ทนายหน้าใหม่ในชุดสีดำ

“ถ้าคุณหวังจะให้ฉันเซ็นเอกสารฉบับนี้ด้วยความเวทนา บอกได้เลยค่ะว่าคุณประเมินค่าของ ‘รินรดา’ ต่ำเกินไป” เสียงเรียบเย็นทว่ากังวานด้วยอำนาจของหญิงสาวในชุดสูทสีดำสนิท ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องประชุมใหญ่ของตึกศิลา คอร์ปอเรชั่น กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระเหยอยู่ในอากาศ เจือจางไปกับบรรยากาศกดดันที่ทำให้แม้แต่เลขาส่วนตัวของประธานบริษัทยังต้องก้มหน้าหลบสายตา ศิลาชะงักปลายปากกาที่กำลังจรดลงบนเอกสารมรดกมูลค่ามหาศาล ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวเบนกลับมามองหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ร่างกายของเขาสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาทีด้วยความรู้สึกที่เขาเองก็อธิบายไม่ถูกเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น—ดวงตาที่เคยมีแต่ความอ่อนหวานและจงรักภักดี บัดนี้กลับว่างเปล่าและเย็นชาจนน่าใจหาย “รินรดา...” เขาทวนชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “เธอไม่ควรมาอยู่ที่นี่ ในฐานะทนายของฝั่งคู่กรณี” “ในฐานะทนายความค่ะ คุณศิลา” รินรดาย้ำชัด เธอนั่งหลังตรง มือเรียวสวยประสานกันบนโต๊ะไม้ราคาแพงอย่างใจเย็น “กฎหมายไม่เคยสนใจอดีตความสัมพันธ์ มันสนใจแค่ข้อเท็จจริงในเอกสาร และวันนี้ ฉันมาที่นี่เพื่อปกป้องผลประโยชน์ของลูกค้า ในจุดที่คนอย่างคุณ... มักจะมองข้ามไปเพราะความถือดี” ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาของเขากวาดมองใบหน้าของอดีตภรรยาที่ครั้งหนึ่งเขาเคยเหยียบย่ำด้วยคำพูดว่าเธอไม่มีวันทำอะไรได้นอกจากเป็นกาฝากในบ้านหลังนี้ แต่วันนี้ หญิงสาวตรงหน้ากลับดูโดดเด่นและทรงพลังในชุดสีดำที่ขับผิวให้ดูผุดผ่อง แม้แววตาจะไร้ความรู้สึก แต่ศิลากลับรู้สึกเหมือนถูกบาดลึกด้วยคมมีดที่มองไม่เห็น “เธอเปลี่ยนไปนะ ริน” เขาโน้มตัวไปข้างหน้า กลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขาลอยมาแตะจมูกเธอ “จำได้ว่าเมื่อก่อน แค่ฉันขึ้นเสียงนิดเดียว เธอก็ตัวสั่นเหมือนลูกนกแล้ว แต่วันนี้... เธอกล้าสบตาฉันตรงๆ โดยไม่หลบเลยสักครั้ง” “เพราะฉันไม่ได้เป็นลูกนกให้คุณต้อนให้จนมุมอีกต่อไปแล้วค่ะ” รินรดาตอบกลับทันควัน สายตาเธอนิ่งสนิท “คนเรามีบทเรียนชีวิตที่ต่างกันนะคะ บางคนเรียนรู้จากความสำเร็จ แต่บางคน... เรียนรู้จากความเจ็บปวดที่ได้รับจากคนใกล้ตัว ซึ่งฉันขอบคุณเหลือเกินที่ได้รับมันจากคุณ มันทำให้ฉันเก่งขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเหมือนเส้นด้ายที่ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ ศิลารู้สึกถึงความหงุดหงิดที่แล่นพล่านในอก เขาไม่ชอบความรู้สึกนี้ ความรู้สึกที่ควบคุมสถานการณ์ไม่ได้ และที่แย่ไปกว่านั้นคือ ความโหยหาที่พยายามจะตีตื้นขึ้นมาในใจทุกครั้งที่เห็นเสี้ยวหน้าด้านข้างของเธอ เขายื่นเอกสารปึกหนาไปตรงหน้าเธอ “ถ้าเธออยากชนะคดีนี้ งั้นก็อ่านมันให้ละเอียด รินรดา... แต่บอกไว้ก่อนนะว่า ต่อให้เธอเก่งแค่ไหน ในโลกธุรกิจที่สกปรกใบนี้ ความบริสุทธิ์ของเธอมันก็แค่ของเล่นที่รอวันแตกสลาย” รินรดาไม่ตอบ เธอเปิดหน้าเอกสารอย่างตั้งใจ ทว่าในขณะที่เธอกำลังพลิกกระดาษแผ่นที่สาม ภาพถ่ายใบหนึ่งที่เหน็บรวมอยู่ด้วยก็หลุดร่วงลงสู่พื้น—มันไม่ใช่เอกสารมรดก แต่เป็นรูปถ่ายของเด็กชายตัวน้อยวัยห้าขวบที่กำลังหัวเราะร่าเริงในสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ศิลาเหลือบเห็นภาพนั้นพอดี ร่างสูงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะโน้มตัวลงไปหยิบมันขึ้นมา ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อจ้องมองใบหน้าเล็กๆ ในภาพถ่ายนั้น—ดวงตาที่เหมือนเขาไม่มีผิดเพี้ยน จมูกโด่งรั้นนั่น... รอยยิ้มที่มีลักยิ้มข้างเดียวเหมือนกับที่เขามักจะเห็นตัวเองในกระจกทุกเช้า เขามองสลับระหว่างภาพถ่ายและใบหน้าของรินรดาที่ตอนนี้เริ่มมีสีหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอย่างกะทันหัน มีเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงของชายหนุ่ม “เด็กคนนี้...” ศิลาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ เขามือสั่นขณะชี้ไปที่ภาพถ่าย “ริน... เด็กคนนี้เป็นใคร? แล้วทำไม... ทำไมเขาถึงเหมือนฉัน?” รินรดารีบคว้าภาพถ่ายคืนจากมือเขาอย่างรวดเร็ว หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบ แต่เธอฝืนบังคับให้สีหน้ากลับมาเรียบเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ปลายนิ้วจะเย็นเฉียบด้วยความหวาดหวั่นก็ตาม “อย่าพยายามโยงเรื่องส่วนตัวมาเกี่ยวกับคดีนะคะ คุณศิลา” เธอเก็บภาพใส่กระเป๋าถืออย่างรวดเร็ว ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับเก็บเอกสารบนโต๊ะ “วันนี้เราคุยกันแค่เรื่องมรดก เรื่องอื่นที่นอกเหนือจากนี้... ต่อให้คุณอยากรู้แค่ไหน คุณก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะก้าวล่วงเข้ามาในชีวิตของฉันอีกต่อไป” เธอกำลังจะก้าวเดินออกไป แต่ศิลากลับลุกขึ้นพรวดพราดแล้วคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงเหมือนจะทำร้าย แต่มันเปี่ยมไปด้วยความสับสนและคำถามมากมายที่อัดอั้นอยู่ในใจ “ตอบฉันมา!” เสียงของศิลาดังลั่นห้อง “เด็กคนนั้น... คือลูกของฉันใช่ไหม รินรดา!” กระจกเงาสะท้อนใจขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะคะ