พัฒนาเมนูใหม่

"ถ้าเจ้ากล้าแตะต้องวัตถุดิบของข้าแม้แต่ชิ้นเดียว อย่าหาว่าข้าไม่เตือน!" หลินมี่มี่วางมีดปังตอลงบนเขียงไม้เสียงดัง 'ปัง!' จนฝุ่นแป้งฟุ้งกระจาย ดวงตากลมโตหรี่ลงมองแม่เฒ่าจางที่กำลังทำท่าจะยื่นมือเหี่ยวๆ เข้ามาหยิบถุงแป้งสาลีเกรดพิเศษที่นางเพิ่งนำออกมาจากมิติลับ แม่เฒ่าจางชะงักมือที่สั่นเทา พลางแค่นหัวเราะเสียงแหลมสูง "นังเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม! เจ้าเป็นถึงสะใภ้ตระกูลจ้าว แต่กลับมาขลุกอยู่กับกลิ่นคาวเลือดและแป้งดิบๆ นี่มันน่าไม่อายนัก! แล้วนี่อะไร? ของพรรค์นี้เอามาทำอะไร? ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน" นางใช้นิ้วจิ้มไปที่ 'เบกกิ้งโซดา' ที่มี่มี่เตรียมไว้ "นี่คือเคล็ดลับที่จะทำให้ร้านของข้ากลายเป็นที่หนึ่งในตำบล" มี่มี่เชิดหน้าขึ้น ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นแต่ทรงพลัง "คนอย่างท่าน นอกจากจะคอยจ้องแต่จะเบียดเบียนผู้อื่นแล้ว ยังมีความรู้เรื่องโลกภายนอกน้อยเสียจนน่าเวทนา เชิญออกไปก่อนที่ข้าจะหมดความอดทนนะคะ" จ้าวหานที่ยืนพิงกรอบประตูโรงครัวอยู่เงียบๆ ขยับกายเล็กน้อย แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ในชุดทหารสีเขียวขี้ม้าแผ่ออกมาจนบรรยากาศในห้องเย็นยะเยือก มือหนาของเขากระชับดาบที่เหน็บอยู่ที่เอวโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์จ้องมองแม่เฒ่าจางจนหญิงชราตัวสั่นสะท้าน ก่อนจะยอมถอยกรูดออกไปจากร้านอย่างเสียไม่ได้ เมื่อความเงียบกลับมาเยือน มี่มี่จึงถอนหายใจยาว นางหันไปมองสามีที่ยังคงยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น "คุณพี่คะ... อย่าทำหน้าดุแบบนั้นเลย เดี๋ยวลูกค้าคนอื่นเขาก็กลัวจนไม่กล้าเข้าร้านหรอกค่ะ" จ้าวหานก้าวเข้ามาใกล้ ความเย็นชาในแววตาพลันละลายหายไปราวกับหิมะใต้แสงอาทิตย์เมื่ออยู่ต่อหน้าภรรยา เขาเอื้อมมือไปหยิบเศษแป้งที่เปื้อนบนแก้มเนียนใสของนางออกอย่างแผ่วเบา "ให้มันรู้ไปว่าใครจะกล้า ถ้ามีคนจ้องจะทำร้ายเจ้า... ดาบของข้าก็พร้อมจะฝังลงในอกมันเสมอ" มี่มี่อมยิ้ม นางรู้ดีว่าสามีคนนี้รักนางมากเพียงใด แต่เวลานี้หน้าที่ของนางคือ 'การปฏิวัติวงการอาหาร' ในยุค 80 ให้จงได้ วันนี้มี่มี่ตัดสินใจทำ 'ซาลาเปาไส้ลาวาไข่เค็ม' และ 'ขนมปังเนยสด' สูตรลับจากอนาคต กลิ่นหอมฟุ้งของเนยแท้ที่เคี่ยวเองผสมกับความหวานละมุนของไข่เค็มเริ่มอบอวลไปทั่วบริเวณ กระบวนการทำขนมในยุคนี้ยังคงมีความเรียบง่าย แต่มี่มี่ได้เพิ่มเทคนิคการนวดแป้งให้นุ่มฟูและการใช้ยีสต์ธรรมชาติที่นางเพาะขึ้นเอง เมื่อขนมล็อตแรกออกจากซึ้งนึ่ง กลิ่นหอมหวานประหลาดล้ำที่ชาวบ้านไม่เคยได้กลิ่นมาก่อนก็ดึงดูดสายตาผู้คนที่เดินผ่านไปมา ลูกค้าขาประจำต่างมายืนออหน้าร้านด้วยความสนเท่ห์ "มี่มี่... นี่มันกลิ่นอะไรกัน? หอมจนข้าจะละลายแล้ว!" หญิงสาวเพื่อนบ้านร้องทัก มี่มี่หยิบซาลาเปาสีขาวนวลเนื้อนุ่มออกมาหักครึ่ง ไส้สีทองข้นคลั่กไหลเยิ้มออกมาอย่างน่ากิน ผู้คนที่เห็นต่างพากันกลืนน้ำลาย "นี่คือซาลาเปาลาวาทองคำค่ะ ลองชิมดูนะคะ รับรองว่าไม่เคยทานที่ไหนมาก่อนแน่นอน" ยอดขายในวันนั้นพุ่งสูงจนน่าตกใจ ทุกคนต่างบอกต่อกันเป็นเสียงเดียวว่าขนมของร้านมี่มี่คือที่สุดของยุค 80 แต่ในขณะที่ความสำเร็จกำลังเบ่งบาน ความไม่พอใจของแม่เฒ่าจางก็กำลังสุมไฟอยู่ข้างหลัง ตกเย็น หลังจากที่เก็บร้านเรียบร้อยแล้ว จ้าวหานรั้งตัวภรรยาเข้ามากอดจากด้านหลัง สัมผัสอบอุ่นทำให้มี่มี่คลายความเหนื่อยล้า "วันนี้เจ้าเหนื่อยมากแล้วนะ" เขากระซิบข้างหู "ไม่เหนื่อยเลยค่ะ มี่มี่สนุกมากที่ได้เห็นคนทานแล้วมีความสุข" นางยิ้มตอบ พลางเงยหน้าขึ้นมองสามี แต่แล้วรอยยิ้มของนางก็ชะงักไป จ้าวหานหันไปมองที่หน้าต่างบานเล็กของร้าน สายตาของเขาวาวโรจน์ขึ้นมาทันที มีเงาสีดำตะคุ่มๆ เคลื่อนไหวอยู่หลังพุ่มไม้ข้างร้าน ท่าทางของมันเหมือนกำลังเตรียมจะจุดไฟอะไรบางอย่าง "มี่มี่... เข้าไปหลังร้านเดี๋ยวนี้" จ้าวหานเสียงต่ำ เขาดึงดาบออกจากฝักอย่างรวดเร็ว ความนิ่งสงบถูกแทนที่ด้วยรังสีสังหารที่พุ่งพล่าน เขากระโดดพุ่งออกไปทางหน้าต่างด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของใครบางคนที่ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิด! มี่มี่ใจหายวาบเมื่อเห็นเปลวไฟลุกโชนขึ้นที่กองฟางหน้าเรือนเก็บของ ซึ่งอยู่ใกล้กับถังน้ำมันที่นางใช้ทำขนม หากมันระเบิดขึ้นมา... ทุกอย่างที่นางสร้างมาจะต้องมอดไหม้! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเอาใจช่วยมี่มี่กับภารกิจกู้โลกด้วยขนมแสนอร่อยนะคะ!