สายตาที่อ่านไม่ขาด

กลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายเย็นเยียบและทรงอำนาจของคณินยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ คลับส่วนตัวชั้นบนสุดของคาสิโนหรูไร้ซึ่งเสียงอื่นใดนอกจากเสียงลมหายใจที่สอดรับกันอย่างกระชั้นชิด รินรดายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าชายหนุ่ม ร่างกายของเธอยังคงสั่นสะท้านจากแรงอารมณ์และสัมผัสวาบหวามที่เขาเพิ่งฝังรอยตราไว้บนเรือนร่าง ความกล้าหาญที่เคยมีในการเจรจาต่อรองหนี้มหาศาลดูเหมือนจะถูกบดขยี้จนแหลکสลายลงทีละน้อย ภายใต้สายตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวที่จ้องมองมาอย่างเหนือกว่า "คิดว่าความอวดดีจะช่วยให้เธอรอดพ้นจากคืนนี้ไปได้งั้นเหรอ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมกับที่คณินขยับกายเข้าประชิด ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับบีบคั้นพื้นที่รอบตัวจนเธอกลายเป็นกวางน้อยที่มุมอับ มือหนาเอื้อมไปควחוข้อมือเรียวเล็กไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนถึงกับสร้างความเจ็บปวด แต่หนักหน่วงพอที่จะตอกย้ำว่าเธอไม่มีสิทธิ์หลบหนีไปไหนได้ทั้งสิ้น รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น แต่หญิงสาวก็ยังกัดริมฝีปากแน่นเพื่อซ่อนความอ่อนแอ "ฉันไม่ได้อวดดี... ฉันแค่ปกป้องสิ่งที่ควรจะเป็นของฉัน คาสิโนและทรัพย์สินของตระกูลฉันไม่ได้มีไว้ให้คุณเอามาเดิมพันเล่นสนุก" "สนุกเหรอ?" คณินแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคมปลาบฉายประกายอันตราย "เธอคิดว่าฉันกำลังเล่นสนุกอยู่หรือไง... ผู้หญิงส่วนใหญ่ยอมคุกเข่าอ้อนวอนขอเศษเงินจากฉัน แต่เธอกลับกล้าท้าทายอำนาจของฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความกล้าบ้าบิ่นแบบนี้แหละที่มันทำให้ฉัน... สนใจ" นิ้วเรียวแกร่งไล้ขึ้นมาเกลี่ยกรอบหน้าเนียนของเธออย่างถือวิสาสะ สัมผัสอุ่นจัดนั้นทำให้ผิวเนื้อของรินรดาร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก เธอพยายามเบี่ยงหน้าหนีแต่ถูกมือใหญ่อีกข้างล็อกท้ายทอยไว้บังคับให้รับสัมผัส โพรงปากร้อนผ่าวประกบจูบลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบในครานี้ดุดันและเร่าร้อนยิ่งกว่าเดิม มันเป็นการประกาศกร้าวถึงความเป็นเจ้าandการครอบครองที่ไร้ซึ่งทางต่อต้าน ลมหายใจของหญิงสาวถูกสูบหายไปในพริบตา ร่างกายที่เคยแข็งขืนค่อยๆ อ่อนระทวยลงภายใต้แรงดึงดูดอันมืดมนและเย้ายวนของมาเฟียหนุ่ม เมื่อเขาผริมฝีปากออก รินรดาก็หอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและแรงปรารถนาที่ตีรวนอยู่ในอกพร้อมๆ กัน "จำคำของฉันให้ดี..." คณินโน้มใบกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนทางอารมณ์ที่สั่นประสาท "ถ้าไม่อยากให้เอกสารสิทธิ์ทุกอย่างตกเป็นของฉันในฐานะเศษกระดาษไร้ค่า และถ้าไม่อยากให้คนของฉันตามเก็บหนี้จากพี่ชายเธอทีละชิ้น... เธอก็ต้องยอมรับเงื่อนไขใหม่ของฉัน" "เงื่อนไขอะไรอีก..." เธอเค้นเสียงถาม ร่างกายแนบชิดกับอกแกร่งจนรับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่แพ้กัน "คืนนี้... อยู่บนเตียงของฉันในฐานะผู้หญิงของคณิน และทำทุกอย่างตามที่ฉันต้องการจนกว่าฉันจะพอใจ แลกกับการที่ฉันจะขยายเวลาหนี้ออกไปอีกสามเดือน และคืนโฉนดที่ดินแปลงสำคัญให้ครอบครัวเธอครึ่งหนึ่ง" ข้อเสนอที่อันตรายและเย้ายวนใจจนน่ากลัว รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ตัวเลขและทรัพย์สินของครอบครัวอยู่บนตาชั่งฝั่งหนึ่ง ขณะที่ศักดิ์ศรีและอิสรภาพของเธออยู่บนอีกฝั่งหนึ่ง ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะอ้าปากปฏิเสธ ปลายนิ้วของคณินก็แตะลงบนริมฝีปากของเธอเบาๆ ราวกับอ่านความคิดทั้งหมดออก "อย่าเพิ่งปฏิเสธ... เพราะเธอก็รู้ดีว่า เธอไม่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่ก้าวเข้ามาที่นี่แล้ว" คณินไม่รอให้เธอได้เอื้อnเอ่ยคำใดออกมาอีก ร่างสูงช้อนอุ้มร่างบางขึ้นในวงแขนอย่างง่ายดายท่ามกลางเสียงประท้วงที่กลืนหายไปในลำคอ รินรดารู้สึกได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายเมื่อถูกพาเดินไปยังห้องพักส่วนตัวด้านใน แรงดึงดูดระหว่างพวกเขารุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน และค่ำคืนนี้... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ทว่า ในขณะที่ประตูห้องนอนกำลังจะปิดลง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูก็รัวเร่งขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยเสียงรายงานจากบอดี้การ์ดคนสนิทที่หน้าห้องด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "นายครับ... คุณเคนจิ บุกเข้ามาที่ชั้นนี้แล้วครับ!" วริศร์วิสกี้ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้ด้วยใจจริงนะครับ