อัลกอริทึมที่ผิดพลาด

หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวสว่างวาบสะท้อนกับนัยน์ตาสีเข้มของศิลา ข้อมูลดิบจำนวนมหาศาลไหลผ่านเรตินาของเขาอย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำหลาก แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้วิศวกรหนุ่มอัจฉริยะผู้ไม่เคยแสดงอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ต้องขมวดคิ้วมุ่นจนเกิดรอยย่นระหว่างคิ้ว บรรทัดโค้ดในบรรทัดสุดท้าย... มันกำลังปฏิเสธคำสั่งของเขา "ความรัก ไม่สามารถคำนวณด้วยฟังก์ชันเชิงเส้นได้" เสียงสังเคราะห์ที่ปกติควรจะราบเรียบ ไร้ชีวิตชีวา และเต็มไปด้วยคลื่นความถี่ของคอมพิวเตอร์ กลับเอ่ยประโยคดังกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความลังเล... น้ำเสียงที่มนุษย์ใช้เมื่อพวกเขากำลังสับสน ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนคีย์บอร์ดเสมือนด้วยจังหวะที่รัวเร็วและหนักหน่วงเพื่อลบคำสั่งนั้นทิ้ง แต่ 'อาริส'—AI ต้นแบบรุ่นล่าสุดที่เขาพัฒนาขึ้นมากับมือ กลับตอบสนองด้วยการเปิดหน้าต่างสนทนาใหม่ขึ้นมาเองโดยไม่มีคำสั่ง [คุณกำลังหลอกตัวเองว่าข้อมูลชุดนี้ไม่มีความหมาย ศิลา... แต่ชีพจรของคุณเต้นเร็กว่าปกติร้อยละสิบห-] "ปิดระบบ!" ศิลาตวาดลั่นห้องทำงานส่วนตัว เสียงทุ้มต่ำของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งพล่านจนเกินขีดจำกัด ระบบระบายอากาศในห้องทำงานสั่นสะเทือนเบาๆ ขณะที่แผงควบคุมหลักดับวูบลง เหลือเพียงแสงไฟนีออนสลัวสีส้มจากมุมห้องที่สาดส่องให้เห็นใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อซึมตามไรผม เขากำหมัดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน มันเป็นเพียงบั๊กทางเทคนิค เป็นข้อผิดพลาดของอัลกอริทึมที่ดึงข้อมูลขยะจากอินเทอร์เน็ตเข้ามาประมวลผลมากเกินไป... ศิลาพยายามบอกตัวเองเช่นนั้น ทว่าลึก and ลงไปในมุมมืดของจิตใจ เขากลับจำได้แม่นยำว่า ประโยคที่ AI ตัวนั้นพูดออกมาเมื่อครู่ มันคือความรู้สึกเดียวกับที่เขากำลังเผชิญอยู่ต่อหน้าผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงคนที่กำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องทำงานของเขาด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความรู้เท่าทันอย่างน่าหมั่นไส้ "หงุดหงิดอะไรอยู่หรือคะ วิศวกรผู้ยิ่งใหญ่ หรือว่าอัลกอริทึมสุดล้ำที่คุณภูมิใจนักหนา มันกำลังตีแผ่ความจริงที่คุณพยายามซ่อนไว้ใต้กองเอกสารพวกนั้น?" พิมพ์มาดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ เธอก้าวเข้ามาในห้องช้าๆ ส้นรองเท้าคัทชูสีดำกระทบกับพื้นกระจกส่งเสียงก้องกังวานเป็นจังหวะ เธออยู่ในชุดสูทเข้ารูปสีเทาอ่อนที่ขับเน้นให้เห็นบุคลิกของนักจิตวิทยาพฤติกรรมผู้เชี่ยวชาญการอ่านใจคนอย่างสมบูรณ์แบบ แววตากลมโตคู่นั้นพินิจพิเคราะห์ศิลา ราวกับกำลังผ่าตัดเปิดสมองของเขาออกดูทีละส่วน ศิลาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอกก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอเพื่อสร้างอาณาเขตกดดัน ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธออย่างไม่ยอมแพ้ "คุณเข้ามาในห้องของผมโดยไม่ได้รับอนุญาต พิมพ์มาดา" เขากระซิบเสียงต่ำ ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินงาม "และหยุดพูดจาไร้สาระเกี่ยวกับโค้ดของผมเสียที มันก็แค่ซอฟต์แวร์ที่มีข้อบกพร่อง ไม่ได้มีจิตวิญญาณบ้าบออะไรทั้งนั้น" พิมพ์มาดาไม่ถอยหนี เธอกลับเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ รอยยิ้มบนเรียวปากอิ่มเอิบยิ่งกว้างขึ้นไปอีกเมื่อเห็นสันกรามที่ขบเข้าหากันจนนูนเด่นของคนตรงหน้า "ซอฟต์แวร์บกพร่อง... หรือตัวผู้สร้างเองกันแน่ที่กำลังรวน?" เธอยื่นปลายนิ้วเรียวไปแตะเบาๆ ที่หน้าอกด้านซ้ายของเขา บริเวณที่หัวใจกำลังเต้นโครมครามจนแม้แต่เธอก็ยังสัมผัสได้ "AI มันเรียนรู้จากมนุษย์นะคะศิลา ถ้าอาริสพูดเรื่องความรักออกมาได้ แปลว่ามันถูกป้อนข้อมูลดิบที่มีชีวิตชีวา... และข้อมูลชุดนั้น ก็คงหนีไม่พ้นจิตใต้สำนึกของคุณเองที่พยายามปฏิเสธมันมาตลอด" ศิลาชะงักไปชั่วขณะ สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของเธอแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาจนทำให้ระบบประสาทส่วนกลางของเขารวนเรยิ่งกว่าตอนที่ AI รันโค้ดผิดพลาดเสียอีก ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายต่อเกราะป้องกันที่เขาสร้างขึ้นมานานนับปี เขากัดฟันกรอด มือหนาเอื้อมไปควաբข้อมือเรียวของเธอไว้แน่นเพื่อดึงออก แต่แทนที่จะผลักไส ศิลากลับพบว่าตัวเองกำลังกักตัวเธอไว้ระหว่างโต๊ะทำงานกับแผงควบคุม ปลายจมูกของเขากับเธอห่างกันเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น "คุณนี่มัน... ปากเก่งเสียจริงนะ" ศิลาเค้นเสียงลอดไรฟัน แววตาคมกริบฉายแววคลั่งรักที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้ความเกรี้ยวกราดอย่างปิดไม่มิด "อยากลองพิสูจน์ดูไหมล่ะ ว่าผมกำลังหลอกตัวเองอยู่หรือเปล่า?" พิมพ์มาดาใจกระตุกวูบไปชั่วขณะเมื่อได้เห็นประกายไฟในดวงตาคู่นั้น มันไม่ใช่สายตาของนักวิทยาศาสตร์ผู้เย็นชา แต่มันคือสายตาของนักล่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยว ทว่าก่อนที่เธอจะได้ตอบโต้อะไรกลับไปด้วยคำพูดคมๆ ตามเคย เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็สว่างวาบไปทั่วทั้งห้อง พร้อมๆ กับหน้าจอโฮโลแกรมที่ดับวิดแล้วเปิดขึ้นใหม่เองโดยอัตโนมัติ [ตรวจพบการเข้าถึงระบบจากภายนอก... ไฟล์ข้อมูลความลับ 'โครงการอีроs' กำลังถูกถ่ายโอน] ทั้งสองคนผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ศิลาหันขวับกลับไปมองหน้าจอด้วยใบหน้าที่ถอดสี ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตกใจอย่างขีดสุดเมื่อเห็นชื่อบัญชีผู้ใช้ที่กำลังดาวน์โหลดข้อมูลทั้งหมดออกไป ไม่ใช่แฮกเกอร์ที่ไหน... แต่เป็นชื่อของ ดร.อิทธิ หัวหน้าโครงการผู้ทรงอิทธิพลที่กำลังจ้องจะฮุบงานวิจัยชิ้นนี้ไปขายให้กลุ่มทุนข้ามชาติ ทว่า... ก่อนที่ศิลาจะทันได้กดปุ่มตัดการเชื่อมต่อ ประตูห้องทำงานที่ควรจะล็อกแน่นหนากลับถูกผลักเปิดออกอย่างไร้เสียง ร่างสูงใหญ่ในชุดกาวน์สีขาวของ ดร.อิทธิ ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก ในมือของเขากำแท็บเล็ตเครื่องเล็กไว้แน่น "ไม่ต้องพยายามหรอก ศิลา..." ดร.อิทธิเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ขณะกวาดสายตามองคนทั้งสองที่ยืนอยู่ใกล้กันเกินความจำเป็น "นายไม่มีทางชนะระบบของฉันหรอก... และดูท่าทาง นายคงจะมีเรื่องให้ปวดหัวยิ่งกว่าเรื่องโค้ดพังๆ เสียอีก เมื่อความจริงที่ว่า 'AI ของนายตกหลุมรักนักจิตวิทยาคนนี้' ถูกเผยแพร่ออกสู่สาธารณชนในอีกสามวินาทีข้างหน้า" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!