เดิมพันไร้ทางออก

กลิ่นควันบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายความเครียดที่อบอวลอยู่ในอากาศ คละคลุ้งจนแทบหายใจไม่ออก เสียงลูกบอลรูเล็ตกระทบขอบรางและการเฮโลของนักพนันดังเล็ดลอดผ่านประตูบานใหญ่เข้ามา แต่ภายในห้องรับรองพิเศษชั้นบนสุดของ ‘โอเรียนタル คาสิโน’ กลับเงียบสงบราวกับป่าช้า... เงียบสงบจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง "คุณกำลังเล่นกับไฟ, คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นเต็มไปด้วยความเยียบเย็น ทรงอำนาจ และกดดันเสียจนเส้นเลือดที่ขมับของหญิงสาวเต้นตุบๆ รินรดาไม่สะดุ้งสะเทือน เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตที่ซ่อนความหวั่นไหวไว้ภายใต้แววตาเด็ดเดี่ยวจ้องมองตรงไปยังชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้มะฮอกกานีเนื้อดี คณิน... มาเฟียผู้กุมชะตากรรมของบ่อนการพนันถูกกฎหมายรายใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกำลังมองเธอราวกับเสือร้ายที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ โดยเฉพาะรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบระเบิด "ฉันไม่ได้มาเล่นการพนันค่ะ, คุณคณิน" รินรดาเน้นเสียงชัดถ้อยชัดคำ "ฉันมาทวงสิ่งที่ควรจะเป็นของครอบครัวฉันคืน หุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์ที่พ่อของฉันถูกหลอกให้เซ็นยกให้... ในฐานะที่ตระกูลของคุณถือครองกิจการต่อจาก 'ผู้ชายคนนั้น' คุณก็ต้องรับผิดชอบ" คณินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นต่ำทุบหัวใจคนฟังให้ดิ่งลงเหว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดเข้ารูปก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มันกลับสร้างแรงกดดันมหาศาลราวกับภูเขาทั้งลูกกำลังกดทับลงบนบ่า "รับผิดชอบงั้นหรือ?" คณินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ จนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นกายหอมเย้ายวนปนความดิบเถื่อนของผู้ชายอันตราย "พ่อเธอเอาบ่อนทั้งสาขาไปจำนองแล้วพ่ายแพ้จนหมดตัวในคืนเดียว ก่อนจะผูกคอตายหนีหนี้... หุ้นบ้าบออะไรนั่น มันถูกโอนเปลี่ยนมืออย่างถูกต้องตามกฎหมายมานานแล้ว และที่สำคัญ..." นิ้วเรียวแกร่งเอื้อมขึ้นมาแตะปลายคางมนของเธออย่างถือวิสาสะ รินรดาพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่ปลายนิ้วนั้นกลับออกแรงบีบตรึงกรามของเธอไว้แน่น บังคับให้เธอนัยน์ตาประสานกับเขาโดยไม่มีทางเลือก "ของที่ตกมาถึงมือฉันแล้ว ไม่มีทางที่ฉันจะคืนให้เด็กกตัญญูที่วิ่งโร่มาทวงสมบัติผลรากหมากผลไม้หรอกนะ... รินรดา" "ปล่อยฉัน!" รินรดาปัดมือเขาออกด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความเจ็บใจ "คุณมันก็แค่พวกเลือดเย็น ปล้นทรัพย์สินคนอื่นหน้าด้านๆ!" แทนที่จะโกรธ คณินกลับหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ แววตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรภายใต้ชุดสูททำงานเข้ารูปของเธออย่างจาบจ้วง ราวกับกำลังประเมินราคาชิ้นงานศิลปะชิ้นเอกที่เขากำลังอยากครอบครอง "ปากเก่งดีนี่... หนี้มูลค่าหลายร้อยล้านที่พ่อเธอทิ้งไว้ เธอกล้าเอาอะไรมาแลกล่ะ?" คณินกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอขาวผ่องจนเส้นขนทั่วร่างลุกชัน "หรือว่า... เธอก็เตรียมตัวมา 'จ่าย' ด้วยวิธีที่ผู้หญิงจนตรอกเขาทำกันอยู่แล้ว?" "ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายบริการ!" รินรดาตวาดลั่น ใบหน้าสวยแดงก่ำด้วยความอัปยศอดสู เธอง้างมือขึ้นหมายจะตบหน้าคนหยามเกียรติ แต่ทว่า... ไวกว่าความคิด ข้อมือเรียวเล็กถูกมือหนารวบไว้ด้วยมือเดียวได้อย่างง่ายดาย แรงบีบมหาศาลทำเอาเธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด คณินกระชากร่างบางเข้าหาตัวจนอกอิ่มแนบชิดกับแผงอกแกร่ง