ศพในตู้เสื้อผ้า

“คุณถามในสิ่งที่ตัวเองไม่มีสิทธิ์รู้มาตั้งแต่สามปีที่แล้วนะคิวศิลา” รินรดาไม่ได้สะทกสะท้านกับเสียงคำรามก้องของชายหนุ่ม เธอยืนนิ่งสงบราวกับรูปปั้นหินอ่อน แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะในห้องทำงานของเธอสาดส่องลงบนใบหน้าเรียบเฉยที่ผ่านการแต่งแต้มด้วยความมั่นใจเกินร้อย เธอวางปากกาหมึกซึมในมือลงบนแฟ้มคดีอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยรอยร้าวของอดีตสามี ศิลาพุ่งตัวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ มือหนาทั้งสองข้างยันขอบโต๊ะจนเส้นเลือดปูดโปน “ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ? เราเคยเป็นสามีภรรยากันตามกฎหมาย! และถ้าเด็กคนนั้นคือลูกของฉัน... ชีวิตของเขาคือผลผลิตที่เกิดจากเลือดเนื้อเชื้อไขของฉัน รินรดา!” “อดีตสามี” เธอเน้นย้ำคำนั้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว “อย่าลืมสิคะว่าคุณเป็นคนเซ็นใบหย่านั่นด้วยมือตัวเอง แถมยังใจดีส่งทนายมาไล่เบี้ยเอาคืนทุกอย่างแม้กระทั่งแหวนแต่งงานวงเดียวที่ฉันเหลืออยู่” รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าเขา แต่ท่าทีที่เย่อหยิ่งและสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งของเธอ ทำให้ศิลาชะงักไปครู่หนึ่ง เธอก้าวเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดตรงหน้าเขา กลิ่นน้ำหอมที่เย็นสดชื่นและแตกต่างไปจากกลิ่นดอกไม้หวานเลี่ยนในอดีตทำให้ศิลาใจสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก “คุณจะข่มขู่ฉันด้วยอะไรคะ?” รินรดาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง “เรื่องที่คุณเคยทำตัวเป็นเจ้าชีวิตฉันงั้นเหรอ? หรือเรื่องที่คุณพยายามจะกวาดล้างความทรงจำเกี่ยวกับฉันให้สิ้นซาก? คุณเก็บซ่อน ‘ศพ’ ความสัมพันธ์ของเราไว้ในตู้เสื้อผ้ามานานสามปี แล้วจู่ๆ จะมาเปิดมันออกเพียงเพราะความสงสัยน่ะเหรอคะ? มันดูไร้ราคาไปหน่อยนะ” ศิลากัดกรามจนกล้ามเนื้อกรามขึ้นเป็นสัน “ฉันไม่ได้มาเพื่อรื้อฟื้นอดีตเพื่อความสะใจ แต่นี่มันคือความรับผิดชอบ... ถ้าเขามีลูกกับฉัน...” “เขามีแม่ครับ” รินรดาขัดขึ้นทันควัน น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อนึกถึงใบหน้าเล็กๆ ของใครบางคน “และแม่คนนี้ก็เก่งพอที่จะเลี้ยงเขาให้เติบโตมาโดยไม่ต้องพึ่งพาเศษเงินหรืออำนาจมืดจากคนที่เคยเห็นลูกเป็นเพียงตัวหมากในเกมธุรกิจของคุณ” “คุณพูดเหมือนฉันเป็นคนเลวที่สุดในโลก” ศิลาแค่นยิ้มขมขื่น นัยน์ตาสีเข้มสั่นไหวอย่างปิดไม่มิด “ริน... วันนั้นที่ฉันเซ็นใบหย่า ฉันไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนั้น...” “แต่คุณก็ทำไปแล้ว และฉันก็ขอบคุณที่ทำ” เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ระยะห่างนั้นเป็นเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบ “ถ้าวันนั้นคุณไม่ใจร้ายพอที่จะไล่ฉันออกจากบ้านในคืนที่ฝนตกหนัก ฉันคงไม่ได้เป็นทนายความที่ยืนอยู่ตรงนี้ ฉันคงเป็นแค่เมียที่นั่งรอความเมตตาจากคุณอยู่ในกรงทองที่คุณสร้างไว้ให้” ศิลาชะงักไปเมื่อได้ยินคำนั้น ภาพในอดีตฉายชัดในหัว ใจเขาราวกับถูกของมีคมกรีดซ้ำ เขามองดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความรักของเธอ บัดนี้มันเหลือเพียงความว่างเปล่าที่เย็นยะเยือก “ถ้าคุณอยากรู้เรื่องเด็กคนนั้นมากนัก ก็ลองไปหาคำตอบเอาเองสิคะ” รินรดาเอ่ยทิ้งท้ายพลางหมุนตัวกลับไปที่โต๊ะ “แต่อย่าหวังว่าอดีตที่เน่าเฟะของคุณจะกลับมามีอิทธิพลเหนือชีวิตปัจจุบันของฉันได้อีกเลย ประตูห้องทำงานฉันเปิดกว้างสำหรับลูกความเท่านั้น และคุณ... สำหรับฉันแล้ว คุณไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะเป็นคนแปลกหน้า” ศิลาขบกรามแน่น ความรู้สึกหงุดหงิดผสมกับความเสียดายกัดกินใจจนเขาทนอยู่ต่อไม่ได้ เขาหันหลังเดินไปที่ประตูด้วยอารมณ์คุกรุ่น แต่ก่อนจะเอื้อมมือเปิดออก เขาก็หยุดชะงักเมื่อเห็นบางอย่างตกอยู่ใต้โซฟารับแขกมุมห้อง เขาเดินไปหยิบวัตถุนั้นขึ้นมา มันคือ ‘ตุ๊กตาหมีตัวเล็กที่แขนขาดไปข้างหนึ่ง’ สภาพเก่าคร่ำคร่าแต่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี ในใจเขากระตุกวูบ ภาพในความทรงจำย้อนกลับมาในคืนที่เขาลืมวันเกิดรินรดา แล้วเธอคนนี้เองที่เป็นคนซื้อตุ๊กตาตัวนี้ให้เขาในวันครบรอบปีแรก—ตุ๊กตาตัวที่เขาเคยบอกว่า ‘ขยะ’ แล้วโยนมันลงถังขยะต่อหน้าเธอ ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของรินรดาดังขึ้น เธอรับสายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนจนน่าประหลาดใจ “ว่าไงคะคนเก่งของแม่? ทานข้าวหรือยังครับ... เดี๋ยวแม่จะรีบกลับไปหานะ... ค่ะ... รักลูกที่สุดเลยครับ” ศิลานิ่งงัน หัวใจดิ่งวูบไปที่ตาตุ่ม เขากำตุ๊กตาหมีในมือแน่นจนมือสั่น มืออีกข้างค่อยๆ แง้มประตูออกเพื่อจะก้าวออกไป แต่แล้วเขาก็ต้องหยุดกึก... เมื่อเห็นเด็กผู้ชายตัวน้อยวัยประมาณสองขวบครึ่งยืนอยู่ที่หน้าห้อง โดยมีพี่เลี้ยงคนใหม่จูงมืออยู่ เด็กน้อยคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองศิลา ดวงตาคมกริบแบบเดียวกับที่เขามองเห็นตัวเองในกระจกทุกเช้าไม่มีผิดเพี้ยน! เด็กคนนั้นเอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วที่ทำให้โลกของศิลาหยุดหมุน “คุณลุงครับ... หมีของผม... อยู่กับคุณลุงเหรอครับ?” กระจกเงาสะท้อนใจหวังว่ารี้ดเดอร์จะได้รับอรรถรสจากความเข้มข้นในตอนนี้นะคะ ขอบพระคุณที่ติดตามกันค่ะ