หมากกระดานแรกในจวนตระกูลหลิน

"เจ้าจะให้ข้าไปตายแทนพี่สาวที่เอาแต่ร่ำไห้คร่ำครวญงั้นหรือ ท่านพ่อ?" เสียงของหลินฟางเซียนราบเรียบราวกับผิวน้ำในบึงลึก ทว่าแววตาที่จ้องมองบิดาผู้ให้กำเนิดกลับคมกริบดุจใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ในรอยยิ้ม หลินจงเหอวางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้จันทน์เสียงดังสนั่น ลวดลายมังกรบนถ้วยสั่นไหวตามแรงอารมณ์ของชายผู้เป็นหัวหน้าตระกูล "นี่คือโองการจากวังหลวง หากตระกูลหลินไม่ส่งลูกสาวเข้าถวายตัวตามกำหนด เจ้าก็รู้อยู่เต็มอกว่าโทษทัณฑ์คือสิ่งใด ฟางเซียน... ในเมื่อพี่สาวเจ้าอ่อนแอเกินกว่าจะรับมือเล่ห์เหลี่ยมในวังหลวงได้ เจ้าที่เป็นเพียงบุตรอนุที่ไร้ค่าในสายตาผู้อื่น นี่คือโอกาสเดียวที่จะสร้างชื่อให้ตระกูล" "โอกาส หรือทางไปสู่ความตาย?" ฟางเซียนแค่นหัวเราะ หยิบปิ่นหยกที่หลุดลุ่ยออกมาจากมวยผมของมารดาที่ล่วงลับมาหมุนเล่นเบาๆ นิ้วเรียวงามลูบไล้รอยร้าวบนเนื้อหยกอย่างแผ่วเบา "ท่านส่งข้าเข้าวัง มิใช่เพื่อรุ่งเรือง แต่เพื่อขวางทางกระสุนแทนหลินซูจิน พี่สาวผู้แสนอ่อนหวานของท่านต่างหาก" บรรยากาศในห้องโถงเงียบงันจนได้ยินเสียงมอดไม้กัดกินโครงสร้างเรือน ภรรยาเอกของตระกูลหลินก้าวเข้ามาในห้อง นางกดสายตาลงมองบุตรสาวอนุด้วยความเหยียดหยาม "ฟางเซียน เจ้าอย่าได้ทำตัวเป็นคนเขลา ข้าได้เตรียมสินเดิมและบรรณาการไว้ให้เจ้าแล้ว การเข้าไปในวังหลังเปรียบเสมือนการเดินบนเส้นด้าย หากเจ้ามีดีพอที่จะทำให้ฝ่าบาทหลงใหล บางทีเจ้าอาจจะมีชีวิตรอดกลับมาก็ได้" ฟางเซียนวางปิ่นหยกไว้บนโต๊ะดัง 'เคร้ง' เสียงนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของทุกคนในห้อง นางลุกขึ้นยืน กิริยาท่าทางสง่างามจนน่าเกรงขาม ดวงตาดำขลับคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าขลาดกลัวของบิดาและแววตาสมเพชของแม่เลี้ยงได้อย่างชัดเจน "ดี... ในเมื่อท่านพ่อและท่านแม่ปรารถนาให้ข้าเข้าวัง ข้าจะไป" ฟางเซียนยิ้ม รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของหลินจงเหอกระตุกวูบ "แต่จำไว้ให้ดี ตั้งแต่วินาทีที่ข้าก้าวเท้าออกจากจวนนี้ ตระกูลหลินจะไม่มีวันได้ขอความช่วยเหลือจากข้าอีก ไม่ว่าข้าจะรุ่งโรจน์จนได้เป็นหงส์ หรือต้องตกลงไปในนรกขุมที่ลึกที่สุดก็ตาม" นางหมุนตัวเดินออกจากห้องโถงทิ้งให้เสียงฝีเท้าดังสะท้อนก้องความเงียบ ลมหายใจของนางหนักอึ้ง ความแค้นที่ถูกสั่งสมมานานนับสิบปีในเงามืดของจวนตระกูลหลินกำลังถูกจุดชนวนขึ้น ความตายของมารดาที่เกิดจากเล่ห์กลของกุ้ยเฟยเหม่ยหลิงและผู้หญิงในจวนหลังนี้จะไม่สูญเปล่า นางไม่ได้เข้าวังเพื่อเป็นสนม แต่จะเข้าไปเพื่อเปลี่ยนวังหลวงให้กลายเป็นหลุมศพของทุกคนที่เคยทำลายชีวิตนาง คืนนั้น ฟางเซียนนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองดูพระจันทร์เต็มดวงที่ถูกก้อนเมฆบดบัง ในมือถือจดหมายลับที่ได้รับจากชายชุดดำผู้หนึ่ง ความลับที่นางเฝ้าเพียรหามานานถึงการมีตัวตนของ 'พันธมิตรที่คาดไม่ถึง' "เหม่ยหลิง... เจ้าคงคิดว่าหมากกระดานนี้ข้าเป็นเพียงเบี้ยที่เจ้าจะเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้" ฟางเซียนพึมพำกับความมืดมิดในห้อง "ข้าจะทำให้เจ้าได้เห็นว่า เบี้ยที่ไร้ค่าที่สุดนี่แหละ คือตัวการที่จะทำให้บัลลังก์ของเจ้าพังทลายลงมาด้วยมือของข้าเอง" ทว่าในจังหวะที่นางจะเผากระดาษแผ่นนั้นทิ้ง เสียงเคาะประตูสามครั้งที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น ฟางเซียนชะงัก ร่างสูงโปร่งในชุดสีดำสนิทก้าวเข้ามาจากทางหน้าต่างโดยไม่ได้รับเชิญ กลิ่นอายคุกรุ่นของคาวเลือดจางๆ ลอยมาแตะจมูก บุรุษผู้นั้นถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับเทพเซียนที่ลงมาจากสรวงสวรรค์ ดวงตาคมปลาบคู่นั้นจับจ้องมาที่นางด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำให้หัวใจของฟางเซียนกระตุก "เจ้ากำลังจะวางหมากที่อันตรายที่สุดในชีวิต หลินฟางเซียน... รู้หรือไม่ว่าการร่วมมือกับคนอย่างข้า มีราคาที่ต้องจ่ายด้วยลมหายใจของเจ้าเอง" ฟางเซียนเบิกตากว้าง มือที่ถือจดหมายสั่นสะท้านเล็กน้อย นี่ไม่ใช่ชายชุดดำที่นางนัดพบ นี่คือ... องค์จักรพรรดิจ้าวเฟยหลง! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "ไป๋เหลียนฮวา" ในบทเริ่มต้นของความแค้นและการชิงไหวชิงพริบครั้งนี้ครับ