จ้าวหานบาดเจ็บ

“วางจดหมายฉบับนั้นลง เดี๋ยวนี้!” เสียงของหลินมี่มี่สั่นพร่า มือที่ถือตะหลิวไม้สั่นระริกจนกระทบกับขอบกระทะเหล็กเกิดเสียงดังกังวานบาดหู ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววสดใสยามปรุงอาหารบัดนี้กลับวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกพายุโหมกระหน่ำ จดหมายตราครั่งสีแดงฉานจากหน่วยบัญชาการชายแดนในมือของแม่เฒ่าจางดูเหมือนคมมีดที่กรีดลึกลงไปในหัวใจของหญิงสาว “โอ๊ะ! มี่มี่เอ๊ย... หน้าตาเจ้าดูไม่ได้เลยนะ” แม่เฒ่าจางแสยะยิ้ม มุมปากที่เต็มไปด้วยริ้วรอยเหี่ยวย่นบิดเบี้ยว นางไม่ได้วางจดหมายลงตามคำสั่ง แต่กลับใช้นิ้วหยาบกร้านเคาะไปที่ตราครั่งนั้นเบาๆ “ในฐานะญาติผู้ใหญ่ ข้าควรจะแจ้งข่าวนี้ให้เจ้าทราบเสียแต่เนิ่นๆ สามีทหารสุดที่รักของเจ้า... เขาทำหน้าที่ ‘ปกป้องชาติ’ จนลืมห่วงชีวิตตัวเองเสียแล้ว” มี่มี่ทิ้งตะหลิวลงกับพื้นจนน้ำมันกระเด็นเลอะผ้ากันเปื้อน นางพุ่งตัวเข้าไปกระชากซองจดหมายนั้นมาอย่างไม่คิดชีวิต ความกลัวที่เกาะกุมหัวใจบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก ในหัวของนางว่างเปล่าขาวโพลน ภาพของจ้าวหานที่เคยสวมกอดนางไว้แน่นหนาตอนจากกันเมื่อเดือนก่อน ภาพแผ่นหลังกว้างที่ดูอบอุ่นและปลอดภัยนั่นกำลังเลือนรางหายไป *‘ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากภารกิจกู้ระเบิด... อาการโคม่า... กำลังเคลื่อนย้ายกลับเขตปกครอง’* ถ้อยคำสั้นๆ ในกระดาษเต้นเร่าอยู่ตรงหน้า มี่มี่รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน กลิ่นหอมของผัดหมี่ที่นางตั้งใจทำเพื่อต้อนรับเขากลับบ้าน กลายเป็นกลิ่นคาวเลือดที่ตลบอบอวลไปทั่วทั้งครัว มือของนางเย็นเฉียบจนไร้ความรู้สึก “โกหก...” มี่มี่พึมพำ น้ำตาหยดแรกไหลรินลงบนกระดาษจดหมายจนหมึกสีดำเริ่มเลือนหาย “จ้าวหานสัญญาแล้ว... เขาบอกว่าจะกลับมาทานข้าวเย็นกับข้า เขาบอกว่าจะช่วยข้าขายของที่ตลาด... เขาไม่มีวันผิดคำพูด!” “เขาสัญญาเพราะเขาคิดว่าเขาจะรอด” แม่เฒ่าจางแค่นหัวเราะ “แต่สนามรบไม่มีใครรอใครหรอกนะมี่มี่ เจ้าก็แค่แม่ค้าตัวจิ๋วที่โชคดีได้สามีทหาร วันนี้ดวงกินผัวของเจ้ามันคงถึงคราวแล้วล่ะ” มี่มี่ไม่สนคำถากถางนั้นอีกต่อไป นางหมุนตัววิ่งออกจากบ้านด้วยความเร็วที่เจ้าตัวก็ไม่เข้าใจว่าเอาแรงมาจากไหน ใจนางไปอยู่ที่สถานีรถไฟที่ใกล้ที่สุดแล้ว ในหัวมีเพียงภาพใบหน้าคมเข้มดุดันแต่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนยามมองนางเพียงคนเดียว ตลอดเส้นทางสู่ตัวเมือง มี่มี่ภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทุกประการ ให้นี่เป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิด หรืออย่างน้อย ขอให้เขาเพียงแค่บาดเจ็บเล็กน้อยก็ยังดี ขอแค่ให้เขายังลืมตาขึ้นมามองนางได้อีกสักครั้ง เมื่อถึงสถานีอนามัยประจำเมือง บรรยากาศเงียบสงัดราวกับป่าช้า ร่างของทหารหนุ่มหลายนายยืนเรียงรายอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน ใบหน้าของพวกเขาเคร่งเครียดและหม่นหมอง หนึ่งในนั้นคือรองหัวหน้าหมวดที่สนิทกับจ้าวหาน เขาสบตากับมี่มี่แล้วก้มหน้าลงช้าๆ “มี่มี่...” เขาเรียกเสียงแผ่ว “หมอกำลังยื้อชีวิตหัวหน้าจ้าวอยู่... แรงระเบิดทำลายอวัยวะภายในอย่างหนัก เขาสูญเสียเลือดมากเกินไป...” มี่มี่ทรุดลงนั่งกับพื้นเย็นเฉียบ กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่ฟุ้งกระจายอยู่นี้ช่างทรมานหัวใจเหลือเกิน นางไม่ยอมแพ้ ลุกขึ้นยืนด้วยความมุ่งมั่นที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด นางรีบหยิบขวดน้ำทิพย์จากมิติลับออกมาซ่อนไว้ในแขนเสื้อ ความหวังเดียวที่นางมีคือน้ำที่ได้จากห้วงมิตินี้ที่เคยรักษาอาการป่วยเล็กๆ น้อยๆ ของเขามาตลอด ทว่าในขณะที่นางกำลังจะพุ่งตัวเข้าไปในห้องฉุกเฉินนั้น ประตูไม้หนาหนักก็เปิดออกอย่างช้าๆ หมอผู้มีใบหน้าเหนื่อยล้าก้าวออกมาพร้อมกับถอดหน้ากากอนามัย สายตาที่เขามองมายังมี่มี่นั้นเต็มไปด้วยความเวทนาจนน่าใจหาย “เราพยายามอย่างสุดความสามารถแล้วครับ... แต่คนไข้... เขาไม่ได้มีแค่บาดแผลจากระเบิด” หัวใจของมี่มี่หล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม นางรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลือถามออกไปเสียงสั่นเครือ “มันหมายความว่าอย่างไรคะ... เขาบาดเจ็บอะไรอีก?” หมอถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับตัวหลบทางให้มี่มี่ได้เห็นร่างของจ้าวหานที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง โดยมีสายน้ำเกลือและเครื่องช่วยหายใจวางระเกะระกะ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้มี่มี่หัวใจหยุดเต้น... เพราะที่ข้างเตียงนั้น มีร่างของหญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่งในชุดพยาบาลพิเศษ กำลังกุมมือของจ้าวหานเอาไว้แน่น พร้อมกับกระซิบอะไรบางอย่างที่ทำให้นางต้องชะงักงัน หญิงพยาบาลผู้นั้นเงยหน้าขึ้น สบตากับมี่มี่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความลับ นางพูดประโยคที่ทำลายความหวังของมี่มี่ลงจนไม่เหลือชิ้นดี... “เขายังไม่ตายหรอกค่ะ... แต่เขากำลังจะลืมทุกอย่าง รวมถึง... ‘ผู้หญิงที่เขาคิดว่าเป็นภรรยา’ คนนี้ด้วย” หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะเป็นกำลังใจให้มี่มี่ผ่านพ้นบททดสอบที่โหดร้ายที่สุดในชีวิตนี้ไปได้นะคะ!