หุบเหวแห่งความทรงจำ

รสชาติของความตาย... แท้จริงแล้วไม่ได้ขมขื่นอย่างที่ร่ำลือกัน หากแต่มันหอมหวานและเยียบเย็นดั่งสุราชั้นดีที่หมักบ่มไว้ในความมืดมิด หลินฟางเซียนลืมตาตื่นขึ้นท่ามกลางกลิ่นอายของหยาดเลือดและคราบน้ำตาที่แห้งกรังบนพวงแก้ม ร่างกายของนางเคยถูกฉีกกระชากจนแหลกสลาย วิญญาณเคยถูกเหยียบย่ำจนจมลงสู่ขุมนรกโลกันต์ ภายใต้ตำหนักเย็นที่เหน็บหนาวไร้ซึ่งความเมตตา นางถูกตราหน้าว่าเป็นเพียง "มเหสีลำดับที่แปด" ผู้ไร้ค่า เป็นดอกไม้ริมทางที่ฮ่องเต้อี้เฉินทรงเด็ดทิ้งอย่างไร้เยื่อใย เพียงเพื่อจะนำทางให้สตรีอื่นขึ้นมาครองบัลลังก์มเหสีเอกเคียงคู่พระองค์ แต่บัดนี้... ภายใต้เปลือกตาที่เปิดขึ้นอีกครั้ง นัยน์ตาคู่นั้นไม่ได้มีคราบน้ำหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงประกายแสงสีนิลที่คมกริบดั่งคมมีดน้ำแข็ง พร้อมจะกรีดแทงหัวใจของทุกคนที่เคยเหยียบย่ำนางให้แหลกเป็นจุล "ทรงตื่นแล้วหรือเพคะ... พระชายา" เสียงกระซิบสั่นเครือจากนางกำนัลคนสนิทดังขึ้นข้างกาย ฟางเซียนไม่ได้เอ่ยคำใด นางเพียงแต่ยกมือขึ้นสัมผัสลำคอของตนเอง รอยแผลเป็นจากการถูกประทานผ้าแพรขาวเพื่อปลิดชีพยังคงหลงเหลืออยู่ เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่ย้ำเตือนว่า นางได้ตายไปแล้วครั้งหนึ่ง และคนที่ฟื้นคืนชีพขึ้นมาในร่างนี้... คือปีศาจสาวผู้สวมรอยกลับมาทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่าง ย้อนกลับไปในคืนวันอันมืดมิดที่นางตั้งครรภ์ทายาทลับๆ สายเลือดมังกรที่ฮ่องเต้อี้เฉินไม่เคยปรารถนา พระองค์เสด็จมาหานางด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและเย็นชาดั่งน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ ในค่ำคืนนั้น แม้ร่างกายจะถูกครอบงำด้วยความเร่าร้อนและสัมผัสอันดิบเถื่อนจากบุรุษผู้เป็นสวามี แต่หัวใจของนางกลับถูกบดขยี้จนแหลละเอียด อี้เฉินไม่เคยรักนาง พระองค์ใช้ร่างกายนางเพื่อระบายความใคร่และอำนาจในกำมือ รสจูบที่ป่าเถื่อน ลมหายใจที่ร้อนระอุแนบชิด และการสอดประสานที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและทรมานในค่ำคืนนั้น ยังคงฝังแน่นอยู่ในทุกอณูสัมผัสของผิวเนื้อ นางเคยจำนนต่อความสัมพันธ์อันเร่าร้อนแต่ไร้หัวใจนั้นด้วยความรักและหยาดน้ำตา แต่บัดนี้ ความทรงจำเหล่านั้นกลับกลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่เผาผลาญความอ่อนแอในจิตใจของนางจนมอดไหม้ "อี้เฉิน..." นามนี้ถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากที่เหยียดยิ้มเยาะอย่างสมเพช ในท้องพระโรงอันโอ่อ่า จักรพรรดิอี้เฉินประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรด้วยพระพักตร์ที่เคร่งขรึมและเต็มไปด้วยความกระวนกระวายใจ แม้เวลาจะล่วงเลยไปนับปีนับแต่สตรีไร้ค่าผู้นั้นสิ้นลมหายใจในตำหนักเย็น แต่กลิ่นอายของนาง ภาพแววตาตัดพ้อครั้งสุดท้าย และสัมผัสอันคุ้นเคยกลับยิ่งเด่นชัดขึ้นในยามที่พระองค์ทรงตื่นจากบรรทม หัวใจที่เคยแข็งกระด้างดั่งหินผา บัดนี้กลับรู้สึกราวกับมีเข็มนับพันเล่มคอยทิ่มแทงอยู่ทุกค่ำคืน พระองค์ทรงตระหนักแล้วในวันที่สายเกินไปว่า "บัลลังก์ที่ไร้เงาของนาง" ช่างว่างเปล่าและหนาวเหน็บเพียงใด "ฝ่าบาท..." ขันทีคนสนิทก้าวเข้ามาด้วยอาการตัวสั่นเทา "มีรายงานลับจากชายแดนพ่ะย่ะค่ะ... พบร่องรอยของสตรีผู้หนึ่ง หน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับอดีตพระชายารองฟางเซียนยิ่งนัก นางใช้ชื่อว่า 'หัตถ์สังหารไร้รัก' และขณะนี้... นางกำลังนำทัพกองโจรเงาลึกลับเข้าประชิดเมืองหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" อี้เฉินทรงผุดลุกขึ้นจากบัลลังก์ทันที พระเนตรเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง ลมหายใจสะดุดกักค้างอยู่ในลำอก ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ราวกับว่าความตายและการฟื้นคืนชีพของนาง เป็นประกาศิตจากนรกที่ส่งมาเพื่อพิพากษาพระองค์โดยเฉพาะ ทว่า... ในขณะที่ฮ่องเต้อี้เฉินกำลังดิ้นรนด้วยความสำนึกผิดที่น่าสมเพชอยู่นั้น ในเงาดำมืดของตำหนักบูรพา ฟางเซียนในอาภรณ์สีดำสนิทกำลังกวัดแกว่งกระบี่เล่มงามในมือ หยดโลหิตสีแดงฉานหยดลงบนพื้นหินอ่อนทีละหยด นางไม่ได้กลับมาเพื่ออ้อนวอนขอความรักจากบุรุษใจหินผู้นั้นอีกต่อไปแล้ว... แต่ทว่า... ในวินาทีที่นางกำลังจะก้าวเท้าออกจากเงาไม้เพื่อเริ่มต้นแผนการล้างแค้น เสียงฝีเท้าเล็กๆ ของเด็กน้อยผู้หนึ่งก็ดังขึ้นสะท้อนก้องในความเงียบ พร้อมกับเสียงใสแจ๋วที่เอ่ยขึ้นว่า "ท่านแม่... เหตุใดท่านจึงต้องร้องไห้ด้วยเล่าขอรับ?" ฟางเซียนชะงักค้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระดูกสันหลัง เมื่อก้มลงมองเด็กชายวัยสี่ขวบที่มีดวงพักตร์ถอดแบบมาจากฮ่องเต้อี้เฉินราวกับพิมพ์เดียวกัน และในวินาทีนั้นเอง... ห่อผ้าไหมโบราณที่เด็กน้อยกอดไว้แนบอกก็ร่วงหล่นลงพื้น พร้อมกับ "ป้ายหยกประจำตัวจักรพรรดิ" ที่กลิ้งหล้ามาแทบเท้าของนาง! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่หุบเหวแห่งความแค้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