อาหารมื้อเที่ยงที่ตึงเครียด

"ถ้ารู้ว่าทางสะดวก ทำไมถึงไม่ลั่นไกตั้งแต่แรกเล่าครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่นิ่งสนิทดังขึ้นผ่าความเงียบงันในห้องสืบสวนร้าง รินทร์ตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึกในลำคอ ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากสันหลังลามขึ้นมาถึงท้ายทอย เมื่อเธอค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ ปลายกระบอกปืนเก็บเสียงสีดำสนิทก็จ่อตรงมาที่หน้าผากของเธอพอดี—! แต่ทว่า... ปลายกระบอกนั้นไม่ได้เป็นของผู้บุกรุกนิรนาม ดร.อคินยืนอยู่ตรงนั้น เสื้อกาวน์สีขาวของเขาเปื้อนฝุ่นเล็กน้อยจากการปีนหน้าต่างหนีไฟเข้ามา แต่นัยน์ตาสีเข้มหลังกรอบแว่นโลหะกลับฉายแววคมกริบไร้ความระส่ำระสาย นิ้วชี้ของเขาแตะอยู่ที่ไกปืนอย่างมั่นคง ขณะที่สายตาไม่ได้มองรินทร์ แต่กวาดมองผ่านกระจกฝ้าออกไปยังโถงทางเดินด้านนอกที่มีเงาร่างหนึ่งกำลังเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว "ก้มหัวลงครับรินทร์" อคินกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน รินทร์เม้มปากแน่น แม้สมองจะประมวลผลไม่ทันกับสถานการณ์ตรงหน้า แต่สัญชาตญาณนักข่าวสายขุดคุ้ยที่ผ่านความเป็นความตายมาหลายครั้งทำให้เธอย่อตัวลงหมอบราบกับพื้นโต๊ะทำงานทันที เสียง *ฟึบ* เบาหวิวของกระสุนที่พุ่งแหวกอากาศผ่านหัวเธอดังขึ้นเฉียดฉิว พร้อมกับเสียงกระจกหน้าต่างด้านหลังแตกละเอียดเป็นรูพรุน ไม่ใช่ฝั่งเรา... และไม่ใช่การซ้อมมือ อคินไม่รอช้า เขาดีดตัวพุ่งเข้าประชิดวงกบหน้าต่าง มืออีกข้างคว้าเก้าอี้ไม้สาดซัดออกไปเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ก่อนจะลากตัวรินทร์ให้หลบมาอยู่หลังตู้เก็บแฟ้มเหล็กหนาที่พอจะกันกระสุนปืนพกขนาดเล็กได้ "คุณบ้าไปแล้วหรือไง!" รินทร์หอบหายใจถี่รัว หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ดวงตากลมโตตวัดมองชายหนุ่มอย่างเอาเรื่อง "นั่นเกือบโดนหัวฉันนะ!" "ถ้าผมไม่ทำแบบนั้น คุณคงกลายเป็นรังผึ้งไปแล้วครับ" อคินตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขาย่อตัวลงนั่งชันเข่าข้างหนึ่ง มือหยิบแท็บเล็ตเครื่องจิ๋วขึ้นมาปลดล็อกอย่างรวดเร็ว หน้าจอปรากฏภาพจากกล้องวงจรปิดตัวจิ๋วที่เขาแอบติดตั้งไว้ที่ทางหนีไฟเมื่อสิบนาทีที่แล้ว "มือปืนไม่ได้มาคนเดียว และเป้าหมายของมันไม่ใช่แค่การขู่... มันต้องการปิดปากเรา ก่อนที่เอกสารในมือคุณจะถึงมืออัยการ" รินทร์ก้มมองซองเอกสารสีน้ำตาลในมือที่เธอเพิ่งขโมยมาจากห้องเก็บแฟ้มคดีของกองปราบปราม มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่เชื่อมโยงคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเมื่อห้าปีก่อน—คดีเดียวกับที่พรากครอบครัวของเธอไป บรรยากาศในห้องแคบๆ อบอวลไปด้วยกลิ่นอับของกระดาษเก่าและควันจางๆ จากรูกระสุน อคินหันมามองเธอ แววตาที่มักจะนิ่งสงบราวน้ำในบึงลึกเวลานี้กลับมีความห่วงใยเจืออยู่จางๆ อย่างที่หาดูได้ยาก "ไหวไหมครับ" เขาเอ่ยถามเสียงนุ่มลงเล็กน้อย "ไหวค่ะ... เอ๊ย ไหวครับ" รินทร์เผลอหลุดคำเดิมตามความคุ้นเคย แต่รีบแก้คำพูดทันทีเมื่อเห็นคิ้วเข้มของอีกฝ่ายเลิกขึ้นเล็กน้อยด้วยความขบขัน "ฉันหมายถึง... ฉันยังไหวค่ะ ดร.อคิน! อย่ามาทำหน้าแบบนั้นนะ" อคินมุมปากกระตุกขึ้นนิดหน่อย เป็นรอยยิ้มจางๆ ที่มีเพียงรินทร์เท่านั้นที่ได้เห็น "ดีครับ ถ้ายังมีแรงเถียง แปลว่าสมองยังทำงานปกติ เอาล่ะ... เราอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้ว เสียงปืนเมื่อครู่จะทำให้หน่วยรักษาความปลอดภัยมาถึงในอีกสามนาที" "แล้วเราจะไปไหน ทางออกหลักถูกปิดตายแล้ว" "ร้านอาหารตามสั่งข้างตึกครับ" อคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เก็บแท็บเล็ตเข้ากระเป๋าเสื้อกาวน์ "ไม่มีที่ไหนจะปลอดภัยเท่าการซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางกลิ่นควันกระทะและผู้คนพลุกพล่านหรอกครับ... ไปกันเถอะครับ อาหารมื้อเที่ยงของเราคงต้องเริ่มแบบตึงเครียดเสียหน่อยแล้ว" สิบนาทีต่อมา ทั้งสองคนมานั่งอยู่มุมอับสายตาที่สุดของร้านอาหารตามสั่งเก่าๆ แห่งหนึ่ง กลิ่นกะเพราและน้ำปลาพริกคละคลุ้งตัดกับความตึงเครียดของบรรยากาศระหว่างพวกเขาอย่างสิ้นเชิง รินทร์สั่งข้าวกะเพราไข่ดาวเพื่อตบตาคนรอบข้าง แต่มือของเธอยังคงกำซองเอกสารใต้โต๊ะแน่น อคินวางแก้วน้ำพลาสติกราคาถูกลงบนโต๊ะพลาสติกสีซีด เขากวาดสายตามองรอบร้านอย่างระมัดระวังก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ เพื่อให้เสียงกระซิบของเขาลอดผ่านเสียงจอแจรอบตัวมาถึงรินทร์ได้เพียงคนเดียว "จากรอยวิถีกระสุนเมื่อครู่..." อคินเริ่มวิเคราะห์ด้วยน้ำเสียงจริงจัง นิ้วเรียวเคาะเบาๆ บนโต๊ะเป็นจังหวะ "มุมยิงมาจากตึกฝั่งตรงข้าม ระยะห่างประมาณเจ็ด puluh เมตร ใช้ปืนซุ่มยิงติดท่อเก็บเสียงรุ่นพิเศษ ซึ่งหน่วยงานรัฐทั่วไปไม่มีสิทธิ์ครอบครอง... รินทร์ คนที่ตามล่าคุณ ไม่ใช่แค่ตำรวจนอกแถวธรรมดาแน่ๆ" รินทร์เงยหน้าขึ้น สบตากับนิติเวชหนุ่ม แววตาของเธอฉายประกายความเจ็บปวดแต่ก็เด็ดเดี่ยวไม่แพ้กัน "ฉันรู้ค่ะ... ตั้งแต่วันที่ฉันเริ่มขุดคุ้ยเรื่องนี้ ฉันรู้ดีว่ากำลังสู้กับใครอยู่ แต่ฉันไม่คิดว่ามันจะกล้าลงมือกลางวันแสกๆ แบบนี้" "เพราะพวกมันรู้ว่าคุณเข้าใกล้ความจริงเกินไปแล้ว" อคินพูดต่อ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น "เอกสารในมือคุณมีอะไรมากกว่ารายชื่อผู้ต้องสงสัยใช่ไหมครับ" รินทร์ลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนซองเอกสารสีน้ำตาลไปให้อีกฝ่ายใต้โต๊ะ อคินรับมาเปิดดูอย่างรวดเร็ว แสงไฟนีออนสลัวๆ จากเพดานร้านส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของเขาที่กำลังกวาดสายตาอ่านตัวอักษรแต่ละบรรทัดอย่างละเอียด รอยยิ้มจางๆ ค่อยๆ เลือนหายไปจากใบหน้าของดร.อคิน แทนที่ด้วยความเคร่งเครียดที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ "นี่มัน..." อคินเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "ลายเซ็นนี้... มันเป็นของอดีตผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติผู้ล่วงลับ และตัวเลขงบประมาณลับนี่... ถูกโอนเข้าบัญชีบริษัทเชลล์คอมปานีที่จดทะเบียนชื่อภรรยาของสารวัตรธนา" "ใช่ค่ะ" รินทร์พยักหน้ารัวๆ "และถ้าคุณดูหน้าสุดท้าย... คุณจะเห็นว่ามีชื่อของใครอีกคนหนึ่งที่ยังคงมีอำนาจล้นพ้นในกระบวนการยุติธรรมตอนนี้" อคินพลิกหน้าสุดท้ายอย่างรวดเร็ว แต่ก่อนที่สายตาของเขาจะทันได้กวาดอ่านชื่อสำคัญที่ซ่อนอยู่ ทันใดนั้นเอง—! หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะของอคินก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกันทั้งสองเครื่อง เสียงสั่นเตือนเบาๆ *สั่น... สั่น...* แต่กลับดังสะท้อนก้องในโสตประสาทของคนทั้งคู่ราวกับเสียงระฆังมรณะ บนหน้าจอของอคิน ปรากฏข้อความตัวอักษรสีแดงฉานจากเบอร์แปลกปลอมที่ไม่มีรหัสพื้นที่: *[ระบบตรวจพบการเข้าถึงข้อมูลลับระดับ SSS: กำลังอัปโหลดพิกัดปัจจุบันของคุณไปยังเป้าหมาย... 3... 2... 1...]* รินทร์หน้าถอดสีทันที เธอคว้าข้อมืออคินไว้แน่น "ดร.อคิน! นี่มันอะไรกัน มือถือของคุณโดนแฮก?" อคินไม่ได้ตอบคำถามนั้น นัยน์ตาคมกริบมองตรงไปยังประตูร้านอาหารที่เพิ่งมีชายร่างใหญ่ในชุดสูทสีดำสามคนก้าวเข้ามาอย่างพร้อมเพรียง บรรยากาศรอบตัวพวกเขาเย็นเยียบราวกับความตายคืบคลานเข้ามาประชิด และที่น่ากลัวที่สุดคือ... ชายคนที่เดินนำหน้าสุดกำลังยกโทรศัพท์มือถือขึ้นแนบหู พร้อมกับส่งยิ้มเย็นเยียบมาทางโต๊ะของพวกเขาพอดี "สวัสดีครับ ดร.อคิน... และคุณนักข่าวคนเก่ง" เสียงทุ้มต่ำดังลอดมาจากลำโพงโทรศัพท์ของอคินที่ยังคงเปิดสายค้างไว้ "อาหารมื้อเที่ยงอร่อยดีไหมครับ?" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไขปมปริศนานี้ไปด้วยกันนะครับ