บัตรเชิญสีเลือด

รอยคราบสีน้ำตาลเข้มบนวอลเปเปอร์ลายดอกไม้เก่าคร่ำยังคงเป็นสิ่งเดียวที่เตือนใจมินตราว่า กลิ่นคาวเลือดที่ติดจมูกมาตลอดสิบปีนั้นไม่ใช่แค่จินตนาการ หญิงสาวนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าที่ส่งเสียงลั่นทุกครั้งยามเธอขยับตัว ดวงตาคู่สวยที่เคยสดใสบัดนี้กลับว่างเปล่าราวกับหลุมศพที่ไร้คนเหลียวแล เธอไม่ได้มองเศษซากของชีวิตที่พังทลาย แต่เธอกำลังจ้องมองซองจดหมายสีดำสนิทที่วางเด่นอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊ก—มันปรากฏขึ้นที่นั่นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครทราบ ไม่มีรอยเท้า ไม่มีเสียงฝีเท้า มีเพียงความเงียบงันที่กดทับจนอากาศรอบตัวดูจะหนาแน่นขึ้น เธอยื่นนิ้วมือที่สั่นเทาออกไปสัมผัสผิวสัมผัสของกระดาษ มันเย็นเยียบและลื่นไหลราวกับผิวของงูพิษ ทันทีที่ปลายนิ้วแตะลงบนตราประทับขี้ผึ้งรูปกุหลาบสีแดงสด รอยแยกเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับหยดของเหลวข้นคล้ายเลือดที่ค่อยๆ ซึมออกมาจากตัวอักษรสีทองที่จารึกไว้เพียงประโยคเดียว: *‘แด่ผู้ที่ยังเหลือรอด... คืนนี้ มยุราจะร่ายรำเพื่อท่านเพียงผู้เดียว ณ คฤหาสน์รัตติกาล’* มินตราแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่แห้งผากและฟังดูเหมือนคนกำลังสำลักน้ำตา “คฤหาสน์รัตติกาล... ที่ที่ครอบครัวของฉันถูกสังหารน่ะหรือ? น่าขันสิ้นดี” เธอลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เก้าอี้ล้มลงกระแทกพื้นจนเกิดเสียงดังสนั่นไปทั่วห้องที่เงียบสงัด เธอไม่ได้สนใจมัน เธอคว้ามีดปอกผลไม้ด้ามเก่าในครัวขึ้นมา กรีดลงบนแผ่นกระดาษนั้นจนฉีกขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แต่แล้วมือที่กำลังจะขยำกระดาษทิ้งก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเศษกระดาษที่ฉีกขาดเริ่มรวมตัวกันใหม่ราวกับมีชีวิต พวกมันสอดประสานและเรียงร้อยกลับคืนสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็วราวกับปาฏิหาริย์ที่น่าสะพรึงกลัว หัวใจของมินตราเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก ภาพความทรงจำในคืนฝนตกพรั่งพรูเข้ามาเหมือนน้ำป่า เธอจำกลิ่นดอกลิลลี่ที่ปนกับกลิ่นคาวเลือดได้ดี—กลิ่นที่เลดี้วิเวียนมักใช้เป็นเอกลักษณ์เสมอ หากนี่คือกับดัก มันก็เป็นกับดักที่เย้ายวนจนแทบไม่อาจปฏิเสธได้ เพราะในจดหมายฉบับนั้นมีชิ้นส่วนเล็กๆ ชิ้นหนึ่งตกหล่นออกมา... มันคือเข็มกลัดรูปนกมยุราที่ทำจากทับทิมเลือด ซึ่งเป็นสมบัติชิ้นเดียวที่หายไปจากคอของแม่เธอในคืนที่คฤหาสน์หลังนั้นถูกไฟเผา “เธอต้องการอะไรกันแน่ วิเวียน...” มินตรากระซิบ ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังราวกับมีใครบางคนมาประชิดตัว เธอเดินตรงไปยังหน้าต่างที่ปิดตายมานานหลายปี แสงจันทร์ยามค่ำคืนสาดส่องลงมาอาบไล้ใบหน้าซีดเผือดของเธอให้ดูราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ไร้จิตวิญญาณ ตัดสินใจแล้ว... ไม่ว่าจะต้องสูญเสียอะไรไปอีก หรือต้องกลายเป็นปีศาจไปพร้อมกับพวกมัน การจะยอมตายโดยไม่รู้ความจริงนั้น เป็นสิ่งที่เธอไม่อาจให้อภัยตัวเองได้ ในขณะที่มินตรากำลังจะคว้าเสื้อโค้ทตัวหนาขึ้นมาสวม เสียงเคาะประตูไม้ที่หน้าห้องก็ดังขึ้น—ก๊อก ก๊อก ก๊อก—มันเป็นจังหวะที่เชื่องช้า เยือกเย็น และหนักแน่นราวกับเสียงเคาะโลงศพ หญิงสาวชะงักงัน หัวใจแทบหยุดเต้น เธอจำได้ดีว่าที่นี่ไม่มีใครอาศัยอยู่ นอกจากเธอ และไม่มีใครเคยมาเยือนที่นี่นับสิบปี “มินตราที่รัก...” เสียงหวานหูที่คุ้นเคยราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรกดังลอดผ่านบานประตูเข้ามา มันเป็นเสียงที่ทั้งอบอุ่นและเย็นเยียบในคราเดียวกัน “ฉันรอคอยที่จะได้พบเธอมานานแสนนาน... จะไม่เปิดต้อนรับแขกผู้มาเยือนจากความหลังหน่อยหรือ?” มินตราก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับผนังเย็นเฉียบ เธอคว้ามีดในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ประตูห้องค่อยๆ แง้มเปิดออกด้วยตัวเองโดยไม่มีแรงผลัก ลมหนาวพัดกรูเข้ามาภายในห้อง หอบเอากลิ่นน้ำหอมฟุ้งของกุหลาบที่เริ่มเน่าเปื่อยเข้ามาปะทะจมูก เงาร่างโปร่งบางในชุดราตรีสีดำสนิทก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา ดวงตาสีอเมทิสต์ของเลดี้วิเวียนวาวโรจน์ในความมืด นางแย้มยิ้มที่มุมปากอย่างอ่อนหวาน แต่ในดวงตานั้นกลับไม่มีความเอ็นดู มีเพียงความกระหายที่ซ่อนอยู่ในเงามืด นางยื่นมือที่สวมถุงมือลูกไม้สีดำมาข้างหน้า เผยให้เห็นของสิ่งหนึ่งที่อยู่ในอุ้งมือ... มันคือจี้สร้อยคอที่มินตราเคยตามหามาตลอดชีวิต แต่มันกลับถูกคล้องด้วยโซ่ตรวนเหล็กกล้าที่สั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง “ความจริงที่เธอโหยหา อยู่ในห้องโถงที่คฤหาสน์ของฉัน” วิเวียนเอ่ยพลางเอียงคอเล็กน้อยอย่างเย้ายวน “ตัดสินใจเสียเถอะมินตรา... จะยอมเป็นกรงขังมยุราของฉันแต่โดยดี หรือจะให้ฉันกระชากวิญญาณเธอไปทิ้งไว้ในที่ที่เธอจากมา... ทั้งเป็น?” ความหวาดกลัวถูกแทนที่ด้วยแรงอาฆาตที่พุ่งพล่าน มินตราตัดสินใจทิ้งมีดในมือลงพื้นพลัน เสียงโลหะกระทบพื้นดังก้องสะท้อนไปมา แต่มือของเธอกลับเอื้อมไปคว้ามือที่ยื่นมาของหญิงสาวตรงหน้าแทน ทันทีที่ผิวหนังสัมผัสกัน กระแสไฟฟ้าแห่งความเจ็บปวดและตัณหาแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความมืดมิดในคฤหาสน์หลังเก่าเริ่มกลืนกินมินตราเข้าไปจนหมดสิ้น ขอบคุณที่ร่วมเดินทางสู่ความมืดมิดไปกับบลัดดี้แมรี่นะคะ