คำเตือนจากภัณฑารักษ์

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารหนาปึึกบนโต๊ะไม้สักทองดังสนั่น สะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานมืดทึบที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของสีน้ำมันและฝุ่นละอองโบราณ รินรดากะพริบตาปริบๆ รอยยิ้มกวนประสาทที่มักประดับบนเรียวปากเสมอถูกยกขึ้นครึ่งหนึ่งอย่างไม่ยี่ห้อต่อบรรยากาศมาคุรอบตัว เธอยังคงยืนกอดอกพิงขอบชั้นวางหนังสือสายตาคมกริบกวาดมองผู้ชายตรงหน้า—ธาม ภัณฑารักษ์หนุ่มมาดนิ่งผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลักหินอ่อน แต่กลับส่งรังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิห้องลดฮวบลงหลายองศา “หมดเวลาสนุกของคุณแล้วครับ คุณรินรดา” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่กรีดผ่านอากาศ “หอศิลป์แห่งนี้ไม่ได้เปิดรับอินฟลูเอนเซอร์สมองกลวงที่เข้ามาเดินป้วนเปี้ยนเพื่อเรียกยอดวิว และที่สำคัญ... ผมไม่มีนโยบายต้อนรับคนแปลกหน้ามาเดินยุ่มย่ามในพื้นที่ส่วนตัว กรุณาหยิบกล้องแล้วไสมfหัวออกไปจากที่นี่ซะ ก่อนที่ผมจะเรียก รปภ. มาหิ้วตัวคุณออกไป” ให้ตายเถอะ... ผู้ชายอะไรปากคอเราะร้ายเป็นบ้า! รินรดาลอบสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์หมั่นไส้ที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ แทนที่จะโกรธ เธอกลับหัวเราะในลำคอเบาๆ แล้วก้าวเท้าเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของเขาอย่างถือวิสาสะ ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทที่ดื้อรั้นและเต็มไปด้วยกำแพงหนาเตอะคู่นั้น “ไล่เก่งจังนะคะ ระวังตัวคนเดียวเหงาตายไมรู้ด้วยนะคุณภัณฑารักษ์หน้าตาย” รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ฟุ้งแตะจมูกธามจนเขารู้สึกได้ถึงความปั่นป่วนแปลกประหลาดที่แล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลัง “แต่บอกไว้ก่อนเลยนะว่า ต่อให้คุณจะทำหน้ายักษ์ใส่ฉันสักกี่รอบ หรือจะเอา รปภ. มาเป็นกองทัพ ฉันก็ไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละค่ะ... จนกว่าจะได้สิ่งที่ต้องการ” “คุณไม่มีสิทธิ์มาต่อรองอะไรกับผมทั้งสิ้น” ธามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากส่วนสูงที่เหนือกว่าทำให้รินรดาต้องแหงนหน้ามองเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่มีทีท่าว่าจะถอยร่นแม้แต่นเซนติเมตรเดียว “ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น และความลับของหอศิลป์นี้มันมีค่ามากกว่ายอดไลก์ไร้สาระในช่องของคุณ” “ใครว่าฉันจะมาป่วนเปี้ยนไร้สาระเล่า!” รินรดาชักสีหน้าใส่เขากลับทันควัน มือเรียวบางตบลงบนโต๊ะไม้เสียงดังปัง! “ฟังให้ดีนะคุณธาม... ฉันไม่ได้มาแค่เพื่อทำคอนเทนต์เรียกเรตติ้งกากๆ แต่ฉันรู้ว่า ‘กุญแจ’ ที่แม่ของคุณทิ้งไว้มันซ่อนอยู่ที่ไหน และถ้าไม่มีฉันช่วย คุณไม่มีทางไขปริศนาใต้ภาพวาดลวงตานั่นออกได้หรอก!” สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศในห้องก็เงียบกริบลงทันที ธามชะביกค้าง ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่แววตานั้นจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและระแวดระวังขั้นสุด เขาขยับเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกันทำให้รินรดารู้สึกใจกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ “คุณ... รู้เรื่องอะไรมา?” เสียงทุ้มต่ำของธามกดต่ำลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ แต่มันกลับทรงพลังและอันตรายจนคนฟังต้องกลืนน้ำลายลงคอ “อยากรู้เหรอคะ?” รินรดาแกล้งยิ้มยั่ว เธอจงใจเอียงคอเล็กน้อย ปล่อยให้เส้นผมยาวสลวยระลงคลอเคลียไหล่บาง “งั้นเรามาทำข้อตกลงกันดีกว่า... ฉันจะช่วยคุณไขปริศนาภาพวาดและช่วยทำคอนเทนต์โปรโมทหอศิลป์ใกล้เจ๊งนี่ให้กลับมาปังเป็นพลุแตก แลกกับการที่ฉันมีอิสระในการสำรวจทุกซอกทุกมุมของที่นี่ รวมถึง... ห้องใต้ดินที่คุณพยายามปิดตายด้วย ห้ามขัดขวางฉันเด็ดขาด” ธามขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่คมจดจ้องมองใบหน้าเนียนใสของหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโกรธ หงุดหงิด และแปลกใจในความอวดดีของเธอกล้าต่อรองกับเขาถึงเพียงนี้ ผู้หญิงคนนี้ช่างน่ารำคาญสิ้นดี... แต่ทว่า คำพูดของเธอกลับไปจี้ถูกจุดเปราะบางที่เขาพยายามปิดบังมาตลอดหลายปี “คุณมันบ้าไปแล้วรินรดา” ธามกัดฟันกรอด น้ำเสียงลอดไรฟัน “คุณกำลังเอาชีวิตตัวเองเข้ามาเล่นกับไฟรู้ตัวไหม?” “ไฟเหรอคะ?” รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาพราวระยับด้วยความท้าทาย เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขาอีกนิดจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน “ขอโทษทีนะ... พอดีฉันเป็นพวกชอบเล่นกับไฟซะด้วยสิ ยิ่งไฟร้อนๆ อย่างคุณ... ฉันยิ่งอยากรู้นักว่าจะแผดเผาฉันได้สักแค่ไหนกันเชียว” เคมีที่คุกรุ่นระหว่างคนทั้งคู่ระเบิดออกมาในพื้นที่แคบๆ ความเงียบงันทำหน้าที่เป็นสื่อกลางขยายความตึงเครียดให้พุ่งสูงขึ้น ธามจ้องมองเรียวปากอิ่มที่กำลังขยับพูดจายียวนด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟประหลาด มือหนาข้างหนึ่งเผลอยกขึ้นหมายจะคว้าแขนเธอเพื่อดันออกไปให้พ้นทาง แต่ทว่า... *กริ๊ก... แอ๊ד—!* เสียงบานประตูไม้หนักอึ้งที่ปิดตายสนิทมาตลอดกลับถูกผลักเปิดออกด้วยมือปริศนาจากด้านนอกอย่างช้าๆ ราวกับมีใครบางคนจงใจขัดจังหวะช่วงเวลาที่หัวใจของคนทั้งสองกำลังเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ รินรดากับธามสะอดุ้งเฮือกพร้อมกัน ผนังความสนใจที่เคยพุ่งเข้าหากันถูกดึงทึ้งกลับทันที ธามรีบผละถอยหลังออกห่างจากเธอด้วยความรวดเร็ว ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองที่หน้าประตูด้วยแววตาตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด ร่างระหงของหญิงสูงวัยในชุดสูทสีเข้มภูมิฐานก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงธรณีประตู ใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยรอยยิ้มลึกลับที่มุมปาก ดวงตาคู่คมกวาดมองคนทั้งสองที่ยืนหายใจหอบกระชั้นชิดใกล้ชิดกันเกินความจำเป็นด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “อ้าว... ดูเหมือนฉันจะเข้ามาขัดจังหวะเวลาสำคัญของพวกเธอสินะคะ... ลูกชายตัวดีของแม่” น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำเอาธามถึงกับหน้าถอดสี ส่วนรินรดากลับเบิกตากว้างเมื่อตระหนักได้ว่า... ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือใคร และเกมนี้มันกำลังจะสนุกเกินกว่าที่เธอคาดคิดไว้เสียแล้ว! *** *ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ*