ตอนอวสาน: ความรักและการเริ่มต้นใหม่

"ถ้าพวกท่านยังกล้าเอาหน้าหนาๆ มาเหยียบลานบ้านของฉันแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะสาดแป้งโดว์หมักอายุสามปีใส่หัวให้สมองกลับบ้านไม่ถูกเลยทีเดียวค่ะ!" เสียงประกาศกร้าวของรินรดาแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณสนามหญ้าหน้าบ้านพักนายทหาร เธอใช้มือข้างหนึ่งท้าวสะเอว ส่วนอีกมือถือพายไม้พายขนมปังที่เพิ่งยกขึ้นมาจากเตาอบร้อนๆ กลิ่นหอมกรุ่นของเนยแท้ผสมวานิลลาลอยตลบอบอวลตัดกับบรรยากาศตึงเครียดได้อย่างน่าขัน ร่างของบรรดาญาติผู้เคยร่วมสายเลือดแต่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อ—โดยเฉพาะคุณป้าสะใภ้จอมตบตาและลูกพี่ลูกน้องหน้าเงิน—ต่างถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว ไม่ใช่เพราะพายไม้ในมือเธอ แต่เป็นเพราะเงาร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารเต็มยศของพันตรีคีรินที่ก้าวเท้าออกมายืนซ้อนหลังภรรยาอย่างปกป้อง ดวงตาคมกริบของเขาคู่นั้นกวาดมองผู้บุกรุกราวกับกำลังเล็งเป้าหมายในสนามรบ "ภรรยาผมพูดชัดเจนแล้วนะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่ทรงพลังจนทุกคนสะท้าน "หากยังไม่อยากให้กรมพลาธิการตรวจสอบเส้นทางการเงินของพวกท่านจนหมดตัว... ไสหัวไปซะ" เพียงเท่านี้ ฝูงปลิงดูดเลือดก็วิ่งป่าราบไม่คิดชีวิต รินรดาลอบถอนหายใจยาว พายไม้ในมือถูกวางลงบนโต๊ะไม้สัก เธอหันกลับมาสบตากับสามีผู้คลั่งรักที่ตอนนี้เปลี่ยนโหมดจาก "ท่านผู้พันปีศาจ" มาเป็น "พ่อบ้านใจกล้า" อย่างรวดเร็ว ดวงตาคมคู่นั้นทอประกายอ่อนโยนยามมองเธอ ราวกับโลกทั้งใบของเขามีเพียงแค่ผู้หญิงคนนี้คนเดียว "เหนไหมคะ? บอกแล้วว่าจัดการเองได้ คุณนี่ชอบทำตัวเป็นพระเอกลิเกขี่ม้าขาวอยู่เรื่อย" รินรดาเอ่ยกลั้วหัวเราะ พลางเอื้อมมือไปหยิบผ้ากันเปื้อนลายน่ารักมาเช็ดมือ "ผมยอมเป็นพระเอกลิเกให้คุณด่าได้แค่วิเศษคนเดียวเท่านั้นแหละครับ... เอ๊ย! ค่ะ!" คีรินรีบแก้คำพูดทันควันเมื่อเห็นภรรยาหรี่ตามองด้วยความจับผิด เรียกเสียงหัวเราะใสๆ ของรินรดาให้ดังขึ้นท่ามกลางทุ่งลาเวนเดอร์ที่กำลังบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่ว ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งปีก่อน ใครเล่าจะคาดคิดว่าหญิงสาวผู้รอดชีวิตจากมิติลับและการหักหลัง จะสามารถเนรมิตอาณาจักรเบเกอรี่กลางต่างโลกแห่งนี้ให้กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวยอดฮิต และเป็นศูนย์กลางการค้าที่แม้แต่ขุนนางชั้นสูงยังต้องต่อคิวซื้อเค้กชิฟฟ่อนมะพร้าวอ่อนฝีมือเธอ มิติลับในกำมือของรินรดาไม่ใช่แค่เครื่องมือผลิตวัตถุดิบชั้นเลิศอีกต่อไป แต่มันคือสัญลักษณ์แห่งอิสรภาพและความมั่งคั่ง เธอใช้มันสร้างสรรค์เมนูฟิวชั่นระหว่างโลกเก่าและโลกใหม่ จนร้าน 'Bakery & Beyond' กลายเป็นตำนานที่กล่าวขาน "วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้วนะริน พักเถอะครับ" คีรินโอบกอดเอวบางจากด้านหลัง เกยคางไว้บนลาดไหล่สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ติดตัวเธอมาตลอด "พักไม่ได้หรอกค่ะท่านผู้พัน พรุ่งนี้มีออร์เดอร์พิเศษจากท่านแม่ทัพใหญ่ สั่งครัวซองต์เนยสดร้อยชิ้น แถมฉันยังต้องทดลองสูตรเค้กกาแฟดริปสูตรใหม่ที่จะใช้เปิดสาขาที่สองอีกนะ" รินรดาเอี้ยวตัวกลับมาเผชิญหน้า มือเรียวเล็กโอบรอบคอแกร่งของสามี "ชีวิตหลังเกษียณจากสงครามประสาทกับพวกญาติๆ เนี่ย สนุกกว่าที่คิดเยอะเลยใช่ไหมล่ะคะ" "สนุกมากครับ... โดยเฉพาะตอนที่ได้อยู่กินขนมฝีมือคุณทุกวันแบบนี้" คีรินกระซิบชิดริมหีบปาก ก่อนจะก้มลงมอบจูบแสนหวานที่อบอุ่นยิ่งกว่าเตาอบใดๆ ในโลก แสงอาทิตย์ยามเย็นค่อยๆ ลับขอบฟ้า สาดแสงสีทองส้มอบอุ่นอาบไล่ทุ่งลาเวนเดอร์สุดลูกหูลูกตา กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟดริปแก้วใหม่ที่เพิ่งชงเสร็จส่งกลิ่นเย้ายวนลอยกรุ่นไปทั่วบ้านพักหลังน้อย พร้อมกับถาดคุกกี้ช็อกโกแลตชิปอุ่นๆ ที่เพิ่งยกออกจากเตาร้อนๆ ส่งเสียงปุดๆ เล็กน้อยอย่างน่ากิน นี่ไม่ใช่เพียงแค่จุดจบของการต่อสู้ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของบทเพลงแห่งความสุขที่รินรดาและคีรินจะบรรเลงร่วมกันไปตราบนานเท่านาน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฟาดฟัน และเติบโตไปพร้อมกับรินรดาและท่านผู้พันคีรินมาจนถึงหน้าสุดท้ายนี้นะคะ! — เบเกอรี่มิติต่างโลก