คำเตือนจากความมืด

กลิ่นกาแฟคั่วบดเข้มข้นที่ลอยอวลอยู่เหนือโต๊ะทำงานไม้สักในห้องปฏิบัติการนิติเวชไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศตึงเครียดนี้น้อยลงเลยแม้แต่น้อย แสงไฟนีออนสีขาวนวลส่องกระทบลงบนแฟ้มคดีสีน้ำตาลเข้มที่กางอยู่ตรงหน้า รินทร์ใช้ปลายนิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะตามความคิดที่กำลังวิ่งวนอยู่ในหัว สมองของเขากำลังประมวลผลข้อมูลชิ้นล่าสุดที่เพิ่งได้มาจากการผ่าชันสูตรศพเหยื่อรายที่สาม ซึ่งมันชี้ไปในทิศทางเดียวกันอย่างน่าขนลุก—รอยแผลที่เกิดจากเครื่องมือแพทย์เฉพาะทางและสารเคมีที่ใช้ทำลายดีเอ็นเอ เป็นลายมือของฆาตกรที่ระมัดระวังตัวขั้นสุดยอด "คุณกำลังคิดว่าเขากำลังท้าทายระบบ... หรือกำลังทดสอบเรากันแน่ครับ ดร.อคิน" รินทร์เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา ดวงตาสองสีที่ฉายแววความดื้อรั้นตามธรรมชาติหันไปมองชายหนุ่มในเสื้อกาวน์สีขาวที่ยืนกอดอกพิงชั้นวางอุปกรณ์อยู่เงียบๆ ดร.อคินไม่รีบตอบ เขายกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้าๆ สายตานิ่งสงบหลังกรอบแว่นทรงเหลี่ยมทอดมองไปยังกระดานไวท์บอร์ดที่เต็มไปด้วยเส้นด้ายสีแดงโยงเชื่อมโยงเบาะแสต่างๆ เข้าด้วยกัน ก่อนจะวางแก้วลงบนโต๊ะด้วยเสียงที่ดังพอให้สะดุ้ง "เขาไม่ได้กำลังท้าทาย และไม่ได้กำลังทดสอบครับ รินทร์... สิ่งที่เขาทำอยู่คือการ 'จัดระเบียบ' หลักฐาน" อคินก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อชี้ไปยังภาพถ่ายรอยแผลในแฟ้ม "สังเกตความลึกของรอยกรีดนี่สิครับ มันมีความสม่ำเสมอในระดับไมครอน มนุษย์ทั่วไปต่อให้มือuนแค่ไหนก็ไม่สามารถควบคุมแรงกดได้คงที่ขนาดนี้ตลอดความยาวห้าเซนติเมตร เว้นแต่ว่า... เขาจะใช้กลไกควบคุม หรือไม่ก็... มีความรู้ลึกซึ้งระดับศัลยแพทย์" คำพูดของนิติเวชหนุ่มอัจฉริยะทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลงไปอีกครั้ง รินทร์เม้มริมฝีปากแน่น ปมในอดีตที่ครอบครัวของเขาเคยถูกฆาตกรรมโดยไร้คำตอบผุดขึ้นมาในหัวราวกับภาพรีเพลย์ ความรู้สึกอึดอัดที่อยากจะกระชากหน้ากากฆาตกรออกมาตีแผ่ต่อหน้าสาธารณชนพุ่งพล่านขึ้นมาจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ "ถ้าอย่างนั้น เบาะแสเรื่องบริษัทเวชภัณฑ์ที่เราได้มาจากกล้องวงจรปิดเมื่อคืนก็น่าจะมีน้ำหนักพอที่จะขอหมายค้นได้แล้วสินะครับ" รินทร์ว่าพลางเอื้อมมือไปหยิบสมาร์ทโฟนบนโต๊ะเพื่อเตรียมโทรหาแหล่งข่าว "ช้าก่อนครับ" อคินยื่นมือมาแตะข้อมือของรินทร์ไว้เบาๆ สัมผัสที่เย็นเยียบแต่หนักแน่นทำให้รินทร์ต้องชะงักและเงยหน้าขึ้นมอง "คุณกำลังประเมินศัตรูต่ำไป... ลองดูหน้าจอคอมพิวเตอร์ของคุณตอนนี้สิครับ" รินทร์ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เขาหันกลับมามองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดโปรแกรมจัดการไฟล์ทิ้งไว้ ทันใดนั้น หน้าจอทั้งหมดก็กะพริบเป็นสีดำสนิท ก่อนที่ข้อความตัวอักษรสีแดงฉานจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละบรรทัดด้วยความเร็วที่ควบคุมโดยระบบอัตโนมัติ *นักข่าวผู้โหยหาความจริง... บางครั้งความจริงก็มีน้ำหนักมากเกินกว่าที่คุณจะแบกรับไหว* *หยุดยุ่งกับคดีของโรงพยาบาลเซนต์ลุคเสีย ก่อนที่แฟ้มประวัติครอบครัวของคุณเมื่อสิบปีก่อน จะถูกเปิดอ่านโดยสาธารณชนอีกครั้ง... ในแบบที่คุณไม่ต้องการ* ลมหายใจของรินทร์สะดุดกึก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง ข้อมูลเรื่องคดีครอบครัวเมื่อสิบปีก่อนเป็นความลับสุดยอดที่ถูกเก็บไว้ในแฟ้มคดีปิดตาย มีเพียงคนวงในระดับสูงเท่านั้นที่ควรจะรู้เรื่องนี้ การที่มันถูกหยิบขึ้นมาใช้เป็นเครื่องมือขู่ในตอนนี้หมายความว่าอย่างไร? "นี่มัน... หมายความว่ายังไงกัน" รินทร์พึมพำออกมาเสียงเบา มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธที่อัดแน่นจนจุกอก ดร.