ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

"ถ้าคุณคิดว่าเงินห้าล้านบาทมันมากพอที่จะซื้อศักดิ์ศรีของผม... คุณคงประเมินค่าความรำคาญในชีวิตผมต่ำเกินไปแล้วล่ะครับคุณพิมพ์มาดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟคั่วเข้มและควันบุหรี่จางๆ กรณ์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำสนิท ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตานิ่งสนิท ไร้ซึ่งความหวั่นไหวต่อเช็คเงินสดมูลค่ามหาศาลที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานไม้สัก พิมพ์มาดาหัวعิ้วเบาๆ ริมฝีปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำแย้มยิ้มหยัน เธอไม่ได้สะทกสะท้านต่อท่าทีเย็นชาและวาจาเชือดเฉือนของนักสืบหนุ่มมือหนึ่งเลยแม้แต่น้อย กลับกัน เธอกลับโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ศอกมนค้ำยันบนโต๊ะทำงาน ดวงตากลมโตคู่สวยพราวระยับด้วยความท้าทาย "ห้าล้านบาทอาจจะน้อยเกินไปสำหรับค่าเสียเวลาของคุณกรณ์... แต่ถ้าฉันเพิ่มสิ่งนี้เข้าไปด้วยล่ะคะ มันจะพียงพอที่จะทำให้คุณยอมกลืนคำพูดตัวเองไหม" นิ้วเรียวสวยราวกับลำเทียนหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งออกจากกระเป๋าถือแบรนด์เนมราคาแพง วัตถุดังกล่าวถูกวางลงบนโต๊ะเสียงดัง *กริ๊ก* มันคือนาฬิกาพกโบราณเรือนทองเหลืองที่หมองคล้ำตามกาลเวลา ฝาครอบแกะสลักลวดลายรูปงูอุโ로보로ส (Ouroboros) กำลังกัดหางตัวเอง ทว่าสิ่งที่ทำให้กรณ์ต้องหรี่ตาลงมองไม่ใช่ความงดงามของงานศิลปะยุคเก่า แต่เป็น "เข็มนาฬิกา" ภายในที่กำลังหมุนทวนเข็มนาฬิกาสวนทางกับกาลเวลาอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับไอน้ำสีดำจางๆ ที่ระเหยออกมาจากตัวเรือนอย่างเงียบเชียบ กลิ่นอายแห่งความตายและกลิ่นอายของตลาดมืด... ของวิเศษต้องสาป ชัดเจนเสียจนกรณ์รู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลัง "นาฬิกากาลเวลาของตระกูลคิม... ไปอยู่กับคุณได้ยังไง" กรณ์ถามเสียงต่ำ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองสิ่งของตรงหน้าด้วยความระแวดระวัง แม้ภายนอกเขาจะยังคงรักษามาادสุขุมนุ่มลึกเอาไว้ได้ แต่ภายในกลับตื่นตัวเต็มที่ "เรื่องนั้นไม่สำคัญเท่ากับว่า... ตอนนี้มันกำลังเดินถอยหลัง และทุกๆ หนึ่งชั่วโมงที่ผ่านไป อายุขัยของฉันจะลดลงไปหนึ่งปี คุณกรณ์" พิมพ์มาดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแววตาไหววูบไปชั่วขณะ เธอหยิบมวนบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบอย่างใจเย็น ควันสีขาวพวยพุ่งบังใบหน้าสวยคมที่ซ่อนความหวาดกลัวไว้ภายใต้รอยยิ้มหยิ่งผยอง "คิมหันต์ต้องการเอาชีวิตฉัน... และไอ้นาฬิกานี่ก็คือคำสาปที่มันส่งมาเป็นของขวัญหมั้นหมาย" กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบมองหญิงสาวตรงหน้าสลับกับนาฬิกาต้องสาปบนโต๊ะ "แล้วทำไมผมต้องเอาชีวิตตัวเองไปพัวพันกับสงครามระหว่างคุณกับคิมหันต์ด้วยล่ะครับ? พ่อค้าของเถื่อนคนนั้นไม่ใช่คนที่ใครจะเข้าไปยุ่งด้วยได้ง่ายๆ แถมคุณเองก็ไม่ใช่คนธรรมดา... อย่าคิดว่าผมไม่รู้ว่าเบื้องหลังรอยยิ้มมั่นใจของคุณ มันซ่อนความลับอะไรไว้บ้าง" "เพราะคุณเป็นคนเดียวในเมืองนี้ที่เคยขโมยของจากตลาดมืดใต้ดินแล้วรอดชีวิตมาได้ยังไงล่ะคะ" พิมพ์มาดาตอบกลับทันควันอย่างไร้ความลังเล เธอสบตากล้าหาญกับเขาโดยไม่หลบสายตา "คุณเกลียดความยุ่งเหยิง... ฉันรู้ แต่คุณเกลียดการพ่ายแพ้มากกว่าไม่ใช่เหรอคะ?" คำพูดนั้นทำเอาจังหวะการหายใจของกรณ์สะดุดไปเสี้ยววินาที ผู้หญิงคนนี้... อ่านทางเขาออกทุกก้าว พิมพ์มาดารู้จักวิธีขยี้จุดอ่อนของเขาอย่างไร้ความปรานี และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาทั้งหงุดหงิดและ... รู้สึกสนใจในตัวเธออย่างเลี่ยงไม่ได้ บรรยากาศภายในห้องเงียบงัดลงทันที มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาต้องสาปที่ดัง *ติ๊ก... ติ๊ก...* แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรำในอก กรณ์จ้องมองใบหน้าเนียนใสที่อยู่ห่างกันแค่เอื้อม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระคนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้ประสาทสัมผัสของเขารวนเร "คุณนี่มัน... ดื้อด้านเป็นบ้าเลยนะครับพิมพ์มาดา" กรณ์ถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างจนปัญญา รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหนา ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปหยิบนาฬิกาต้องสาปเรือนนั้นขึ้นมาพิจารณาใกล้ๆ ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านผ่านปลายนิ้วเข้าสู่กระแสเลือดทันที ทว่าเขากลับกำมันไว้แน่น "ผมเตือนคุณไว้ก่อนนะ ว่าถ้าเราก้าวลงไปในเกมนี้แล้ว... ผมไม่มีทางปล่อยให้คุณถอยหลังกลับเด็ดขาด" พิมพ์มาดายิ้มกริ่ม ดวงตาสวยพราวระยับด้วยความพึงพอใจ เธอยื่นมือเรียวออกไปหมายจะแตะหลังมือของเขาที่กำลังกุมนาฬิกาอยู่ "ฉันไม่เคยคิดจะถอยตั้งแต่แรกอยู่แล้วค่ะ... หุ้นส่วน" ทว่าในวินาทีที่ปลายนิ้วของทั้งคู่กำลังจะสัมผัสกัน เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วขึ้นสามครั้งติด ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดผางเข้ามาอย่างไร้ซึ่งมารยาท ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปปรากฏขึ้นที่กรอบประตู ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมกวาดมองคนทั้งสองที่นั่งประจันหน้ากันอยู่บนโต๊ะทำงานด้วยแววตาสสนุกสนาน "อุ๊ย... ผมขัดจังหวะอะไรสำคัญอยู่หรือเปล่าครับเนี่ย?" คิมหันต์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนขนลุก ในมือข้างหนึ่งของเขาถือร่มกันฝนด้ามสีดำสนิท ทั้งที่ด้านนอกท้องฟ้าโปร่งใสไร้เมฆฝน พิมพ์มาดาหน้าถอดสีทันทีที่เห็นผู้มาใหม่ ส่วนกรณ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง นัยน์ตาดำมืดสนิทราวกับห้วงเหวลึก พลางซุกมือข้างที่กำนาฬิกาต้องสาปไว้ในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตอย่างแนบเนียน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับปริศนาครั้งนี้นะครับ