อำนาจที่ต้องแลก

เสียงล็อกกลอนประตูด้านนอกดังขึ้นราวกับคำประกาศิตจากยมบาล มันคือเสียงที่กรีดแทงความเงียบงันภายในห้องเพนท์เฮوسต์ส่วนตัวของคินน์ ให้แตกสลายลงทีละน้อย รินรดายืนนิ่งอยู่กลางห้อง กลิ่นอายความเย็นชาและอำนาจดิบเถื่อนที่อบอวลอยู่รอบตัวมาเฟียหนุ่ม ทำให้แผ่นหลังเรียวตึงเกร็งโดยอัตโนมัติ “เกมที่ธันวาเล่นกับคุณ มันยังอีกยาวไกลนัก รินรดา” เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเอ่ยขึ้นขณะที่ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดโดยไม่มีเสียงฝีเท้าเตือนล่วงหน้า ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นมองสำรวจเรือนร่างของเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เหมือนนักล่าที่กำลังตีตราเหยื่อในอาณาเขตของตัวเอง “ฉันดูแลตัวเองได้ คินน์” รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความเด็ดเดี่ยวในแววตาของเธอยังคงอยู่ แต่มันสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเขาขยับเข้าใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นร้อนรุ่มที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่าย “ดูแลตัวเอง?” คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้ด้วยแรงบีบที่ไม่อนุญาตให้ขัดขืน ลากดึงร่างบางให้เข้ามาอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของเขา—เตียงนอนกว้างที่ถูกรายล้อมด้วยม่านสีเข้ม “จำไม่ได้หรือไงว่าเมื่อคืน ใครเกือบเอาชีวิตไปทิ้งไว้ที่โกดังร้างของมัน” คำพูดของเขาดุดันและบาดลึก ร่างหนาดันเธอจนแผ่นหลังบางแนบชิดไปกับเสาเตียงไม้เนื้อแข็ง ดวงตาคมเข้มจ้องลึกเข้ามาในดวงตากลมโตราวกับจะค้นหาความจริงทั้งหมดที่เธอซ่อนไว้ “ปล่อยนะ!” รินรดาพยายามบิดข้อมือหนີ แต่แรงของเธอกลับเทียบไม่ได้เลยกับมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล คินน์ไม่เพียงแต่ไม่ปล่อย แต่เขากลับใช้มืออีกข้างเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอยอมสบตาเขาตรงๆ “ต่อจากนี้... คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธความปลอดภัยที่ผมมอบให้ และไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้นจนกว่าผมจะอนุญาต” น้ำเสียงของเขาทรงพลังและเด็ดขาด ราวกับกฎเหล็กที่ห้ามละเมิด ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งคู่ปะทะกันในระยะประชิด ความตึงเครียดพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความคับ แค้นใจ แต่ในขณะเดียวกัน แรงดึงดูดอันตรายระหว่างพวกเขากลับปะทุขึ้นอย่างเงียบงัน สัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวของคินน์สะท้อนผ่านสัมผัสที่ทั้งคุกคามและเย้ายวน มือหนาเลื่อนจากคางมนลงมาสัมผัสลำคอระหง แผ่วเบาราวกับลูบไล้ แต่กลับทำให้ขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง “คุณมันเผด็จการ...” เธอกระซิบเสียงสั่น พยายามรักษากำแพงสุดท้ายเอาไว้ “ใช่... และคุณก็ชอบความเผด็จการของผม รินรดา” สิ้นคำพูดนั้น ริมฝีปากหยักร้อนก็ทาบทับลงมาปิดเรียวปากอิ่มทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่เป็นการรุกรานที่ดุดัน เร่าร้อน และเรียกร้อง รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือเล็กทุบลงบนอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่คินน์กลับใช้มือใหญ่รวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือหัวตรึงไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย สัมผัสอันวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย รสจูบที่ลึกล้ำและดุดันทำให้สมองของเธอกลายเป็นสีขาวโพลน ความโกรธขึงที่มีเมื่อครู่ค่อยๆ ละลายหายไปภายใต้คลื่นเสน่หาอันตรายที่เขาเป็นผู้ชี้นำ ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือหนาอีกข้างเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้เสื้อผ้าเนื้อบาง ปลุกเร้าอุณหภูมิในร่างกายให้พุ่งสูงขึ้นจนน่ากลัว เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังประสานไปกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระส่ำ รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในห้วงมหาสมุทรแห่งความปรารถนาที่คินน์เป็นผู้สร้างขึ้น เธอยินยอมและพ่ายแพ้ให้กับสัมผัสอันช่ำชองและทรงอำนาจของเขาอย่างไม่ อาจหลีกเลี่ยง ร่างกายของทั้งสองแนบชิดสนิทจนแทบไม่เหลือช่องว่าง คินน์ผละริมฝีปากออกมาชั่วครู่เพื่อให้เธอได้สูดอากาศ ทว่าสายตาคมกริบที่มองมากลับเต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความหมกมุ่นและปรารถนาอันดิบเถื่อน “จำไว้ว่าที่นี่ปลอดภัยที่สุด... และผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องของๆ ผมเด็ดขาด” เขากระسิบเสียงพร่าข้างใบหู พร้อมกับขบเม้มติ่งหูเบาๆ จนเธอย่อตัวลงด้วยความเสียวซ่าน ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังลึกซึ้งและเร่าร้อนถึงขีดสุดนั้นเอง... *กริ๊ก!* เสียงสัญญาณเตือนภัยเงียบจากระบบรักษาความปลอดภัยอัจฉริยะหน้าห้องเพนท์เฮาสต์ดังขึ้นเบาๆ แต่ชัดเจนในโสตประสาทของคนทั้งคู่ หน้าจอแท็บเล็ตข้างหัวเตียงปรากฏภาพจากกล้องวงจรปิด—ร่างเงาดำปริศนากำลังยืนอยู่หน้าประตูห้อง พร้อมกับรหัสผ่านหลักที่ถูกกดทีละตัวอย่างแม่นยำ... ซึ่งมีเพียงคนเดียวในโลกที่รู้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในวังวนอันตรายนี้ด้วยกันนะครับ