อาชีพขยะที่ไม่มีใครต้องการ

"เซ็นสัญญาฉบับนี้เสีย แล้วนายจะได้รู้ว่าเศษขยะอย่างพวกนาย ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเลือกถังขยะด้วยซ้ำ" ปลายปากกาขนนกเคลือบมานาสีม่วงเข้มถูกยื่นมาตรงหน้า พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังลอดผ่านหน้ากากโลหะของหัวหน้ากิลด์ ‘อัศวินโลหิต’ รินกวาดสายตามองกระดาษหนังแกะตรงหน้าด้วยแววตานิ่งสงบ เขาไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยวออกมาแม้แต่น้อย ความเงียบงันที่แผ่ออกมาจากตัวของเด็กหนุ่มกลับทำให้บรรยากาศภายในห้องประชุมกิลด์ที่โอ่อ่าเริ่มอึดอัดขึ้นมาอย่างประหลาด เกม VRMMO ฟอร์มยักษ์อย่าง *‘Aethelgard Online’* เปิดให้บริการมาได้สามวันแล้ว และนี่คือช่วงเวลาที่ผู้เล่นหน้าใหม่ต้องสังกัดกิลด์เพื่อรับทรัพยากรเริ่มต้น แต่สำหรับริน เด็กหนุ่มผู้เลือกเส้นทางสายยากจนและไม่มีทุนรบกวนใคร เขากลับถูกต้อนจนมุมด้วยสัญญาค้ามนุษย์ในเกมที่เอาเปรียบยิ่งกว่าทาส "ผมคงต้องปฏิเสธข้อเสนอนี้ค่ะ... เอ๊ย ขออภัยครับ... เอ๊ย ไม่ใช่สิคะ" รินเผลอหลุดสำนวนพูดคุยแบบเก่าออกมาจนต้องรีบเปลี่ยนสรรพนามในใจ เขายิ้มบางๆ ให้กับกิลด์มาสเตอร์ผู้กำลังขมวดคิ้ว "หมายถึง ฉันขอปฏิเสธค่ะท่านกิลด์มาสเตอร์ เศษขยะชิ้นนี้ ขอเลือกเดินเก็บกวาดทางเดินด้วยตัวเองดีกว่า" ปึง! "ไอ้สวะ! แกกล้าดียังไง มากวนประสาทฉัน!" โต๊ะไม้โอ๊คหนาหนักถูกตบจนถ้วยชาสั่นสะเทือน รินไม่รอให้สถานการณ์บานปลาย เขาอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังหัวฟัดหัวเหวี่ยง ดีดตัวถอยหลังพุ่งผ่านประตูห้องรับรองออกสู่เขตชุมชนของเมืองเริ่มต้น *‘อาร์เคเดีย’* ทันที เสียงระบบแจ้งเตือนการยกเลิกสัญญาก็ดังขึ้นในหัว พร้อมกับสถานะ ‘ผู้เล่นไร้สังกัด’ ที่ปรากฏเด่นชัด รินถอนหายใจยาวเหยียดขณะยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนที่กำลังวุ่นวาย เมืองเริ่มต้นอาร์เคเดียในยามบ่ายถูกย้อมด้วยแสงสีทองของสถาปัตยกรรมสไตล์โกธิคผสมแฟนตาซี กลิ่นอายของขนมปังอบใหม่ลอยมาเตะจมูกปะปนกับกลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นอายมานาจางๆ จากผู้เล่นนับหมื่นคนที่กำลังวิ่งวุ่นรับเควสต์ สำหรับคนอื่น เกมนี้คือดินแดนแห่งความรุ่งโรจน์ การล่ามังกร การเป็นเจ้า ของดินแดน หรือการสร้างชื่อเสียงในฐานะยอดนักรบ แต่สำหรับริน... มันคือสนามสอบความอดทน เขาก้มลงมองหน้าต่างสถานะของตนเอง อาชีพเริ่มต้นที่ระบบสุ่มให้เขาคือนักรบฝึกหัด แต่ด้วยความที่เขาไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อดาบห่วยๆ สักเล่ม รินจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีผู้เล่นคนไหนในโลกใบนี้เคยทำมาก่อน เขาเลือกเดินไปที่สำนักทะเบียนอาชีพ แล้วกด ‘สละสิทธิ์’ เพื่อเปลี่ยนไปรับอาชีพที่ต่ำต้อยที่สุดในบรรดาอาชีพเสริมทั้งหมด ‘[ระบบทำการเปลี่ยนอาชีพเป็น: ช่างเก็บกวาด (Scavenger) - ระดับ F]’ ‘[คำเตือน: อาชีพนี้ไม่สามารถสร้างความเสียหายแก่ต่อสู้ได้ ไม่ได้รับค่าประสบการณ์จากการล่ามอนสเตอร์โดยตรง และเสี่ยงต่อการติดสถานะเน่าเปื่อย]’ เสียงแจ้งเตือนไร้อารมณ์ของระบบดังขึ้นย้ำเตือนความจริงอันโหดร้าย รินไม่ได้สะดุ้งสะเทือน เขากลับยกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ เพราะในสายตาของเด็กหนุ่มผู้มีงานอดิเรกเป็นการรื้อค้นร้านขายของเก่าและดัดแปลงขยะอิเล็กทรอนิกส์ในโลกจริง... โลกของเกมที่มีระบบฟิสิกส์และระบบเศรษฐกิจสมจริงร้อยเปอร์เซ็นต์แบบนี้ ย่อมเต็มไปด้วย “ทรัพยากรล้ำค่า” ที่พวกผู้เล่นระดับสูงมองข้ามเสมอ "ใครว่าขยะไม่มีค่ากันล่ะคะ... พวกเขาแค่ตาถ่อ... เอ๊ย สายตาสั้นกันไปเองต่างหากล่ะคะ" รินเดินลัดเลาะออกจากเขตตัวเมือง มุ่งหน้าสู่ ‘ป่าสนหมอกทมิฬ’ ซึ่งเป็นจุดเก็บเลเวลช่วงต้นที่ผู้เล่นมักจะทิ้งซากมอนสเตอร์และไอเทมขยะไว้เกลื่อนกลาด เนื่องจากถุงเก็บของมีจำกัดและค่าซ่อมแซมไม่คุ้มค่าเก็บกลับมาขาย NPC บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไปเมื่อก้าวเข้าเขตชายป่า หมอกหนาทึบสีขาวอมเทาลอยต่ำปกคลุมพื้นหญ้า ต้นสนโบราณสูงชะตูดแผ่กิ่งก้านสาขาบดบังแสงอาทิตย์จนมืดครึ้ม เสียงคำรามต่ำๆ ของมอนสเตอร์ประเภทสไลม์และก็อบลินดังแว่วมาจากพุ่มไม้ไกลๆ กึก... รองเท้าผ้าใบเก่าๆ ของรินเหยียบลงบนบางสิ่งที่มีลักษณะนิ่มยวบและส่งกลิ่นเหม็นเปรี้ยว เขาคุกเข่าลงทันที ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย มือเรียวสวมถุงมือหนังเก่าๆ ที่ได้ฟรีจาก NPC ร้านขายยา เอื้อมไปพลิกซาก ‘สไลม์พิษ’ สีม่วงที่นอนตายอยู่โคนต้นไม้ใหญ่ มันถูกผู้เล่นกลุ่มอื่นสังหารแล้วทิ้งไว้เมื่อนานมาแล้วจนผิวหนังเริ่มแห้งกรัง ผู้เล่นทั่วไปจะมองว่านี่คือขยะเน่าเฟะที่สร้างมลพิษทางสายตา แต่ในสายตาของริน... ‘[ตรวจพบ: แกนพิษสภาพเสื่อม 82% / เมือกเหนียวความหนืดสูง 45% / เศษเปลือกหอยกลายพันธุ์]’ ดวงตาของเด็กหนุ่มเป็นประกายวาววับ เขานำ ‘มีดสั้นสนิมเขรอะ’ ราคา 5 ทองแดงที่ซื้อมาจากร้านขายของมือสอง ขูดเอาส่วนที่เป็นเมือกเหนียวและแกนพิษออกมาอย่างชำนาญ ถึงแม้มีดเล่มนี้จะไม่มีพลังโจมตีพอจะฆ่ามอนสเตอร์ แต่ความคมและองศาการเฉือนของมันถูกออกแบบมาเพื่อการ ‘ชำแหละ’ โดยเฉพาะ "ชิ้นส่วนพวกนี้ ถึงจะเอาไปขายให้ร้านค้าไม่ได้ราคา แต่ถ้าเอามาผสมกับน้ำยาละลายเรซิ่นที่เก็บได้จากถังขยะหลังร้านขายเวทมนตร์เมื่อเช้า..." รินพึมพำกับตัวเองอย่างเพลิดเพลิน ขณะเก็บวัตถุดิบลงในกระเป๋าเป้ใบโตที่ดัดแปลงมาจากกระสอบป่าน เขายังคงเดินหน้าเก็บกวาดซากอารยธรรมและซากมอนสเตอร์ไปเรื่อยๆ ตามเส้นทาง โดยใช้ความเงียบและทักษะการหลบหลีกขั้นพื้นฐานหลบเลี่ยงฝูงก็อบลินที่เดินตรวจตรา จนกระทั่งเขามาถึง ‘ซากปรักหักพังแห่งวิหารโบราณ’ ซึ่งตั้งอยู่ลึกที่สุดของเขตชายป่า ที่นี่คือจุดอับที่ไม่มีผู้เล่นคนไหนกล้าเข้ามา เพราะมอนสเตอร์ระดับสูงมักจะเกิดสุ่มในเวลากลางคืน ทว่า สิ่งที่ดึงดูดสายตาของรินไม่ใช่สมบัติโบราณ แต่เป็นแสงเรืองรองสีฟ้าจางๆ ที่ลอดออกมาจากใต้กองซากปรักหักพังของแท่นบูชา "นั่นมัน... คลื่นมานาแบบนี้..." รินก้าวเท้าเข้าไปใกล้ด้วยความระมัดระวัง กลิ่นอายความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจนขนลุกซู่ เขากวาดเศษหินและกิ่งไม้แห้งที่ทับถมกันอยู่ออกอย่างเบามือ จนกระทั่งเผชิญหน้ากับร่างของใครบางคนที่นอนหมดสติอยู่ใต้ซากหิน นั่นคือหญิงสาวเรือนผมสีเงินยาวสลวยที่ยาวระพื้น ชุดคลุมนักเวทสีขาวบริสุทธิ์ของเธอขาดวิ่นและเปรอะเปื้อนคราบฝุ่นละออง ทว่าออร่าอันทรงพลังที่กดดันรอบตัวเธอกลับทำให้พื้นที่รัศมีสามเมตรไร้ซึ่งมอนสเตอร์เข้าใกล้ ลวดลายเวทมนตร์ซับซ้อนสลักอยู่บนผิวเนียนละเอียด แต่ทว่ามันกำลังสั่นไหวและแตกสลายราวกับกระจก รินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่ NPC ธรรมดาตามเควสต์ทั่วไป ดวงตาสีฟ้าครามราวกับท้องทะเลลึกค่อยๆ ปรือขึ้นช้าๆ เปลือกตาของเธอกะพริบไล่ความพร่ามัว ก่อนที่นัยน์ตาสูงส่งคู่นั้นจะจ้องมองตรงมาที่เด็กหนุ่มผู้ถือมีดสนิมเขรอะในมือ ริมฝีปากบางเฉียบขยับเปล่งเสียงแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยอำนาจที่ทำให้วิญญาณสั่นสะเทือน "เจ้า... เป็นใครกัน? แล้วข้า... มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?" เสียงของเธอนุ่มนวล ทว่ากลับก้องกังวานอยู่ในจิตสำนึกของรินราวกับเสียงระฆังแห่งสวรรค์ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าต่างสีแดงฉานขนาดมหึมาก็ดีดเด้งขึ้นมาตรงหน้าของริน ขวางกั้นระหว่างเขากับหญิงสาวลึกลับ โดยมีตัวอักษรสีทองอร่ามเรืองแสงสว่างวาบจนแสบตา `[คำเตือนระบบ: ตรวจพบตัวละครระดับตำนาน "เอลีน่า - อดีตมหาจอมเวทแห่งหอคอยดารา" กำลังสูญเสียความทรงจำขั้นวิกฤต!]` `[เงื่อนไขฉุกเฉิน: เนื่องจากผู้เล่นรินมีอาชีพ "ช่างเก็บกวาด" ระบบจึงทำการผูกมัดสถานะพิเศษอัตโนมัติ]` `[ภารกิจระดับ SSS ปลดล็อกทันที: "พันธสัญญาแห่งเศษเสี้ยวความทรงจำ" - ช่วยเหลือและฟื้นฟูพลังเวทให้เอลีน่า โดยมีเวลาจำกัด 72 ชั่วโมง หากล้มเหลว โลกจะถูกรีเซ็ต!]` รินเบิกตากว้าง ค้างเติ่งอยู่ในท่าคุกเข่า มือที่ถือมีดสั้นสั่นระริกเล็กน้อย สมองของเขาประมวลผลไม่ทันกับเหตุการณ์ตรงหน้า... จากการเก็บขยะข้างทาง กลายเป็นต้องรับภารกิจกู้โลกแถมพ่วงมหาจอมเวทความจำเสื่อมมาเป็นภาระซะงั้น! "...แย่แล้วสิคะเนี่ย" รินยิ้มแห้งๆ ออกมา พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงของฝูงมอนสเตอร์ระดับบอสที่กำลังพังทลายกำแพงวิหารเข้ามาใกล้ทุกที! ==================== (ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในกองขยะและเวทมนตร์กับรินและเอลีน่านะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!)