พันธมิตรที่คาดไม่ถึง

ปลายมีดอาคมของ ‘เอเลน่า’ นักล่าเผ่าพันธุ์อมตะผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม จ่ออยู่ที่ลำคอระหงของมินตรา กลิ่นกำยานที่ใช้สำหรับสะกดพลังปีศาจโชยเข้าจมูกจนมินตราต้องเม้มปากแน่น ความเย็นเยียบของเหล็กกล้าที่แตะผิวหนังไม่ได้ทำให้เธอหวาดหวั่นเท่ากับประกายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรังเกียจของหญิงสาวตรงหน้า “เจ้ากล้ามากนะมินตรา... กล้าดีอย่างไรถึงเสนอหน้ามาหาข้าในที่กบดานของศัตรู?” เอเลน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำพร่า แรงกดของมีดเพิ่มขึ้นจนหยดเลือดสีแดงสดซึมออกมาเป็นเส้นบางๆ บนผิวขาวจัด มินตราไม่ขยับหนี เธอประสานสายตากับนักล่าสาวด้วยแววตาที่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าเกินหยั่งถึง “เพราะข้าไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว และเพราะข้ารู้ว่า... เจ้าเองก็เกลียดชังเลดี้วิเวียนไม่ต่างจากข้า” เอเลน่าแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีอำพันสั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว “ศัตรูของศัตรูคือมิตร... คำกล่าวที่งมงายที่สุดในโลกกอธิคใบนี้ ข้าล่าพวกเจ้าเพื่อส่งพวกเจ้าไปลงนรก ไม่ใช่เพื่อจับมือทำพันธสัญญา” “แต่คฤหาสน์ราตรีสีเลือดกำลังจะพังทลาย” มินตราแทรกขึ้น น้ำเสียงของเธอสั่นเครือแต่หนักแน่น “วิเวียนไม่ได้แค่กักขังวิญญาณพวกเราไว้ในกรงขังมยุรานี้เท่านั้น นางกำลังหล่อหลอมพิธีกรรมบางอย่าง... พิธีกรรมที่จะเปลี่ยนมนุษย์ทุกคนในเมืองนี้ให้กลายเป็นเบี้ยล่างของนางตลอดกาล” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องใต้ดินที่ชื้นแฉะ มีเพียงเสียงหยดน้ำจากเพดานหินที่ตอกย้ำความตึงเครียด เอเลน่าลดมีดลงช้าๆ แต่ยังคงจ้องมองมินตราไม่วางตา เธอสำรวจใบหน้าที่ซีดเซียวของหญิงสาวตรงหน้า ราวกับกำลังเฟ้นหาคำลวงหลอกที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากแห่งความเศร้าโศก “เหตุใดข้าต้องเชื่อเจ้า?” เอเลน่าถามพลางก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ทิ้งระยะห่างอย่างระแวดระวัง มินตราปลดสร้อยคอเงินที่มีจี้รูปดอกกุหลาบสีดำออกวางบนโต๊ะไม้เก่าๆ สร้อยเส้นนั้นเป็นของดูต่างหน้าชิ้นเดียวที่เธอได้รับจากเหตุการณ์โศกนาฏกรรมในอดีต “นี่คือหลักฐานว่าข้าไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว ข้าอาจเป็นปีศาจในสายตาของเจ้า แต่ลองมองให้ลึกไปกว่ารูปลักษณ์นี้สิ... ในคืนที่คฤหาสน์เปื้อนเลือด ข้าคือคนที่สูญเสียทุกอย่างให้กับวิเวียน ส่วนเจ้า... เจ้าคือคนที่เสียความศรัทธาไปในค่ำคืนนั้นที่วิหารศักดิ์สิทธิ์” คำพูดนั้นราวกับมีดอีกเล่มที่กรีดลึกลงไปในบาดแผลเก่าของเอเลน่า นักล่าสาวนิ่งงันไปครู่ใหญ่ มือของเธอที่กำด้ามมีดสั่นระริก “นางไม่ได้ต้องการแค่เลือดหรือพลังอำนาจ” มินตราก้าวเข้าไปใกล้ขึ้น กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้แห้งจากตัวเธอโชยมาปะทะกับกลิ่นเหล็กและกำยาน “นางต้องการ 'หัวใจ' ที่บริสุทธิ์ที่สุดเพื่อชุบชีวิตสิ่งที่ตายไปแล้วให้กลับมาเป็นเครื่องจักรสังหารที่ไม่มีวันแตกสลาย และคนคนนั้น... คือเจ้า” เอเลน่าเบิกตากว้าง ความรังเกียจในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีที่เย็นชา “เจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระ...” “ข้าพูดเรื่องที่เจ้าเองก็สัมผัสได้ในความฝันทุกคืน” มินตราเอื้อมมือไปคว้ามือของเอเลน่าที่สั่นเทาขึ้นมา ความเย็นของผิวกายทั้งสองที่สัมผัสกันทำให้เกิดประกายไฟฟ้าบางอย่าง “เรามาร่วมมือกันเถอะ ก่อนที่ม่านหมอกสีเลือดจะปกคลุมคฤหาสน์ไปมากกว่านี้ ข้าจะนำทางเจ้าเข้าสู่ห้องโถงต้องห้าม และเจ้า... จะต้องเป็นคนปิดฉากวิเวียนด้วยมีดเล่มนี้” เอเลน่าจ้องมองมินตราอยู่นาน ก่อนจะสูดลมหายใจลึก เธอกระชากมือกลับแล้วหันไปหยิบเสื้อคลุมตัวยาวมาสวม “ถ้าเจ้าหลอกข้า แม้แต่ในนรกข้าก็จะลากเจ้าไปลงทัณฑ์ด้วยมือของข้าเอง” “ข้าหวังว่าเจ้าจะทำเช่นนั้นจริงๆ ถ้าข้าโกหก” มินตราตอบรับด้วยรอยยิ้มที่เศร้าสร้อยที่สุดเท่าที่เอเลน่าเคยเห็นมา ทั้งสองก้าวออกจากห้องใต้ดินมุ่งหน้าสู่คฤหาสน์ราตรีสีเลือดภายใต้เงาของแสงจันทร์ที่ถูกเมฆหมอกบดบัง แต่ในขณะที่พวกเธอกำลังย่างกรายผ่านสวนกุหลาบที่ดูเหมือนจะขยับได้เองราวกับมีชีวิต เสียงปรบมือแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากความมืดข้างหลัง “พันธมิตรที่น่าประทับใจเหลือเกิน...” เสียงนั้นหวานหูและกังวานราวกับเสียงกระดิ่ง แต่แฝงไปด้วยไอสังหารที่ทำเอาลมหายใจของทั้งคู่สะดุด เลดี้วิเวียนยืนอยู่ใต้ซุ้มกุหลาบสีเลือด รอยยิ้มของนางงดงามดั่งเทพธิดา แต่ดวงตานั้นกลับว่างเปล่าไร้ก้นบึ้ง มือเรียวยาวของนางกุมดอกกุหลาบที่เพิ่งเด็ดลงมา ก่อนจะขยี้มันจนกลีบดอกร่วงหล่นราวกับหยดเลือด “มินตรา... เจ้าช่างเป็นเด็กที่ดื้อรั้นจริงๆ ส่วนเธอ... เอเลน่า” วิเวียนเว้นจังหวะ สายตาของนางเลื่อนไปมองนักล่าสาว “ขอบคุณที่ช่วยนำหัวใจมาส่งถึงที่ให้ข้าได้เร็วกว่ากำหนด” มินตราตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นเงามืดหลังพุ่มไม้ขยับไหวพร้อมกับร่างของคนนับสิบที่เดินออกมาล้อมพวกเธอไว้ นี่ไม่ใช่การเผชิญหน้าแบบบังเอิญ แต่นี่คือกับดักที่ถูกวางไว้ตั้งแต่วินาทีที่มินตราก้าวเข้าสู่เขตแดนของนักล่า! บลัดดี้แมรี่ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเผชิญความมืดมิดไปกับนิยายเรื่องนี้นะคะ