บทส่งท้าย: ตลอดไป

“วางปืนลงเดี๋ยวนี้ จางอี้!” เสียงของหลินมี่มี่ตวาดก้องท่ามกลางความเงียบงันของคลังเก็บสินค้าท้ายเมือง ลมหายใจของนางหอบถี่ แววตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้วาวโรจน์ดุจแม่เสือที่กำลังปกป้องลูกน้อย จ้าวหานยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า หันหลังให้นางเพื่อเป็นเกราะกำบังกระสุน ขณะที่ฝั่งตรงข้าม แม่เฒ่าจางในสภาพผมเผ้ากระเซิงกำลังหัวเราะร่าด้วยความบ้าคลั่ง มือที่สั่นเทาของหลานชายตัวดีของนางกำลังเล็งปากกระบอกปืนมายังจ้าวหาน “นึกว่าจะแน่... ที่แท้แกก็แพ้ทางให้ท้องป่องๆ ของเมียตัวเอง!” แม่เฒ่าจางแสยะยิ้ม “ไอ้ความลับเรื่องที่มั่นน่ะมันเป็นแค่กับดัก จ้าวหาน... แกฉลาดมาตลอด แต่แกประมาทเพราะความรัก ครั้งนี้แกไม่มีทางรอด” จ้าวหานไม่แม้แต่จะหันกลับมามองใบหน้าของคนร้าย เขาขยับกายบังมี่มี่ไว้จนมิด พร้อมกับกระซิบเสียงต่ำแต่นุ่มนวลว่า “มี่มี่... หลับตาลงนะคนดี อีกห้านาทีทุกอย่างจะจบลง” “ฉันไม่หลับ!” มี่มี่สวนกลับ มือเรียวเล็กของนางกำชายเสื้อทหารของสามีไว้แน่น “เราสู้มาด้วยกันตั้งแต่วันที่ไม่มีอะไรเลย วันนี้ก็ต้องอยู่ดูจุดจบของพวกเหลือบไรพวกนี้ด้วยกันค่ะ” ความตึงเครียดในอากาศพุ่งสูงขึ้นราวกับเส้นด้ายที่ถูกดึงจนสุด จังหวะหัวใจของมี่มี่เต้นรัวแต่นางกลับสัมผัสได้ถึงความมั่นคงจากแผ่นหลังของสามี จ้าวหานไม่ได้เป็นเพียงทหารที่เข้มแข็ง แต่เขาคือความเชื่อมั่นเดียวที่นางมีในโลกใบนี้ ก่อนที่จางอี้จะลั่นไก เสียงหวูดรถตำรวจและหน่วยจู่โจมพิเศษก็ดังสนั่นไปทั่วบริเวณ วินาทีนั้น จ้าวหานพุ่งตัวออกไปราวกับพยัคฆ์ร้าย ปืนในมือถูกปัดกระเด็นด้วยความชำนาญ ก่อนที่เขาจะกดตัวจางอี้ลงกับพื้นด้วยฝีมือที่แม่นยำและรวดเร็ว แม่เฒ่าจางกรีดร้องโหยหวนเมื่อเห็นแผนการทั้งหมดพังทลายลงในชั่วพริบตา “จบแล้วค่ะ...” มี่มี่ถอนหายใจยาว ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้กับโชคชะตาที่ยาวนานค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยไออุ่นจากมือหนาของจ้าวหานที่เอื้อมมาประคองแก้มของนาง เขามองดูภรรยาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักจนแทบจะล้นปรี่ “ขอโทษที่ต้องให้มาเจอเรื่องแบบนี้ แต่นับจากวินาทีนี้ไป จะไม่มีใครหน้าไหนมาแตะต้องพวกคุณได้อีก” *** ห้าปีต่อมา... กลิ่นหอมของแป้งทอดกรอบผสมกับกลิ่นดอกหอมหมื่นลี้ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณหน้าร้าน “หลินมี่ฟู้ด” ที่ขยายกิจการจนกลายเป็นภัตตาคารที่ใหญ่ที่สุดในเมือง มี่มี่ในชุดผ้ากันเปื้อนสะอาดตายืนกำกับดูแลลูกน้องด้วยรอยยิ้มสดใส เส้นผมของนางมัดรวบไว้อย่างคล่องแคล่ว แววตาของเศรษฐีนีสาวไม่ได้มีเพียงความฉลาดหลักแหลม แต่ยังเปี่ยมไปด้วยความสุขที่หาไม่ได้จากทองคำกองโต “แม่ค้าขา... วันนี้ซาลาเปาไส้หมูสับหมดหรือยังคะ?” เด็กน้อยวัยสี่ขวบสองคนวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาเกาะขาแม่ มี่มี่ย่อตัวลงอุ้มลูกชายคนเล็กขึ้นมาหอมแก้มฟอดใหญ่ “หมดแล้วค่ะคนเก่ง ของอร่อยแบบนี้ต้องรีบมานะคะ” “มี่มี่...” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง จ้าวหานในชุดนอกเครื่องแบบก้าวเข้ามาหา เขาวางตะกร้าผลไม้สดในมือลง ก่อนจะโอบเอวภรรยาไว้จากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ แม้จะผ่านไปหลายปีแต่สายตาที่เขามองนางก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย “กลับมาเร็วจังเลยนะคะ” มี่มี่เอนศีรษะพิงไหล่กว้างของสามี “งานที่ค่ายเสร็จเร็วครับ ผมเลยรีบกลับมาดูคุณ... เห็นคุณยุ่งแบบนี้แล้วผมอดห่วงไม่ได้” จ้าวหานจูบที่ขมับภรรยาเบาๆ ก่อนจะกระซิบข้างหู “เมื่อไหร่เราจะปิดร้านไปพักผ่อนกันสักสัปดาห์ล่ะครับ? ผมจองตั๋วรถไฟไว้แล้วนะ” มี่มี่หัวเราะเบาๆ พลางมองดูชีวิตที่นางสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและหัวใจ จากแม่ค้าตัวจิ๋วที่ต้องดิ้นรนในยุคข้าวยากหมากแพง จนกลายเป็นผู้หญิงที่มีพร้อมทั้งครอบครัวที่อบอุ่นและธุรกิจที่มั่นคง สิ่งที่นางได้รับไม่ใช่แค่ความร่ำรวย แต่มันคือการได้รู้ว่า ในวันที่โลกหมุนไปอย่างโหดร้าย ยังมีอ้อมกอดของชายคนหนึ่งที่พร้อมจะปกป้องนางไว้เสมอ นางหันไปสบตาจ้าวหาน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมสุข “ค่ะ... ปิดร้านเลยดีกว่า เพราะรางวัลของความเหนื่อยยากทั้งหมดที่ผ่านมา คือการได้อยู่กับคุณตลอดไปไม่ใช่หรือคะ?” จ้าวหานยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ทำให้คนรอบข้างรู้สึกถึงความอบอุ่น เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น มองไปทางลูกๆ ที่กำลังวิ่งเล่นอย่างร่าเริง ในโลกที่แปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลา สิ่งเดียวที่ไม่มีวันเปลี่ยนคือพันธสัญญาที่พวกเขามอบให้แก่กัน และนี่คือบทสรุปของความรักที่เบ่งบานกลางยุคสมัยที่ท้าทายที่สุดของพวกเขา... ตลอดไป ส้มหวานมิติลับขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้มาจนถึงตอนจบนะคะ!