วินาทีเฉียดตาย

เศษละอองอาคมสีเทาหม่นที่ฟุ้งกระจายอยู่เบื้องหน้าไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนไสยเวททั่วไป มันให้สัมผัสเย็นเยียบราวกับกระแสข้อมูลขัดข้องที่กำลังกัดกร่อนโค้ดพื้นฐานของโลกใบนี้ รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ไอบนดาบอาคมในมือสั่นระริกไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงกดดันมหาศาลจากบุรุษในชุดคลุมสีเทาผู้ยืนอยู่เหนือรอยแตกของแผ่นดิน "พลังงานนั่น..." เสียงของรินรดาลอดไรฟันออกมาอย่างยากลำบาก ดวงตาคู่คมจ้องมองไปยังเงาร่างนั้นด้วยความไม่เข้าใจ "มันสะท้อนคลื่นความถี่เดียวกับแกนพลังของเธอ... กวิน หมายความว่ายังไง?" กวินยังไม่ตอบคำถามนั้น ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสายตาหรี่ลง เขากำลังประมวลผลข้อมูลนับพันบรรทัดในหัวด้วยความเร็วสูง อัตราการเต้นของหัวใจพุ่งสูงขึ้นจนได้ยินเสียงชีพจรดังอยู่ในหู หน้าต่างระบบโปร่งแสงสีแดงฉานกะพริบเตือนรัวเป็นจังหวะ [คำเตือน! ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับภัยพิบัติ: อัตราการซิงโครไนซ์กับฐานข้อมูลหลักสูงถึง 98.4%] [ระบบกำลังถูกแทรกแซง... คำเตือน! ผู้ใช้ 'กวิน' กำลังตกเป็นเป้าหมายของการรีเซ็ตสถานะ] "ถอยไปครับ... ศาสตราจารย์!" กวินตะโกนลั่น พร้อมกับก้าวเท้าขวาลื่นไหลไปข้างหน้าด้วยวิชาตัวเบาที่เขาเพิ่งอัปเกรดเลเวลขึ้นมาหมาดๆ ร่างของบุรุษชุดเทายกยมุมปากขึ้นอย่างเย้ยหยัน ดาบในมือของอีกฝ่ายไม่ได้ถูกยกขึ้นฟัน แต่มันกลับถูกกดลึกลงไปในพื้นดินอีกนิ้วเดียว คลื่นกระแทกสีเทาพุ่งทะยานเป็นแนวตรง แหวกอากาศแหลดแหลมพุ่งเข้าหารินรดาที่ยังตั้งตัวไม่ทันราวกับอสรพิษเหล็ก "ระวัง!" กวินพุ่งเข้าชาร์จร่างของอาจารย์สาวเต็มแรง แรงปะทะทำให้ทั้งคู่กลิ้งหลบไปคนละทางบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยเศษหินคมกริบ คลื่นอาคมพุ่งผ่านจุดที่รินรดายืนอยู่เมื่อครู่ไปเฉียดฉิว ผ่าร่างของต้นไม้ใหญ่ด้านหลังขาดเป็นสองท่อนในพริบตา เสียงล้มครืนดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นควันตลบอบอวลจนมองไม่เห็นทาง รินรดาล้มลงกระแทกพื้น ความเจ็บแล่นแปล๊บที่ข้อศอก แต่นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า กวินพยุงตัวเองลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล เลือดสีสดไหลซึมออกจากรอยแผลบริเวณหัวไหล่ซ้ายที่เกิดจากเศษหินคมบาดขณะกระโจนรับแรงกระแทกแทนเธอ "ทำไม... ทำไมถึงเอาตัวมาบังฉัน?" เสียงของรินรดาขาดห้วง ความเย็นชาที่เธอเคยมีสลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความตื่นตระหนกและคำถามที่จุกอยู่ในอก กวินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความเจ็บปวด เขาปาดเหงื่อปนเลือดที่ไหลยศหน้าผาก รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนมุมปาก แม้สถานการณ์จะคับขันถึงขีดสุดก็ตาม "เพราะถ้าอาจารย์เป็นอะไรไป... ระบบซัพพอร์ตเควสต์นี้คงพังพินาศ และผมคงไม่มีทางหาทางกลับบ้านได้หรอกครับ" กวินตอบด้วยน้ำเสียงติดตลกกลบเกลื่อนความตึงเครียด แต่แววตากลับจริงจังและเฉียบคมยิ่งกว่าครั้งไหนๆ "อีกอย่าง... ผมไม่ชอบให้ใครมาทำร้ายคนใน 'ปาร์ตี้' ของผมหรอกนะครับ" คำว่า 'คนในปาร์ตี้' ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความรู้สึกอุ่นวาบแปลกประหลาดไหล뢰ผ่านเข้ามาในกระแสเลือดท่ามกลางบรรยากาศที่หนתหน่วง เธอกัดฟันกรอด ยันกายลุกขึ้นยืนเคียงข้างเขา เงื้อมือขึ้นตั้งดาบอาคมเตรียมพร้อมรับมืออีกระลอก "เด็กอวดดี... เธอนี่มันดื้อด้านจริงๆ" รินรดากระซิบเสียงลอดไรฟัน แม้ใบหน้าจะบึ้งตึง แต่หางตากลับเหลือบมองรอยแผลที่หัวไหล่ของเขาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย "ถ้าวันนี้เราตายด้วยกัน ฉันจะหักคะแนนพฤติกรรมเธอให้หมดเลยคอยดู" "ยินดีรับบทลงโทษครับ... ถ้าเราผ่านตรงนี้ไปได้นะ" บุรุษในชุดคลุมสีเทาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและวังเวงราวกับเสียงกระซิบจากหลุมศพ เขาดึงดาบออกจากพื้นดิน ชี้ปลายดาบตรงมาที่กวิน ดวงตาภายใต้ฮู้ดสะท้อนแสงสีแดงวาบ "ช่างเป็นความสัมพันธ์ที่น่าสมเพชและงดงามในเวลาเดียวกัน..." เสียงของชายปริศนาดังสะท้อนก้องกังวาน "กวิน... แกคิดจริงๆ หรือว่าแกเป็นคนเลือกเส้นทางนี้? แกเป็นแค่โค้ดที่ถูกเขียนขึ้นมาเพื่อแทนที่ฉันต่างหาก เจ้าหนู!" สิ้นเสียงนั้น อากาศรอบตัวก็บิดเบี้ยวอย่างรุนแรง มิติเบื้องหน้าแตกออกเป็นรอยร้าวสีดำสนิท แรงดึงดูดมหาศาลฉุดกระชากทุกสิ่งเข้าหาใจกลางรอยแยก รินรดาร้องอุทานออกมาเมื่อร่างของเธอถูกแรงลมเหวี่ยงจนทรงตัวไม่อยู่ "อาจารย์!" กวินตะโกนสุดเสียง เขารวบรวมพลังมานาเฮือกสุดท้าย ประสานอินทร์ส่งมือออกไปคว้าข้อมือของรินรดาไว้แน่น แต่แรงดึงดูดจากรอยแยกมิติกลับทวีความรุนแรงขึ้นเป็นเท่าตัว ร่างของทั้งคู่กำลังถูกดูดกลืนเข้าไปในความมืดมิดอย่างไร้ทางสู้ ในวินาทีเฉียดตายนั้นเอง หน้าต่างระบบโปร่งแสงสีทองอร่ามที่กวินไม่เคยเห็นมาก่อน ก็เด้งพรวดขึ้นมากลางอากาศด้วยตัวอักษรขนาดใหญ่ที่สั่นระริก [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ปลดล็อกเงื่อนไขลับ 'ผู้สืบทอดแท้จริง'] [พลังงานแกนกลางตอบสนอง... ยืนยันตัวตนสำเร็จ กำลังเปิดใช้งานสิทธิ์ผู้ดูแลระบบระดับสูงสุด (Root Access)] [คำถาม: คุณต้องการ 'ลบ' ตัวตนของเป้าหมาย หรือ 'ยอมรับ' ความจริงเบื้องหลังทั้งหมด?] กวินเบิกตากว้างเมื่อได้เห็นข้อความนั้น หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะเมื่อเงาร่างของบุรุษชุดเทาก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาในระยะประชิด พร้อมกับกระซิบข้างหูด้วยเสียงที่ทำให้วิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง— "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ตัวฉันอีกคน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับกวินและอาจารย์รินรดาจนถึงวินาทีเฉียดตายนี้ด้วยกันนะคะ!