เมื่อความลับเรื่องมิติเกือบถูกเปิดเผย

"ข้าถามเจ้าอีกครั้ง... แม่สาวน้อย... กลิ่นอายของ 'รากบัวหิมะทมิฬ' ที่เจือมากับแป้งพัฟสอดไส้ครีมสดเมื่อครู่ มันหลุดรอดมาจากรอยแยกมิติเบื้องบนได้อย่างไร?" เสียงแหบพร่าราวกับกระดาษทรายถูกลากผ่านพื้นหิน ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องรับรองหลังร้าน กลิ่นอายกดดันอันหนักอึ้งแผ่ซ่านออกมาจากร่างชราของ 'ท่านตาฮุ่ย' พ่อค้าเร่ผู้ลึกลับที่มักปรากฏตัวเฉพาะในยามที่เมืองชายแดนเกิดความเปลี่ยนแปลง รินรดายืนนิ่ง ใบหน้ารูปไข่ยังคงประดับด้วยรอยยิ้มการค้าที่ฝึกฝนจนเป็นธรรมชาติ แม้ในใจจะแอบสบถคำโตออกมาแล้วสามรอบก็ตาม นัยน์ตาสีรัตติกาลของเธอหรี่ลงเล็กน้อย ประเมินชายแก่ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว สมุนไพรแดนสนธยาบ้าบออะไรกัน นั่นมันผงวนิลามาดากัสการ์เกรดพรีเมียมที่เธอเพิ่งกดสั่งซื้อมาจากระบบซูเปอร์มาร์เก็ตมิติต่างโลกเมื่อเช้าต่างหากเล่า! มือเรียวบางที่กำลังถือถาดไม้ใส่ครัวซองต์อบร้อนส่งกลิ่นเนยหอมกรุ่น ค่อยๆ วางลงบนโต๊ะไม้โอ๊กอย่างมั่นคง ไร้ซึ่งความสั่นเทาแม้แต่น้อย "ท่านผู้เฒ่ากำลังพูดเรื่องอะไรกันหรือคะ?" รินรดาเอ่ยเสียงใส แววตาฉายความสงสัยใคร่รู้ได้อย่างแนบเนียนราวกับนักแสดงรางวัลออสการ์ "ข้าเป็นเพียงแค่หญิงสาวชาวบ้านที่โชคดีได้สูตรลับการอบขนมมาจากตำราโบราณของบรรพบุรุษเท่านั้นเองค่ะ ส่วนกลิ่นสมุนไพรแปลกปลอมที่ท่านว่า... อาจจะเป็นเพราะข้าใช้ดอกไม้ป่าหายากหลังไร่มาหมักกับเนยสดเพื่อเพิ่มรสชาติก็เป็นได้นะคะ" ท่านตาฮุ่ยหรี่ตามองเธอ เขายื่นใบหน้าเหี่ยวย่นเข้ามาใกล้ สูดดมกลิ่นหอมหวานที่ลอยมาจากตัวของหญิงสาวฟุ้งกระจาย ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ "หึ... ดอกไม้ป่าอย่างนั้นรึ? กลิ่นอายพลังวิญญาณเข้มข้นระดับนี้ ต่อให้เอาสมุนไพรพันปีมาต้มรวมกัน ก็ยังไม่อาจเทียบเท่าแป้งพัฟชิ้นนี้ได้เลยแม่หนูริน" สายตาคมกริบราวกับเหยี่ยวของชายชรากวาดมองไปรอบร้านที่ตกแต่งอย่างอบอุ่น "เจ้าซ่อนช่องว่างระหว่างมิติเอาไว้ใช่หรือไม่? ความลับระดับนั้น หากถูกพวกสภาผู้ตรวจการมิติพบเข้า... ชีวิตน้อยๆ ของเจ้า รวมถึงสามีทหารหนุ่มนายนั้น คงไม่เหลือแม้แต่กระดูกให้ฝังหรอกนะ" คำขู่ขวัญนั้นทรงพลังพอที่จะทำให้คนขวัญอ่อนเข่าอ่อนได้ทันที แต่สำหรับรินรดา ผู้ผ่านการบริหารจัดการบริษัทข้ามชาติและตบหน้าญาติผู้พี่จอมหน้าด้านมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน คำขู่เหล่านี้เทียบไม่ได้เลยกับยอดขายตกต่ำในวันฝนตก รินรดาไม่ถอยหลังหนี กลับก้าวเข้าไปประชิดอีกฝ่ายหนึ่งก้าว รอยยิ้มหวานหยดย้อยถูกยกขึ้นประดับริมฝีปาก ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "ท่านผู้เฒ่าคะ... การมากล่าวหาลอยๆ โดยไม่มีหลักฐาน แถมยังข่มขู่เจ้าของร้านค้ารatผู้บริสุทธิ์เช่นนี้ หากข้าเอาเรื่องนี้ไปบอกสามีที่เป็นถึงนายทหารผู้ดูแลค่ายพิทักษ์ชายแดน... ท่านคิดว่า 'กองกำลังพิเศษ' ของเขา จะใช้เวลานานเท่าไหร่ในการตรวจสอบ 'ตัวตนที่แท้จริง' ของพ่อค้าเร่จรจัดอย่างท่านกันคะ?" บรรยากาศในห้องรับรองพลันเย็นเยียบลงทันตาเห็น รังสีอำมหิตปะทะกันกลางอากาศระหว่างหญิงสาวเจ้าของร้านเบเกอรี่กับยอดฝีมือเฒ่าผู้ปิดบังตัวตน *แกร๊ก!* เสียงเปิดประตูไม้หน้าร้านดังขึ้นทำลายความตึงเครียด ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารบกเต็มยศ กลิ่นอายความสะอาดและไอแดดอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูก พันตรีคีรินก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าหนักแน่น นัยน์ตาสีสนิมกวาดมองสถานการณ์ภายในห้องปราดเดียวก็ประเมินได้ทั้งหมด ร่างกายสูงใหญ่กำยำก้าวเข้ามาขนาบข้างภรรยาโดยสัญชาตญาณ มือหนาเอื้อมมาโอบเอวบางไว้หลวมๆ ทว่าแสดงความเป็นเจ้าของและพร้อมปกป้องอย่างชัดเจน "มีปัญหาอะไรรึเปล่าที่รัก?