เคียงคู่ชั่วฟ้าดินสลาย

“หากวันนี้บัลลังก์นี้คือหลุมศพที่เจ้าต้องฝังตัวเองลงไป ก็จงจำไว้ว่าข้าจะเป็นคนโกยดินกลบด้วยมือของข้าเอง” สุรเสียงของกุ้ยเฟยเหม่ยหลิงแหบพร่า หากแต่เปี่ยมไปด้วยแรงอาฆาตมาดร้ายที่กัดกินจนถึงกระดูก นางยืนตระหง่านอยู่หน้าพระที่นั่งหงส์ อัญมณีบนปิ่นปักผมสั่นไหวราวกับจะร่วมรับรู้ถึงหายนะที่กำลังจะมาถึง ในมือของนางถือม้วนฎีกาลับที่บันทึกความผิดของมารดาหลินฟางเซียนเอาไว้ ซึ่งเป็นอาวุธชิ้นสุดท้ายที่จะทำลายเกียรติยศและชีวิตของสตรีที่ขึ้นมานั่งเคียงข้างจักรพรรดิ หลินฟางเซียนมิได้ขยับกาย นางยังคงนั่งนิ่งประดุจรูปปั้นหยก ดวงตาคู่คมกริบมองผ่านร่างของเหม่ยหลิงไปราวกับนางเป็นเพียงอากาศธาตุ ความเยือกเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวนางทำให้ห้องโถงกว้างใหญ่ดูเหมือนจะเย็นเยียบลงหลายส่วน “ท่านกุ้ยเฟย... ท่านใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อตามหาเศษซากของอดีตที่ข้าไม่เคยให้ค่า” ฟางเซียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยดุจผิวน้ำที่ไร้คลื่น “ท่านคิดว่าความลับนี้จะสั่นคลอนบัลลังก์ของข้าได้หรือ? ท่านช่างหลงผิดเสียจริง บัลลังก์นี้มิได้สร้างขึ้นจากความบริสุทธิ์ แต่สร้างขึ้นจากกองซากปรักหักพังของศัตรูที่โง่เขลาเช่นท่านนี่เอง” “นังเด็กอวดดี!” เหม่ยหลิงตวาดกร้าว เตรียมจะพุ่งเข้าหาทว่าเสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงกลับหยุดยั้งนางไว้ จ้าวเฟยหลงก้าวเข้ามาในห้องโถง พระเนตรคมกริบดุจพญาอินทรีมองดูสตรีทั้งสองด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก มุมโอษฐ์ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ทำเอาบรรยากาศตึงเครียดผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด พระองค์มิได้หยุดที่เหม่ยหลิง แต่เดินตรงไปหาฟางเซียนแล้วกุมมือสตรีผู้เป็นที่รักไว้แน่น “เจ้ายังกังวลสิ่งใดอยู่หรือ ฟางเซียน?” จักรพรรดิเอ่ยถามพลางปัดเส้นผมที่ตกลงมาปรกหน้าให้นางอย่างทะนุถนอม “หม่อมฉันเพียงแต่นึกเสียดายเพคะฝ่าบาท” ฟางเซียนเงยหน้าสบตาบุรุษผู้ครองหัวใจ “เสียดายที่ท่านกุ้ยเฟยใช้ความฉลาดที่มีไปกับความพยาบาท แทนที่จะใช้มันรักษาชีวิตของตนเอง” จ้าวเฟยหลงหันไปหาเหม่ยหลิงที่ยืนหน้าซีดเผือด “ฎีกาในมือเจ้า... ข้าเป็นคนเขียนมันขึ้นมาเองเมื่อสามปีก่อนเพื่อทดสอบความภักดีของขุนนางในท้องพระโรง ข้ามิได้คาดคิดว่ามันจะกลายเป็นอาวุธที่เจ้าใช้ทำร้ายตัวเองจนถึงวาระสุดท้าย” ความเงียบงันเข้าปกคลุม เหม่ยหลิงเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น ฎีกาในมือนางร่วงหล่น มันเป็นเพียงกระดาษไร้ความหมาย อดีตที่นางพยายามขุดคุ้ยเป็นเพียงแผนการที่จักรพรรดิและจักรพรรดินีร่วมกันวางไว้เพื่อกวาดล้างขั้วอำนาจเก่าให้สิ้นซากตั้งแต่ต้น “การที่ข้าเลือกนางมาอยู่เคียงข้าง มิใช่เพราะนางสมบูรณ์แบบ” จ้าวเฟยหลงประกาศก้อง ขณะดึงฟางเซียนให้ลุกขึ้นยืนเคียงข้าง “แต่เพราะนางคือคนเดียวที่กล้าเผชิญหน้ากับความมืดมิดในใจข้า และจูงมือข้าออกมาสู่แสงสว่างที่แท้จริง บัลลังก์นี้... จะไม่มีความหมายอันใดหากปราศจากนาง” ฟางเซียนกระชับมือที่กุมกันไว้ นางรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจของชายผู้นี้ที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกับนาง ความหวาดกลัวที่เคยกัดกินใจเรื่องอดีตมลายหายไปสิ้น บัดนี้ไม่ใช่เวลาแห่งการโหยหาอดีต แต่เป็นเวลาแห่งการก้าวสู่อนาคตที่พวกเขาสร้างร่วมกัน วันเวลาผันผ่าน บรรยากาศภายในวังหลวงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง อำนาจมืดถูกชำระล้างจนสะอาดหมดจด หลินฟางเซียนในชุดฉลองพระองค์หงส์สีทองอร่ามยืนมองท้องฟ้ากว้างใหญ่จากบนระเบียงตำหนัก นางมิได้รู้สึกโดดเดี่ยวอีกต่อไป เบื้องหลังของนาง จ้าวเฟยหลงสวมกอดนางไว้ด้วยความอ่อนโยน ทั้งสองยืนเคียงคู่กันมองดูอาณาจักรที่พวกเขาร่วมกันฟูมฟักให้สงบสุข ความรักที่ผ่านบททดสอบจากเล่ห์เพทุบายและหยาดเลือด บัดนี้ได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวเสมือนต้นไม้ใหญ่ที่หยั่งรากลึกเกินกว่าจะมีพายุใดสั่นคลอนได้ “เซียนเอ๋อร์” จักรพรรดิเรียกชื่อนางด้วยน้ำเสียงที่ละมุนละไมที่สุด “เจ้ายังกังวลอยู่หรือไม่?” ฟางเซียนหลับตาลง ซึมซับไออุ่นจากบุรุษข้างกาย “หม่อมฉันไม่เคยหวาดกลัวสิ่งใดอีกแล้วเพคะ ตราบใดที่พระองค์ยังทรงกุมมือหม่อมฉันไว้เช่นนี้... ต่อให้โลกหมุนเวียนเปลี่ยนไปอีกกี่ร้อยปี หม่อมฉันก็จะขออยู่เคียงคู่กับพระองค์เช่นนี้ตลอดไป” เสียงนกขับขานยามเย็นดังแว่วมาตามสายลม ดุจดั่งบทเพลงแห่งคำมั่นสัญญาที่ไม่ต้องการคำสาบานใดๆ มาการันตี เพราะกาลเวลาที่ผ่านมาได้พิสูจน์แล้วว่า ในวังหลังแห่งนี้... มีเพียงความรักที่แท้จริงเท่านั้นที่อยู่เหนือกาลเวลาและบัลลังก์เลือดทั้งปวง ไม่มีเล่ห์กลใดซ่อนเร้นในรอยยิ้มของพวกเขาทั้งสองอีกต่อไป เหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งหัวใจ ของคนที่ผ่านพ้นพายุฝนมาด้วยกันจนถึงฝั่งฝันแห่งความสุขชั่วฟ้าดินสลาย ... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของไป๋เหลียนฮวานะคะ