อคินหน้าเคร่งขรึมลงถนัดตา เขากวาดสายตาอ่านข้อความบนหน้าจอรวดเดียวจบ ก่อนจะดึงแป้นพิมพ์มาพิมพ์คำสั่งบางอย่างเพื่อตรวจสอบร่องรอยการเจาะระบบ แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับว่างเปล่า—ไม่มีร่องรอยการแฮกจากภายนอก ข้อความนี้ถูกตั้งเวลาส่งไว้ล่วงหน้าจากเซิร์ฟเวอร์ภายในตึกนี้เอง "มีคนใน..." อคินสรุปสั้นๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเฉียบขาด "และพวกเขากำลังส่งสารเตือนว่า พวกเขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวคุณ รินทร์" ในวินาทีนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าจากเบอร์แปลกก็ดังขึ้นแทรกความเงียบ รินทร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา เขากดเปิดข้อความนั้นด้วยมือที่มั่นคงขึ้น ภาพที่ปรากฏคือไฟล์วิดีโอความยาวสั้นๆ แสดงภาพมุมสูงของหน้าต่างห้องทำงานของรินทร์ในยามวิกาล—มีเลนส์กล้องซูมเข้ามาตรงจุดที่เขากำลังยืนอยู่ตอนนี้พอดีเป๊ะ แปลว่าในขณะที่เขากำลังยืนคุยกับอคินเมื่อคืนนี้ มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองพวกเขาอยู่จากความมืดภายนอกอาคาร "เขาไม่ได้ขู่เล่นๆ ครับ รินทร์" อคินเงยหน้าขึ้นมองสบตา เขาถอดแว่นออกแล้ววางลงบนโต๊ะ ดวงตาคมกริบมองตรงมาด้วยความจริงจัง "พวกเขาต้องการให้คุณถอย แต่การที่คุณถอยตอนนี้... หมายความว่าเหยื่อทั้งสามคนจะไม่มีวันได้รับความยุติธรรม" รินทร์เม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความลังเลใจเพียงเสี้ยววินาทีถูกแทนที่ด้วยประกายตาที่ดุดันขึ้น เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ตัวจะเล็กกว่านิติเวชหนุ่มเล็กน้อย แต่รัศมีแห่งความมุ่งมั่นกลับแผ่ซ่านออกมาอย่างชัดเจน "ผมไม่เคยถอยให้กับความมืดหรอกครับ ดร.อคิน" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเด็ดเดี่ยว "ถ้าพวกเขาอยากเล่นเกมจิตวิทยานัก ผมนี่แหละจะ เป็นคนเปิดไพ่ใบสุดท้ายให้พวกเขาดูเองว่า ความจริงไม่มีวันถูกฝังกลบด้วยคำขู่ปัญญาอ่อนแบบนี้!" อคินมองปฏิกิริยานั้นด้วยแววตาที่ลึกซึ้งขึ้น รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบ "ถ้าคุณพูดอย่างนั้น... เราคงต้องมาเริ่มเกมรุกกันอย่างจริงจังเสียทีครับ" ทว่า ก่อนที่ทั้งคู่จะได้วางแผนขั้นต่อไป ไฟฉุกเฉินสีแดงภายในห้องปฏิบัติการนิติเวชก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นสนั่นตึก ระบบควบคุมประตูอัตโนมัติล็อกตัวเองลงทันทีอย่างกะทันหัน หน้าจอคอมพิวเตอร์ทั้งหมดดับวูบลงเหลือเพียงหน้าจอเดียวที่สว่างขึ้นพร้อมกับตัวเลขถอยหลังสีเลือดจาก 60 วินาที... และข้อความใหม่ที่พิมพ์ขึ้นทีละตัวอักษรอย่างช้าๆ: *ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบสุดท้าย... ผู้รอดชีวิตคนต่อไป คือใครดีล่ะ?* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมไขปริศนาไปด้วยกันนะครับ แฟ้มคดีลับ007