รอยยิ้มที่ไม่ได้มาเล่นๆ ของประธาน

"ถ้าคุณยังจ้องผมด้วยสายตาแบบนั้นต่อไป ผมเกรงว่าคดีฆาตกรรมปริศนาอาจจะเกิดขึ้นในห้องสมุดแห่งนี้ภายในห้านาทีนะครับ ประธาน" ผมเอ่ยประโยคนี้ออกมาโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากตำราเวทมนตร์โบราณที่วางอยู่ตรงหน้า เสียงของผมราบเรียบ ทว่าในใจกลับเต้นรัวเหมือนกลองศึก ระบบ ‘เนตรเงา’ ที่เพิ่งตื่นขึ้นยังคงสั่นไหวอยู่ในดวงตาของผม มันไม่ใช่แค่การมองเห็น แต่เป็นการ ‘กัดกิน’ ข้อมูลเบื้องลึกที่ลูเซียนพยายามซ่อนไว้ภายใต้เปลือกนอกที่สมบูรณ์แบบ ตรงหน้าผม... ข้อมูลหน้าต่างโปร่งแสงสีดำสนิทปรากฏขึ้นซ้อนทับภาพลักษณ์ของประธานนักเรียนผู้สูงส่ง [ชื่อ: ลูเซียน วอน เอสเทอร์] [สถานะ: ผู้ครอบครองเงาแห่งความว่างเปล่า] [ระดับความอันตราย: ระดับภัยพิบัติ (ถูกระงับด้วยผนึกชั้นที่ 4)] [ความลับที่ถูกเปิดเผย: เขากำลังตามหา 'รอยแยก' ในตัวคุณเพื่อเติมเต็มส่วนที่หายไป...] ตัวเลขและตัวอักษรเหล่านั้นทำให้ผมแทบหยุดหายใจ ลูเซียนไม่ได้แค่ยืนอยู่ตรงนั้น เขาคุกคามทุกอณูอากาศรอบตัวผม กลิ่นอายของน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นโลหะจางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของจอมเวทระดับสูงทำให้ผมต้องเกร็งกล้ามเนื้อทุกส่วน "คิรัน... นายคิดว่าสายตาของฉันมันสื่อถึงอะไรล่ะ?" เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจดังขึ้นใกล้ใบหู ลูเซียนก้มลงมาจนผมสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา ประธานนักเรียนไม่ได้ถอยห่าง แต่เขากลับทิ้งน้ำหนักมือลงบนโต๊ะไม้ขัดเงาข้างแขนผม กักขังผมไว้ในอาณาเขตของเขาอย่างสมบูรณ์ ผมค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบตาเข้ากับนัยน์ตาสีเทาหม่นที่ดูเหมือนหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง ผมต้องแสดงละครต่อไปให้แนบเนียนที่สุด "มันสื่อถึงความเบื่อหน่ายที่ต้องมาเสียเวลากับนักเรียนแรงก์ E อย่างผมไงครับ หรือว่าทางสภานักเรียนมีนโยบายใหม่ให้ประธานลงมาตรวจตราด้วยตัวเองถึงขนาดนี้เลยหรือครับ?" ลูเซียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นไม่ได้ฟังดูโกรธเคือง แต่กลับเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาเล่นๆ อย่างที่ผมสัมผัสได้จากสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ระบบเพิ่งมอบให้ รอยยิ้มของเขามันชวนขนลุก ราวกับว่าเขากำลังมองทะลุผ่านม่านกำบังทุกอย่างที่ผมสร้างไว้ "นายรู้ดีนี่นา... คิรัน" ลูเซียนขยับนิ้วเรียวยาวชี้มาที่ตำแหน่งหัวใจของผม "คนอื่นอาจจะมองว่านายเป็นแค่ไอ้หนุ่มดวงตกที่สอบตกซ้ำซาก แต่ทำไม... สายตาของนายถึงได้ดูเหมือนคนที่กำลังอ่าน 'รหัสลับ' ของโลกทั้งใบอยู่ตลอดเวลาแบบนั้นล่ะ?" หัวใจผมกระตุกวูบ นี่เขาเริ่มสงสัยแล้ว? ไม่สิ... เขาไม่ได้สงสัย แต่เขากำลัง 'มั่นใจ' "ผมก็แค่คนขี้ระแวงน่ะครับ ประธาน โลกใบนี้มันอันตรายสำหรับคนตัวเล็กๆ อย่างผม การจะเอาตัวรอดก็ต้องรู้จักสังเกตให้มากเป็นธรรมดา" ผมพยายามคุมโทนเสียงให้มั่นคงที่สุด แม้ว่าหน้าต่างระบบจะเริ่มแจ้งเตือนตัวอักษรสีแดงฉานยิบยับในสายตา [คำเตือน: อัตราการเต้นของหัวใจเป้าหมายสูงขึ้น 15% - ลูเซียนกำลังเข้าสู่โหมดล่า] "น่าสนใจ" ลูเซียนก้มลงมาอีกนิด จนปลายจมูกของเราเกือบจะแตะกัน "ฉันจะทำเป็นไม่เห็นว่าเมื่อครู่นี้นายใช้พลังที่สภานักเรียนสั่งห้ามเด็ดขาดไปก็แล้วกัน... แต่จำไว้นะคิรัน กฎของที่นี่น่ะมีไว้เพื่อพวกอ่อนแอ ส่วนพวกที่มี 'ความลับ' อย่างนายน่ะ... มักจะจบลงด้วยการถูกขยี้ให้แหลกคามือฉัน" เขาผละออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น ทิ้งให้ผมยืนนิ่งงันอยู่กลางห้องสมุดที่เงียบกริบ แผ่นหลังกว้างของเขาสวมชุดยูนิฟอร์มสีดำทองเดินห่างออกไปช้าๆ แต่ความกดดันยังคงหลงเหลืออยู่จนผมหายใจแทบไม่ออก "เดี๋ยวครับ ประธาน" ผมตัดสินใจเรียกเขาไว้ ก่อนที่เขาจะพ้นประตูห้องสมุดไป ลูเซียนหยุดเดิน แต่ไม่ได้หันกลับมา "ถ้าคิดว่าผมมีอะไรที่ประธานต้องการนักล่ะก็... พรุ่งนี้ที่หอคอยร้างหลังโรงเรียน ลองมาพิสูจน์ดูสิครับ ว่าสิ่งที่อยู่ในตัวผม มันน่าสนใจพอที่จะทำให้คุณยอมแลกอะไรบางอย่างหรือเปล่า" ผมรู้ดีว่านั่นคือการโยนเหยื่อให้เสือ แต่นี่เป็นวิธีเดียวที่จะดึงความสนใจของเขาออกจากประวัติส่วนตัวของผมไปสู่สิ่งที่ผมจัดเตรียมไว้ให้ ลูเซียนหันกลับมา รอยยิ้มครั้งนี้ร้ายกาจและชัดเจนกว่าเดิม เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งก่อนจะพยักหน้าช้าๆ "ตกลง... ฉันจะไป และหวังว่านายจะเตรียมตัวมาดีพอ เพราะถ้าสิ่งที่นายนำเสนอไม่คุ้มค่าพอ... ฉันจะทำให้นายลืมวิธีมองดูโลกใบนี้ไปตลอดกาล" ร่างของประธานนักเรียนหายลับไปในเงามืดของทางเดิน แต่ในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างระบบสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าผมอย่างรุนแรงจนสั่นไปทั้งดวงตา [ภารกิจระดับ SSS: ก้าวข้ามผ่านเงาของลูเซียน - เงื่อนไข: สังหารหรือผูกมิตรกับผู้คุมกฎแห่งโรงเรียนก่อนพระอาทิตย์ขึ้น] [สถานะ: ภารกิจเริ่มต้นขึ้นแล้ว...] [คำเตือน: บอสลับ 'ผู้สังเกตการณ์ในความมืด' กำลังจ้องมองคุณจากรอยแยกของมิติที่ลูเซียนทิ้งไว้!] ผมกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ เกมนี้มันไม่ได้เริ่มที่โรงเรียน... มันเริ่มตั้งแต่วินาทีที่ผมลืมตาขึ้นมาในโลกใบนี้ต่างหาก ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางก้าวที่สองไปพร้อมกับผมและคิรันในเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงนี้ด้วยนะครับ!