กฎเหล็กของหัวหน้าทีม

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารปกหนาบนโต๊ะประชุมกระจกใสตัวยาวดังสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานรวมยามตีสองครึ่ง มันไม่ใช่เสียงที่เกิดจากความโกรธเกรี้ยวจนขาดสติ หากแต่เป็นจังหวะการวางที่จงใจเน้นย้ำน้ำหนัก เพื่อดึงสติของโปรแกรมเมอร์หนุ่มผู้กำลังนั่งไขว่ห้างกอดอกมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยสายตาท้าทายให้กลับมาสู่ความเป็นจริง "ผมคิดว่าเราคุยกันเคลียร์แล้วนะ, คุณธันวา" เสียงทุ้มต่ำเรียบสนิทแต่น่าเกรงขามดังขึ้นจากฝั่งตรงข้าม กวินทิ้งตัวลงพนักเก้าอี้หนังปรับระดับอย่างผ่อนคลาย ทว่าดวงตาสีเข้มใต้กรอบแว่นสายตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่หลังกลีบกุหลาบ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของหัวหน้าทีมโปรเจกต์พิเศษไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ นอกจากการจ้องมองคนตรงข้ามด้วยความดื้อดึงที่สูสีกัน ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีสนิทคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยอย่างไม่เกรงกลัว เขายืดตัวตรง มือเรียวบางเคาะนิ้วชี้ลงบนโต๊ะกระจกเป็นจังหวะรัวเร็ว แสดงถึงความหงุดหงิดที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด "เคลียร์เหรอครับ? หัวหน้ากวินเรียกการยัดเยียด 'กฎปัญญาอ่อน' ห้าข้อนี้ใส่หัวผมว่าเป็นความเคลียร์ตรงไหน... ห้ามใส่หูฟังระหว่างทำงาน? ห้ามสั่งกาแฟเกินสองแก้วต่อวัน? บ้าหรือเปล่าครับนี่ นี่มันบริษัทพัฒนาเกมระดับประเทศ หรือว่าค่ายดัดแปลงสันดานนักโทษกันแน่!" "มันคือระเบียบวินัยครับ" กวินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดไร้ช่องว่างให้ต่อรอง "ถ้าคุณจัดการเวลาตัวเองได้ดีพอ จนไม่ต้องมานั่งแก้งานพังๆ ตอนตีสองแบบนี้ ผมคงไม่ต้องออกกฎบ้าๆ พวกนี้ขึ้นมาหรอก... และข้อสำคัญที่สุด ข้อที่ห้า... ห้ามทำหน้ากวนประสาทใส่หัวหน้าทีมเวลาเตือนในยามวิกาล" ธันวาอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความเหลือเชื่อ เขาลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้ล้อเลื่อนไถลถอยหลังไปกระแทกกับผนังห้องกระจกเสียงดังสนั่น "คุณกวิน! คุณใช้อำนาจเกินกว่าเหตุชัดๆ!" ธันวาพุ่งตัวไปค้ำโต๊ะโน้มตัวเข้าหาอีกฝ่าย ระยะห่างระหว่างใบหน้าที่ลดลงทำให้กลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ ของน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะทะเข้ากับปลายจมูกของกวินอย่างจัง หัวหน้าทีมหนุ่มชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมกวาดมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงฉอดๆ ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่พยายามกดทับไว้ใต้ท่าทีเยือกเย็น "ผมไม่ได้ใช้อำนาจเกินกว่าเหตุ..." กวินพูดเสียงเบาลงโดยไม่รู้ตัว สายตาเลื่อนต่ำลงมองริมฝีปากคู่นั้นโดยอัตโนมัติก่อนจะรีบดึงสติตัวเองกลับมา แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาตรงๆ "ผมแค่กำลังปกป้องโปรเจกต์... และปกป้องคุณ จากความอวดดีของตัวเอง" "ผมไม่ได้อวดดี!" ธันวาเสียงสูงขึ้นด้วยความโมโห เลือดในกายสูบฉีดจนใบเนียนขาวขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด "โค้ดตรงนั้นผมเช็กมาสามรอบแล้ว ปัญหาบั๊กมันไม่ได้มาจากฝั่งผม แต่มันเกิดจาก API เน่าๆ ของฝั่งแบ็กเอนด์ที่คุณคุมต่างหากล่ะครับ! ทำไมคุณถึงไม่ยอมรับความจริงว่าทีมคุณสะเพร่าฮะ?" "ธันวา..." กวินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิดทีละนิดทำให้ธันวาเผลอถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "ระวังคำพูดของคุณหน่อย คุณกำลังกล่าวหาทีมทั้งทีมโดยใช้แต่อารมณ์ส่วนตัว" "ผมใช้ตรรกะ!" ธันวาเถียงเสียงแข็ง แม้แผ่นหลังจะชนเข้ากับกระจกใสและไม่มีทางให้ถอยหนีอีกแล้ว กวินก้าวเข้ามาประชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง มือหนาวางทาบลงบนขอบกระจกทั้งสองข้าง กักขังร่างเพรียวบางเอาไว้ตรงกลางอย่างสมบูรณ์แบบ บรรยากาศในห้องประชุมอุณหภูมิลดฮวบลง ทว่าความร้อนระอุกลับพุ่งพล่านอยู่ในอกของคนทั้งคู่ กวินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มใส ธันวาสะดุ้งเฮือก หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกและอาการหน้าร้อนผ่าวอย่างควบคุมไม่ได้ "ตรรกะของคุณ... มันใช้งานไม่ได้กับผมหรอกนะครับ" กวินกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นทุ้มนุ่มและแหบพร่าอย่างอันตราย "เพราะทุกครั้งที่คุณเถียงผมด้วยท่าทางแบบนี้ สิ่งเดียวที่ผมอยากทำ... คือการทำให้คุณหุบปากซะ" ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือบางที่กำหมัดแน่นอยู่ข้างลำตัวสั่นเทาเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสีเข้มที่พราวระยับด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่เกินเลยกว่าคำว่า 'เจ้านายกับลูกน้อง' ทว่าก่อนที่ธันวาจะได้สวนกลับด้วยคำพูดจิกกัดตามนิสัย *กริ๊งงงงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของธันวาแผดเสียงดังลั่นลายความเงียบในยามดึก กวินชะงักและผถอยหลังกลับไปตั้งหลักอย่างรวดเร็ว ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นหัวหน้าทีมผู้เคร่งขรึมดังเดิมในเสี้ยววินาที ธันวายืนหอบหายใจถี่กระชั้น รีบหันไปคว้ามือถือหน้าจอวาบขึ้นด้วยความรำคาญใจ ทว่าเมื่อก้มลงมองชื่อผู้โทรเข้า ดวงตาสีสนิทก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อไปทันที บนหน้าจอแสดงชื่อของบุคคลที่เขาไม่คาดคิดว่าจะติดต่อมาในเวลานี้... คนที่ควรจะหายไปจากชีวิตเขาตั้งแต่ความผิดพลาดครั้งใหญ่เมื่อปีก่อน กวินสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของธันวา ความเยือกเย็นเมื่อครู่วันมลายหายไป เหลือเพียงความกังวลใจและแววตาไหววูบที่ปิดไม่มิด "ใครโทรมาดึกดื่นขนาดนี้?" กวินถามเสียงเข้มด้วยความสงสัยระคนไม่พอใจ ธันวาเงยหน้าขึ้นช้าๆ มองหน้ากวินด้วยแววตาที่สั่นระริก ก่อนจะกดรับสายแล้วกรอกเสียงนิ่งสนิทกลับไป "ครับ... ผมยังไม่นอน" ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงทุ้มคุ้นเคยจะกระซิบผ่านลำโพงออกมาดังพอให้กวินที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ได้ยินอย่างชัดเจน *“จำฉันได้ไหม, ธันวา... ฉันกลับมาแล้วนะ และรอบนี้... เรามีเรื่องต้องสะงัดกันยาว”* ธันวาหน้าซีดเผือด มือที่ถือโทรศัพท์สั่นสะท้านจนแทบหลุดร่วงลงพื้น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอมานะครับ!