนย์?" อาคเนย์ขมวดคิ้วมุ่น ดึงมือตัวเองกลับจากการจับเมาส์แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาสีเข้มจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่ยอมแพ้ "เรื่องของผมครับ คุณมีหน้าที่แค่นั่งดูแบบแล้วตรวจระบบเน็ตเวิร์ก ไม่ได้มีหน้าที่มาตรวจสอบโภชนาการของผม" "ปากแข็งชะมัด" คิวพึมพำเบาๆ แต่ได้ยินชัดเจนในห้องที่เงียบสนัด โปรเกมเมอร์หนุ่มถอนหายใจยาว ยอมรับเลยว่าเขารู้สึกหงุดหงิดแปลกๆ ยามที่เห็นท่าทีพยายามแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียวของสถาปนิกหน้าตายคนนี้ ภายใต้สูทเนี๊ยบกริบ ทรงผมที่เซ็ตมาอย่างดี และท่าทางเย่อหยิ่งราวกับเจ้าชายน้ำแข็ง อาคเนย์ในเวลานี้ก็เป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางความคาดหวังมหาศาลจากบริษัทและลูกค้า ไม่มีใครรู้ว่าเบื้องหลังแบบร่างตึกนับร้อยแผ่นนี้ อาคเนย์ต้องแก้ใหม่กี่ครั้ง ไม่มีใครรู้ว่าเขานอนวันละกี่ชั่วโมง และไม่มีใครยืนอยู่ตรงนี้เพื่อบอกให้เขาพักผ่อน นอกจาก... คนที่เขาเพิ่งปาก หมาใส่เมื่อกี้ "นี่..." คิวยื่นมือออกไปอย่างไร้การลังเล ปลายนิ้วเรียวอุ่นจัดแตะลงที่กรอบแว่นสายตาของอาคเนย์เบาๆ ก่อนจะดันมันขึ้นเล็กน้อยเพื่อสบตากับดวงตาคู่คมนั้นตรงๆ อาคเนย์สะดุ้งเฮือก ร่างสูงเผลอเกร็งตัวโดยอัตโนมัติ หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอมาตลอดคืนกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความเย็นชาที่เคยสร้างเป็นกำแพงหนาพังทลายลงในเสี้ยววินาทีเมื่อปลายนิ้วอุ่นนั้นสัมผัสโดนผิวแก้มเนียนโดยบังเอิญ "ทำ... ทำบ้าอะไรของคุณครับ คิว" เสียงของอาคเนย์ขาดหายเป็นห้วงๆ ความซึนเดเระที่เคยมีหายเกลี้ยง เหลือเพียงความตื่นตระหนกที่ฉายชัดในแววตา "เช็ดขอบตาดําให้คุณต่างหากครับ คุณสถาปนิก" คิวตอบด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่หาดูได้ยาก รอยยิ้มที่ไม่ใช่การยียวนกวนประสาท แต่เป็นรอยยิ้มที่ทำให้อาคเนย์รู้สึกเหมือนถูกมองทะลุปรุโปร่งเข้าไปถึงข้างใน "รู้ตัวไหมครับว่าตอนนี้หน้าตาคุณดูไม่ได้เอาซะเลย... ถ้าลูกค้าเห็นสภาพนี้พรุ่งนี้ เขาคงนึกว่าผมมาจ้างฆาตกรต่อเนื่องมาออกแบบตึกให้" อาคเนย์เม้มปากแน่น ปลายหูขึ้นสีแดงจัดโดยที่เจ้าตัวไม่ทันรู้ตัว มือหนายกขึ้นหมายจะปัดมือของอีกฝ่ายออก แต่สุดท้ายกลับทำได้แค่ค้างกลางอากาศเพราะสัมผัสอุ่นๆ นั้นไม่ได้ถอนออกไป "ผมเกลียดความวุ่นวาย..." อาคเนย์พึมพำเสียงเบาราวกับกระซิบ สายตาคมหลุบลงมองต่ำเพื่อหลบซ่อนความรู้สึกบางอย่างที่กำลังตีรวนอยู่ในอก "และผมก็เกลียดคนที่ชอบเข้ามาวุ่นวายในพื้นที่ส่วนตัวของผมที่สุด... โดยเฉพาะคุณ" "งั้นเหรอครับ?" คิวโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นมี้นต์จางๆ ปะทะเข้ากับใบหน้าของอาคเนย์ "แต่แปลกจังนะครับ... คนที่เกลียดความวุ่นวายอย่างคุณ ทำไมถึงยังปล่อยให้ผมนั่งอยู่ตรงนี้ ตั้งแต่เที่ยงคืนจนถึงตีสามครึ่งล่ะครับ อาคเนย์?" คำถามนั้นทิ้งค้างกลางอากาศ ไร้ซึ่งคำตอบจากปากของสถาปนิกหนุ่ม มีเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นระรัวแข่งกับความเงียบยามวิกาล อาคเนย์นิ่งง้าง เผลอมองริมฝีปากที่กำลังขยับพูดของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกที่ควบคุมไม่ได้ ในเสี้ยววินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและเปราะบางจนแทบจะขาดผึ่ง ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทอยู่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงตบมือดังสนั่นของใครบางคน "โอ๊ะ ขอโทษทีครับ รบกวนเวลาสวีทหวาน... เอ๊ย เวลาทำงานกันอยู่หรือเปล่าครับเนี่ย?" ทั้งคิวและอาคเนย์ผละออกจากกันแทบไม่ทัน สถาปนิกหนุ่มรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบตึงราวกับหุ่นยนต์ทันที ขณะที่คิวหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาขุ่นเคือง ร่างสูงของ "กรณ์" คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทียียวน ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ในมือถือแฟลชไดรฟ์อันคุ้นตาที่อาคเนย์กำลังตามหา "พอดีผมผ่านมาเห็นไฟยังเปิดอยู่ เลยกะว่าจะเอา 'ไฟล์สำรอง' โปรเจกต์หลักมาคืนซะหน่อย... แต่ดูท่าทางแล้ว ผมคงมาขัดจังหวะสำคัญสินะครับ?" กรณ์ยิ้มมุมปาก สายตากวาดมองสภาพยับเยินบนโต๊ะทำงานสลับกับใบหน้าแดงก่ำของอาคเนย์ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันมาตลอดนะครับ