แผนซ้อนกล

"ท่านอ๋อง... พระองค์ทรงเชื่อจริงหรือว่า คมกระบี่ที่เปื้อนเลือดผู้บริสุทธิ์ จะนำพาบัลลังก์ที่พระองค์ถวิลหามาสู่มือได้โดยปราศจากคำสาปแช่ง?" เฟยหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ หากทว่าลึกซึ้งไปด้วยกระแสความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างกาย รอบกายเขาอบอวลไปด้วยกลิ่นอายจางๆ ของดอกไม้พิษที่ปรุงขึ้นเป็นพิเศษ มือขวาที่โอบประคองหลี่เหมยเอาไว้นั้นกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของเขาไม่ได้จดจ้องที่คมกระบี่ของจางเหว่ย แต่กำลังมองทะลุผ่านมันไป สู่ความว่างเปล่าที่บ่งบอกถึงการตัดสินใจครั้งสำคัญ จางเหว่ยหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะดังก้องสะท้อนไปตามผนังถ้ำหินปูนที่เย็นเฉียบ "คำสาปแช่งงั้นหรือ? สำหรับข้า มีเพียงอำนาจเท่านั้นที่เป็นจริง เฟยหลง เจ้าเป็นยอดฝีมือที่ข้าชื่นชม หากเจ้าวางสตรีผู้นี้ลงแล้วคุกเข่าสารภาพผิด ข้าอาจจะเมตตาให้เจ้าตายอย่างสมเกียรติในฐานะมือสังหารที่เก่งที่สุด" เฟยหลงไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา เขาเพียงค่อยๆ ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เท้าของเขาเหยียบลงบนพื้นถ้ำที่ชื้นแฉะอย่างเงียบเชียบดุจแมวป่า ในหัวของเขาคำนวณระยะห่างระหว่างเขากับจางเหว่ย และระยะทางไปยังปากถ้ำที่มืดมิดเบื้องหลัง ทุกจังหวะการหายใจของเขาถูกปรับให้สอดประสานกับเสียงหยดน้ำที่กระทบพื้นหิน นี่คือจังหวะที่เขาต้องการ... จังหวะแห่งความลำพองใจของศัตรู "ท่านอ๋อง การสังหารหมอเทวดาไม่ใช่เรื่องที่ใครจะทำได้โดยง่าย แต่ถ้าคนผู้นั้นเป็นคนของวังหลวง... ย่อมง่ายดายยิ่งนัก แต่ท่านลืมไปอย่างหนึ่ง" เฟยหลงเว้นจังหวะ สายตาเหลือบมองไปที่ปลายถ้ำที่มีไอหมอกสีจางๆ ลอยอยู่ "คนเป็นหมอ ย่อมรู้วิธีการทำลายสิ่งที่สร้างขึ้นมาเสมอ" จางเหว่ยขมวดคิ้ว เขาเริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ กลิ่นหอมจางๆ ที่ลอยอยู่ในอากาศไม่ได้มาจากดอกไม้ หากแต่มาจากผงพิษที่เขาเองก็เพิ่งจะตระหนักได้ว่ามันกำลังซึมเข้าสู่ผิวหนังผ่านการสูดดม "เจ้าทำอะไร!?" "นี่คือถ้ำมรณะหมื่นปี" เฟยหลงกล่าวเสียงเย็น พลางขยับตัวอย่างรวดเร็วราวกับเงาพราย "ข้างในนี้เต็มไปด้วยไอพิษจากแร่หินธรรมชาติ ซึ่งข้าได้ผสมผสาน 'กลิ่นจันทร์ดับ' ของข้าลงไป หากผู้ใดใช้วิชาตัวเบาระดับสูง หรือพยายามเร่งลมปราณในสถานที่แห่งนี้... พิษจะแล่นเข้าสู่หัวใจเร็วกว่าที่ท่านจะชักกระบี่เสียอีก" จางเหว่ยหน้าเปลี่ยนสี เขาพยายามจะพุ่งตัวเข้าหาเฟยหลง แต่เมื่อรวบรวมลมปราณที่จุดตันเถียน ความเจ็บปวดรวดร้าวก็แล่นแปลบขึ้นมาเสมือนเข็มพันเล่มทิ่มแทง เขาหยุดชะงัก ร่างกายเซถลาไปข้างหลังเล็กน้อย "เจ้าสารเลว!" ท่านอ๋องคำราม เสียงนั้นสั่นพร่าด้วยความโกรธแค้นและพิษที่เริ่มแผ่ซ่าน "ข้าเพียงแค่ปกป้องชีวิตของคนสำคัญ" เฟยหลงกล่าวพลางค่อยๆ วางหลี่เหมยลงบนแท่นหินที่อยู่ด้านหลังอย่างนุ่มนวล เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับจางเหว่ยอีกครั้ง คราวนี้ในมือของเขาไม่ได้ถือกระบี่ แต่เป็นเข็มพิษสีดำสนิทสามเล่ม "ที่นี่ไม่มีทางออกนอกจากทางที่ท่านเดินเข้ามา และในถ้ำนี้ไม่มีทางรอดสำหรับผู้ที่มีใจริษยาแรงกล้าเช่นท่าน" เฟยหลงเคลื่อนไหว ร่างกายเขาเลือนรางกลายเป็นสายหมอก พริบตาเดียวเขาก็ไปปรากฏตัวอยู่เบื้องหลังจางเหว่ย จางเหว่ยพยายามจะตวัดกระบี่กลับหลัง แต่ความเร็วของเขากลับช้าลงกว่าปกติมหาศาล เฟยหลงใช้เพียงนิ้วดีดเข้าที่ข้อมือของอีกฝ่าย กระบี่เล่มงามหลุดจากมือตกลงบนพื้นหินดังเคร้ง "จงยอมจำนนเถิดท่านอ๋อง ความลับของวังหลวงที่ท่านพยายามปิดซ่อนไว้... ถึงเวลาที่มันจะต้องถูกเปิดเผยต่อหน้าศาลยุติธรรมแห่งยุทธภพแล้ว" ขณะที่เฟยหลงกำลังจะรวบตัวจางเหว่ย เสียงหัวเราะที่แหบพร่าและเย็นเยือกก็ดังมาจากมุมมืดของถ้ำลึก เสียงนั้นไม่ได้มาจากจางเหว่ย แต่เป็นเสียงที่คุ้นเคย... เสียงที่ทำให้หัวใจของเฟยหลงกระตุกวูบ "ยุติธรรมงั้นรึ? เจ้ายังไร้เดียงสาเหมือนเช่นวันวาน เฟยหลง..." เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืดมิดหลังคบไฟที่ใกล้ดับลง ใบหน้าของคนผู้นั้นทำเอาเฟยหลงต้องหยุดชะงักด้วยความตกตะลึง กลิ่นอายความตายที่คุ้นเคยอบอวลไปทั่วบริเวณ กระบี่ที่อยู่ในมือของชายปริศนาคนนั้น... คือกระบี่ประจำตัวที่เฟยหลงจำได้ดีว่ามันควรจะหายไปพร้อมกับร่างของอาจารย์เขาเมื่อสิบปีก่อน เหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงนี้ทำให้ทุกอย่างหยุดนิ่ง แม้แต่ท่านอ๋องจางเหว่ยยังเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวต่อผู้มาเยือนคนใหม่ เฟยหลงกระชับเข็มพิษในมือแน่น เหงื่อเย็นๆ ผุดพรายขึ้นตามไรผม นี่ไม่ใช่แผนซ้อนกลของเขาคนเดียว... หากแต่เป็นกับดักที่ใหญ่กว่าที่ใครจะคาดคิด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับข้าด้วยกันนะครับ