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามภรรยาด้วยความอ่อนโยน แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับสายตาดุจพญาอินทรีย์ที่หันไปจ้องมองแขกผู้สูงวัยบนเก้าอี้ "ไม่มีอะไรมากหรอค่ะคุณพี่..." รินรดายิ้มรับความอบอุ่นจากสามี ก่อนจะหันกลับมามองท่านตาฮุ่ยที่ตอนนี้สีหน้าเริ่มเปลี่ยนไปเมื่อสัมผัสได้ถึงไอสังหารอันบริสุทธิ์ของนายทหารหนุ่มผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชน "ท่านผู้เฒ่าแค่กำลังสนใจ... 'สูตรลับ' ของเบเกอรี่ร้านเราจนออกนอกหน้าไปหน่อยเท่านั้นเองค่ะ" ท่านตาฮุ่ยแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แววตาที่มองรินรดาเปลี่ยนเป็นความทึ่งระคนหวาดระแวง ไม่นอกจากแม่สาวคนนี้จะมีฝีมือการทำขนมที่สะท้านฟ้าดินแล้ว ยังมีสามีเป็นสุนัขเฝ้าบ้านที่ดุร้ายและทรงพลังถึงเพียงนี้ "ช่างเป็นสามีภรรยาที่... สมกันเสียจริงนะ" ชายชราลุกขึ้นยืนช้าๆ ใช้ไม้เท้าเคาะพื้นสามครั้ง "ความลับของเจ้า ข้าจะเก็บไว้ก่อน... แต่จจำไว้เถอะแม่หนู ขนมปังที่หอมหวานที่สุด มักจะดึงดูดแมลงวันตัวใหญ่ที่สุดเสมอ เตรียมตัวรับมือกับงานเทศกาลชมสวนลาเวนเดอร์ในอีกสามวันข้างหน้าให้ดีก็แล้วกัน เพราะ 'คนจากเบื้องบน' กำลังจะลงมาเยือนที่นี่!" พูดจบ ร่างของท่านตาฮุ่ยก็หายวับไปจากห้องรับรองราวกับกลุ่มควันสีเทา ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายจางๆ ของสมุนไพรโบราณและละอองความกดดันที่ยังคงค้างอยู่ในอากาศ รินรดายืนนิ่ง ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่า 'คนจากเบื้องบน' งานเทศกาลชมสวนลาเวนเดอร์ที่กำลังจะมาถึง ไม่ใช่แค่งานเฉลิมฉลองธรรมดาอย่างแน่นอน "ที่รัก..." คีรินก้มลงกระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงทุ้มนั้นเจือความกังวล "ตาเฒ่าคนนั้นเป็นใครกันแน่ ทำไมข้าถึงรู้สึกถึงพลังปราณระดับสูงจากตัวเขา..." "ช่างเขาเเถอะค่ะคุณพี่..." รินรดาหันมายิ้มกว้างให้สามี ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความท้าทาย ไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ "ต่อให้เบื้องบนส่งเทวดาลงมา หรือต่อให้ส่งยมบาลมาเคาะประตูร้าน... ถ้าพวกมันกล้ามาขัดขวางยอดขายเบเกอรี่และแผนการขยายอาณาจักรธุรกิจของเรา..." เธอยกมือขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของสามีโน้มลงมาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ "เราก็แค่... 'มอมยา' พวกเขาด้วยเค้กช็อกโกแลตลาวาละลายใจ แล้วรูดทรัพย์ เอ้ย! เจรจาการค้าให้ราบคาบไปเลยดีไหมคะคุณสามี?" คีรินหัวเราะในลำคออย่างเอ็นดู รวบเอวบางเข้ามาชิดแนบกาย สายตาสะท้อนความคลั่งรักออกมาอย่างไร้ที่ติ "ตามใจเจ้าทุกอย่างอยู่แล้ว... เมียรัก" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะกลับมาหวานชื่น ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านก็ดังขึ้นรัวๆ พร้อมกับร่างของเด็กส่งสารประจำหมู่บ้านที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยความตกใจ "คุณรินรดา! คุณคีริน! แย่แล้วครับ!" เด็กหนุ่มหอบหายใจตัวโยน "ที่... ที่ลานกลางหมู่บ้าน หน้าแปลงลาเวนเดอร์โซน A ตอนนี้... มี 'รถม้าตราประทับราชวงศ์' จากเมืองหลวงเคลื่อนพลเข้ามาจอดเทียบท่าแล้วครับ! แถมคนที่ก้าวลงมา... คือองค์ชายรัชทายาทผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเกลียดชังอาหารหวานและของอบเป็นที่สุด!" รินรดาชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่นัยน์ตาคู่สวยจะเปล่งประกายระยิบระยับยิ่งกว่าเดิม *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่เดินตรงมายังหน้าร้าน พร้อมกับเงาร่างสูงสง่าที่ทาบทับลงบนกระจกประตู... และกลิ่นหอมของชาชั้นดีที่ลอยมาปะทะจมูก ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกด้วยมือของบุรุษผู้กุมชะตากรรมของอาณาจักร! --- *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะเวียนมาลิ้มรสความหวานปนความแซ่บในตอนนี้นะคะ!*