แรงกระแทกนั้นทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด กลิ่นกายเร่าร้อนของเขาโอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง รินรดาพยายามดิ้นรนสุดแรงเกิด แต่ยิ่งดิ้น ร่างกายของทั้งคู่ก็ยิ่งเบียดเสียดแนบชิดกันจนเกิดกระแสไฟฟ้าแปลบปรามแล่นพล่านไปทั่วผิวหนัง "คิดเหรอว่าบุกมาถึงถ้ำเสือแล้วจะเดินออกไปได้ง่ายๆ?" เสียงของคณินแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาดุดันเปลี่ยนเป็นประกายปรารถนาร้ายกาจที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม "ในเมื่อเธอเสนอตัวเดินเข้ามาหาความฉิบหายเอง... งั้นก็อยู่รับผลกรรมแทนพ่อของเธอซะดีๆ" สิ้นคำพูดนั้น ริมฝีปากร้อนจัดก็ทาบทับลงมาปิดกั้นเสียงประท้วงทั้งหมดของเธอทันที! มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่เป็นการรุกรานที่ดุดัน ป่าเถื่อน และเรียกร้อง รินรดากรيدร้องอู้อี้อยู่ในลำคอ พยายามเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อขัดขืน แต่คณินกลับใช้มืออีกข้างบีบกรามของเธอให้อ้าออกอย่างไร้ความปรานี ลิ้นร้อนซัดส่ายเข้าไปตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความเคียดแค้นผสมผสานกับความเร่าร้อนที่แผดเผา ทำให้สติของรินรดาพร่าเลือนในชั่วพริบตา สมองขาวโพลน ร่างกายที่เคยแข็งขืนค่อยๆ อ่อนปวกเปียกอย่างไร้เรี่ยวแรงภายใต้สัมผัสอันทรงพลังที่บดขยี้เธอจนแทบแหลกสลาย เขาลากไล้ริมฝีปากลงมาตามซอกคอขาวเนียน ขบเม้มสร้างรอยกุหลาบสีแดงช้ำอย่างจงใจ มือหนาเลื่อนลงมาบีบเคล้นสะโพกอิ่มผ่านเนื้อผ้าแน่นตึง ดึงรั้งร่างของเธอให้แนบชิดติดกับตัวเขาจนรับรู้ได้ถึงความตื่นตัวอันตรายที่กำลังประท้วงอยู่เบื้องล่าง รินรดาสั่นสะท้าน ความรู้สึกวาบหวามแปลกประหลาดแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลังจนเธอเผลอจิกเล็บลงบนไหล่กว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โถมซัดเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอกำลังพ่ายแพ้... พ่ายแพ้ต่อสัมผัสที่เขาจงใจชี้นำให้เธอตกหลุมพราง ทว่า... ในวินาทีที่ไฟเสน่หาเริ่มแผดเผาร่างกายจนเกือบจะกู่ไม่กลับ เสียงเคาะประตูดังปัง! ก็ขัดจังหวะความเร่าร้อนนั้นลงอย่างกะทันหัน "นายครับ! แย่แล้วครับ!" ลูกน้องคนสนิทพังประตูพรวดพราดเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด "ทางกลุ่มของเคนจิ... ส่งคนบุกเข้ามาทางลานจอดรถชั้นใต้ดินแล้วครับ พวกมันกำลังพยายามยึดห้องควบคุมระบบนิรภัย!" คณินหยุดชะงัก ลมหายใจหอบกระชั้นของเขาปะทะเข้ากับแก้มเนียน ร่างกายที่กำลังร้อนระอุผ่อนคลายลงชั่วขณะ แต่แววตากลับเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมและดุดันดั่งพญามัจจุราช เขาดึงร่างของรินรดาให้อยู่ด้านหลังอย่างปกป้องโดยสัญชาตญาณ แม้จะยังไม่คลายอ้อมกอดจากข้อมือของเธอ รินรดาหอบหายใจโยน หน้าตาแดงก่ำด้วยฤทธิ์จูบ แต่เมื่อได้ยินชื่อ 'เคนจิ' หัวใจเธอกระตุกวูบ ทันใดนั้นเอง ไฟนีออนทั่วทั้งห้องก็ดับวูบลงเหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่กะพริบถี่ เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นสนั่นตึก และก่อนที่ใครจะได้ตั้งตัว ประตูกระจกนิรภัยด้านข้างก็แตกละเอียดเป็น เศษเสี่ยงด้วยแรงระเบิดจากภายนอก พร้อมกับร่างของชายชุดดำนับสิบคนที่ถืออาวุธครบมือพุ่งทะยานเข้ามาในห้อง! คณินกระชากปืนพกสีดำสนิทออกจากเอวอย่างรวดเร็ว สายตาคมกริบกวาดมองผู้บุกรุกด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ก่อนที่เขาจะหันมามองรินรดาที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างกาย แล้วกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ "อยู่ใกล้ฉันไว้... ถ้าไม่อยากตายศพไม่สวย เพราะคืนนี้ เธอกลายเป็นของฉันโดยสมบูรณ์แล้ว" หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะชื่นชอบบทเปิดตัวที่เดือดพล่านนี้นะครับ