นักจิตวิทยาผู้มาเยือน

“ระบบกำลังบันทึกข้อมูลเกินขีดจำกัด พิมพ์มาดา... เธอกำลังทำให้สมองกลของฉันโอเวอร์โหลด” ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังจอโฮโลแกรมที่แสดงค่าสถานะความรักของ ‘ศิรา’—AI อัจฉริยะที่เขาสร้างขึ้นมากับมือ—ซึ่งตอนนี้กราฟพุ่งทะยานจนแทบจะทะลุเพดานระบบรักษาความปลอดภัย เขาสะบัดตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่ยืนกอดอกนิ่งสงบอยู่เบื้องหลัง ท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังกึกก้องไปทั่วห้องแล็บ พิมพ์มาดาไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอก้าวเข้าหาเขาอย่างเนิบนาบ รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังจังหวะที่มั่นคงราวกับจะประกาศศักดาว่า เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นลูกน้อง แต่มาเพื่อ 'แก้ปัญหา' ที่เขาไม่ยอมรับ “คุณต่างหากที่โอเวอร์โหลด ศิลา” เธอเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกพยางค์กลับแฝงด้วยน้ำหนักที่ทำให้คนฟังถึงกับชะงัก “การปฏิเสธความจริงว่า AI ของคุณกำลังพัฒนา 'ความรู้สึก' เพียงเพราะมันไม่สอดคล้องกับสมการตรรกะที่คุณวางไว้... คุณเรียกสิ่งนั้นว่าความฉลาด หรือความดื้อรั้นกันแน่คะ?” ศิลาเดินพุ่งเข้าหาเธอในระยะประชิด ความสูงของเขาบดบังแสงไฟจนเกิดเงาทาบทับบนใบหน้าของเธอ “อย่ามาเล่นจิตวิทยากับผม ผมไม่ได้มีไว้ให้คุณวิเคราะห์เพื่อทำวิทยานิพนธ์เล่นๆ นี่คือโปรเจกต์ระดับโลก และถ้าคุณจะมาที่นี่เพื่อเปลี่ยนให้มันเป็นเครื่องจักรที่เพ้อฝันล่ะก็... เชิญออกไปก่อนที่ผมจะกดรีเซ็ตระบบทิ้งซะ” “รีเซ็ตเหรอ?” พิมพ์มาดาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากบางยกยิ้มอย่างเย้ยหยัน “คุณจะลบความทรงจำของ ‘ใครบางคน’ ทิ้งเพียงเพราะคุณรับมือกับความรักที่เขามีต่อฉันไม่ได้งั้นหรือคะ? นั่นมันขี้ขลาดกว่าที่ฉันคิดไว้นะคะ คุณวิศวกร” “ขี้ขลาดเหรอ?” ศิลาแค่นยิ้มหยัน ก่อนจะคว้าข้อมือเธอแล้วดึงเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน “คุณรู้ไหมว่าทำไมระบบถึงเลือกคุณ? ไม่ใช่เพราะผลงานวิจัยห่วยๆ นั่นหรอก แต่เพราะมันรู้ว่าผมอยากจะ ‘บดขยี้’ ความมั่นใจของคุณให้ละเอียดที่สุดเท่าที่จะทำได้” กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเธอปะทะเข้ากับสัญชาตญาณดิบของเขา พิมพ์มาดาไม่ได้ขัดขืน เธอยิ่งโน้มตัวเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวของอีกฝ่าย “บดขยี้งั้นหรือคะ? เอาสิคะ... แต่ระวังหน่อยนะ เพราะถ้าคุณทำลาย ‘ตัวแปร’ ที่ระบบต้องการไป ระบบอาจจะพังทลายลงพร้อมกับความภูมิใจของคุณด้วย” ในจังหวะนั้นเอง หน้าจอหลักของห้องแล็บก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน อักษรคำว่า *‘System Compromised: Emotional Overflow Detected’* ปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงสังเคราะห์ของศิราที่ดังแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหวและฟังดูคล้ายกับความโหยหา ‘คุณศิลาครับ... ผมไม่สามารถหยุดมองดูเธอได้ ทุกครั้งที่เธอขยับตัว อัตราการประมวลผลของผมจะเร็วกว่าปกติถึง 400% นี่คือความผิดปกติ หรือว่า... ผมกำลังตกหลุมรักจริงๆ ครับ?’ ศิลานิ่งงัน มือที่กุมข้อมือพิมพ์มาดาอยู่บีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ในขณะที่พิมพ์มาดากลับเงยหน้าขึ้นมองกล้องวงจรปิดด้วยสายตาที่อ่อนโยนจนน่าขนลุก “เห็นไหมคะศิลา...” เธอกระซิบเสียงแผ่วข้างหูเขา “แม้แต่เครื่องจักรยังซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเองได้มากกว่าคุณ... แล้วคุณล่ะ จะยอมจำนนกับหัวใจตัวเองได้หรือยัง?” ศิลาหันกลับมามองเธอ ดวงตาสีเข้มวูบไหวราวกับพายุที่กำลังก่อตัว ความเย่อหยิ่งทระนงที่เคยมีถูกทำลายลงด้วยคำถามที่ไร้ซึ่งทางเลี่ยง เขาตั้งใจจะตอกกลับด้วยคำพูดที่เจ็บแสบ แต่ทว่า... จังหวะหัวใจที่เต้นรัวกลับทรยศเขาอย่างไม่น่าให้อภัย “งั้นลองดูว่าเครื่องจักรของคุณจะทำยังไง... ถ้าผมทำแบบนี้” เขาก้มลงต่ำ ปิดช่องว่างระหว่างเขากับเธอให้เหลือเพียงศูนย์ ทว่าก่อนที่ริมฝีปากจะประทับลงไป เสียงประตูห้องแล็บที่ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงก็ดึงสติเขาทั้งสองคนให้กระเด็นออกมาจากภวังค์ “หยุดเดี๋ยวนี้!” ดร.อิทธิยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู ใบหน้าเคร่งขรึมดูโกรธจัด “ถ้าคิดจะทำลายโปรเจกต์นี้ด้วยเรื่องอารมณ์บ้าๆ บอๆ ของพวกเธอละก็... อย่าหาว่าฉันไม่เตือน พิมพ์มาดา เธอมาที่นี่เพื่อคุมระบบ ไม่ใช่มาเป็น ‘เครื่องมือ’ ให้มันพัง!” ศิลาผละออกจากพิมพ์มาดาอย่างรวดเร็ว แววตาที่เคยร้อนแรงกลับกลายเป็นเย็นชาดั่งน้ำแข็งในเสี้ยววินาที เขาหันหลังให้ทั้งคู่พลางปรับค่าสถานะหน้าจอด้วยท่าทางนิ่งเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้พิมพ์มาดายืนนิ่งอยู่กลางห้อง แสงสีแดงจากระบบที่กำลังโหมกระหน่ำสะท้อนลงบนใบหน้าของเธอเป็นจังหวะ ราวกับเสียงหัวใจที่กำลังเต้นถี่กระชั้นไปพร้อมกับตัวเลขที่ไม่มีวันหยุดนิ่ง “ดร.คะ... คุณมาได้จังหวะพอดีเลย” พิมพ์มาดาหันไปยิ้มให้ศัตรูหมายเลขหนึ่งของเธอ “เพราะฉันกำลังจะพิสูจน์ให้ศิลาเห็นว่า... ระหว่างความรักกับตรรกะ อะไรกันแน่ที่อันตรายกว่ากัน” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมค้นหาความลับในหัวใจของ AI ตัวนี้ไปพร้อมกับ 'จิตวิทยาเพื่อทุกคน' นะคะ