คีรินปกป้องเกียรติของภรรยา

เสียงไม้เบสบอลกระทบเข้ากับโต๊ะไม้สนเคลือบเงาจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว เป็นสัญญาณเตือนภัยที่เด่นชัดเสียยิ่งกว่าระฆังวัดประจำหมู่บ้าน เศษผงแป้งพัฟฟ์ที่รินรดาเพิ่งนวดด้วยความพิถีถوامกระจายฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วห้องครัว ชายฉกรรจ์ร่างหนาสามคนในชุดเสื้อกั๊กหนังเก่าๆ ยืนล้อมรอบเคาน์เตอร์เบเกอรี่ของเธอ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้าของหัวหน้าแก๊งที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านโหนกแก้มนั้น บ่งบอกเจตนาคุกคามได้อย่างชัดเจนว่าพวกมันไม่ได้มาเพื่อเลือกซื้อครัวซองต์เนยสดหอมกรุ่นเป็นอาหารเช้าอย่างแน่นอน "ร้านสวยดีนี่แม่สาวน้อย... น่าเสียดายนะ ถ้าหากพรุ่งนี้เช้ามันจะกลายเป็นกองขี้เถ้า" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยขึ้นพร้อมกับใช้ด้ามไม้เบสบอลเคาะลงบนตู้กระจกโชว์เค้กพุดดิ้งมะพร้าวอ่อนจนเกิดรอยร้าวเป็นทางยาว รินรดายืนนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์โดยไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มือเรียวบางที่เพิ่งปั้นแป้งเสร็จค่อยๆ วางไม้คลึงแป้งลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น สายตาคู่คมกวาดมองความเสียหายตรงหน้าด้วยความรู้สึกเย็นเยียบในอก หากเป็นสตรีทั่วไปในต่างโลกแห่งนี้ คงเลือกที่จะกรีดร้องและวิ่งหนีเอาชีวิตรอดไปแล้ว แต่นี่คือรินรดา ผู้บริหารสาวมือทองจากโลกยุคปัจจุบันที่ผ่านการเจรจาธุรกิจกับนักลงทุนหน้าเลือดมานับไม่ถ้วน ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังมีมิติเบเกอรี่ลับในจิตสำนึกที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ล้ำสมัยและวัตถุดิบชั้นเลิศ การจะมารังแกแม่ค้าหัวการค้าอย่างเธอด้วยวิธีสกปรกเช่นนี้ ดูเหมือนพวกมันจะประเมินคู่ต่อสู้ต่ำเกินไปเสียแล้ว "พวกแกรับเงินมาจากใคร... ป้าสะใภ้จอมตระหนี่คนนั้น หรือว่าคุณชายรองตระกูลหลี่ที่เสียหน้าเรื่องสูตรขนมปังเมื่อวานนี้?" รินรดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ดวงตากลมโตจ้องมองตรงไปยังชายร่างยักษ์ด้วยแววตาท้าทายที่ทำให้อีกฝ่ายชะงักไปชั่วขณะ หัวหน้าแก๊งหัวเราะหึๆ ในลำคอ "ปากดีนักนะอีตัวดี! เจ้านายของพวกเราแค่ต้องการสั่งสอนให้เจ้ารู้สำนึกว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คนนอกจะมาทำมาหากินแข่งกับคนท้องถิ่นได้ง่ายๆ ถ้าไม่อยากให้ร้านพังมากกว่านี้ ก็ส่งสูตรลับเบเกอรี่ทั้งหมดมาซะดีๆ!" ในจังหวะที่ชายฉกรรจ์คนหนึ่งกำลังเอื้อมมือหยาบกร้านหมายจะคว้าจับข้อแขนเรียวของรินรดาเพื่อลากตัวออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ ประตูไม้สักหนาหนักของร้านก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล จนบานพับแทบหลุดออกจากวงกบ แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านเข้ามาในร้านทันที ราวกับพายุฤดูร้อนที่พัดโหมกระหน่ำเข้ามาอย่างไร้การเตือนล่วงหน้า พันตรีคีรินก้าวเท้าเข้ามาในร้านด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาสนธยาคู่นั้นกลับลุกโชนไปด้วยประกายเพลิงแห่งโทสะ ชุดเครื่องแบบทหารยศนายandสวมทับด้วยเสื้อโค้ตกันหนาวสีเข้มยิ่งขับเน้นให้รูปร่างสูงใหญ่ดูน่าเกรงขาม รังสีอำมหิตที่สะสมจากการผ่านสนามรบมาโชกโชนถูกปลดปล่อยออกมาจนชายฉกรรจ์ทั้งสามคนถึงกับหายใจติดขัด "เมื่อครู่... แกบอกว่าจะทำอะไรภรรยาฉันนะ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นเพียงแผ่วเบา แต่กลับทรงพลังราวกับเสียงคำรามของพญาเสือโคร่ง คีรินไม่ได้เร่งรีบพุ่งเข้ามาทำร้ายร่างกายในทันที เขากวาดสายตาดุจคมมีดมองสำรวจความเสียหายภายในร้านอย่างละเอียด ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่รอยร้าวบนตู้กระจกและเศษขนมปังที่แปดเปื้อนฝุ่นละออง หัวหน้าแก๊งนักเลงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้พวกมันจะมีกันสามคนและมีอาวุธครบมือ แต่สัญชาตญาณดิบภายในกายกลับร้องเตือนภัยเสียงดังลั่นว่า ชายหนุ่มตรงหน้าคนนี้อันตรายยิ่งกว่ามัจจุราชเสียอีก "ทะ... ทหารงั้นเหรอ? อย่ามาเสือกเรื่องนี้นะโว้ย พวกเราแค่มาทวงหนี้..." ชายคนนั้นพยายามกลบเกลื่อนความกลัวด้วยการตะคอกกลับ แต่เสียงสั่นเครือได้ทรยศความจริงเสียแล้ว คีรินไม่เปิดโอกาสให้พวกมันได้พูดพล่อยๆ อีกต่อไป ร่างสูงใหญ่พุ่งทะยานเข้าไปประชิดตัวหัวหน้าแก๊งด้วยความเร็วที่แทบมองไม่ทัน ฝ่ามือหนาที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อของอีกฝ่ายก่อนจะยกตัวลอยขึ้นจากพื้นได้อย่างง่ายดายราวกับลูกนก "หนี้งั้นเหรอ? เมียฉันไม่เคยเป็นหนี้ใคร มีแต่พวกเศษสวะเดรัจฉานอย่างพวกแกต่างหาก ที่ต้องชดใช้ค่าเสียหายในสิ่งที่ทำลายลงไป" พลั่ก! หมัดหนักหน่วงราวกับค้อนเหล็กถูกซัดเข้าที่ลิ้นปี่ของหัวหน้าแก๊งจนร่างนั้นงอพับลงด้วยความจุกเสียด ก่อนที่คีรินจะเหวี่ยงร่างไร้เรี่ยวแรงกระแทกกับผนังร้านอย่างแรงจนชั้นวางถ้วยกาแฟเซรามิกสั่นสะเทือน ลูกน้องอีกสองคนที่เหลือเห็นท่าไม่ดีจึงเงื้อไม้เบสบอลหมายจะเข้ามาลอบทำร้ายจากด้านหลัง แต่รินรดาที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ไหวตัวทัน เธอหยิบถุงแป้งสาลีน้ำหนักสิบกิโลกรัมจากใต้เคาน์เตอร์แล้วปาใส่หน้าของหนึ่งในนั้นเต็มแรง จนผงแป้งสีขาวฟุ้งกระจายกลายเป็นม่านหมอกขนาดย่อม ปิดบังทัศนวิสัยของมันจนต้องร้องโอดครวญและกุมหน้าด้วยความแสบตา ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง คีรินก็จัดการสะบัดข้อศอกกระแทกเข้าที่ปลายคางของชายคนสุดท้ายจนสลบเหมือดนอนแน่นิ่งไปกับพื้นร้าน เหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวายกินเวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ พื้นร้านเบเกอรี่ที่เคยสงบสุขบัดนี้กลับกลายเป็นสนามรบขนาดย่อมที่มีร่างของนักเลงสามคนนอนครวญครางและหมดสติ คีรินปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าของตนเองด้วยความรังเกียจเล็กน้อย ก่อนจะรีบสาวเท้าเข้ามาหารินรดาด้วยสีหน้ากระวนกระวายใจ ความดุดันน่าเกรงขามเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงสามีผู้คลั่งรักและเป็นห่วงภรรยาจับใจ "ริน... เธอเป็นอะไรไหม? พวกมันแตะต้องตัวเธอหรือเปล่า?" มือหนาลูบไล้ไปตามแขนและไหล่ของภรรยาเพื่อสำรวจหาบาดแผลด้วยความร้อนรน ดวงตาคู่คมฉายแววสำผิดสำผิดที่ปกป้องร้านของภรรยาไว้ไม่ดีพอ รินรดายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เธอใช้มือเรียวปัดเศษฝุ่นออกจากปกเสื้อของสามีเบาๆ "ฉันไม่เป็นไรค่ะคุณสามี... ดูเหมือนว่าวันนี้เราจะได้แรงงานราคาถูกมาช่วยซ่อมแซมร้านและกวาดพื้นหลังร้านเพิ่มอีกสามคนพอดิบพอดีเลยนะคะ" เธอกวาดสายตามองกลุ่มนักเลงที่นอนโอ๊ดโอยด้วยความสมเพช ก่อนจะหันไปสบตากับคีรินที่มีรอยยิ้มอบอุ่นระบายอยู่บนใบหน้า ความตึงเครียดเมื่อครู่อันตรธานหายไป เหลือเพียงบรรยากาศแสนหวานของคู่สามีภรรยาที่พร้อมจะจับมือกันฝ่าฟันทุกอุปสรรค ทว่า ในขณะที่รินรดากำลังจะหันไปหยิบผ้าชุบน้ำมาเช็ดทำความสะอาดเคาน์เตอร์ เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านที่ดังขึ้นอย่างรัวและกระชากอารมณ์ก็ขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ร่างของหญิงวัยกลางคนในชุดผ้าไหมราคาแพงที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี ยืนยิ้มเยาะเย้ยอยู่ที่หน้าประตู พร้อมกับชายสูงอายุท่าทางน่าเกรงขามอีกคนหนึ่งที่ก้าวออกมาจากเงาไม้หน้าร้าน—เขาคือ "ท่านลุงรอง" ผู้ทรงอิทธิพลประจำตระกูลเดิมของเธอ ที่ประกาศกร้าวไว้ว่าจะมาทวงคืนทุกอย่างหากเธอยังดื้อดึงเปิดร้านเบเกอรี่แห่งนี้ต่อไป รินรดาชะงักฝีเท้าลง รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปแทนที่ด้วยแววตาเย็นชาคมกริบ ในขณะที่คีรินหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตระลอกใหม่แผ่ขยายออกมาจากร่างของนายทหารหนุ่มอีกครั้งอย่างดุร้าย เบเกอรี่มิติต่างโลกขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