รอยนิ้วมือบนวัตถุที่ถูกลืม

กลิ่นอายความชื้นของฝนที่เพิ่งซาลงเมื่อยามบ่ายผสมผสานกับกลิ่นกระดาษเก่าคร่ำคร่าในห้องประมูลใต้ดินแห่งนี้ ช่างเป็นกลิ่นที่รินเกลียดและหลงใหลในเวลาเดียวกัน นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือหนังสีดำกำลังไล้ไปตามผิวโลหะขึ้นสนิมของกล่องดนตรีโบราณบนโต๊ะไม้สัก ทว่าความสนใจของเขาไม่ได้อยู่ที่มูลค่ามหาศาลของมัน ความจริงแล้ว... สิ่งที่ดึงดูดเขากลับเป็นเศษเสี้ยวพลังงานบางอย่างที่ตกค้างอยู่ต่างหาก "ถ้าคุณยังลูบมันต่ออีกสามนาที กล่องใร้นั้นคงสึกกร่อนจนกลายเป็นผง... หรือไม่ก็คุณอาจจะกำลังทำลายหลักฐานชิ้นสำคัญที่สุดของค่ำคืนนี้" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เจือความเย้าหยวนและเยือกเย็นในคราวเดียวกันดังขึ้นจากความมืดตรงมุมห้อง รินไม่จำเป็นต้องหันไปมองด้วยซ้ำ เขารู้ดีว่าเจ้าของเสียงนั้นคือใคร — คีริน ศัลยแพทย์มือหนึ่งผู้มีรอยยิ้มราวกับปีศาจสวมสูท รินแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ปรายตาคมกริบมองชายหนุ่มที่ก้าวออกมาจากเงาสลัวของชั้นหนังสือ "ถ้าคุณรีบนัก ทำไมไม่ลองลงมือสืบเองล่ะครับคุณหมอ หรือว่าทักษะการใช้สมองของคุณมันเสื่อมถอยลงไปพร้อมกับจำนวนเคสผ่าตัดที่เพิ่มขึ้นในแต่ละเดือนกันแน่" คีรินยกยิ้มมุมปาก ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวรินด้วยระยะห่างที่อันตรายเกินกว่าความจำเป็น กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายสะอาดๆ แบบหมอศัลย์ลอยเข้าแตะจมูก จนรินต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ปากเก่งเสียจริงนะ... ริน" คีรินโน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมใบหูจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินผิวแก้ม "แต่ระวังเถอะ ปากคอระรายแบบนี้ วันหนึ่งมันอาจจะไม่ได้ใช้แค่พูดจาถางถางผมหรอกนะ" รินเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย ปล่อยให้ความหიวโหยทางสายตาของอีกฝ่ายพุ่งชนความว่างเปล่า เขากัดริมฝีปากล่างอย่างใช้ความคิด ก่อนจะหันกลับมาสนใจวัตถุเป้าหมายตรงหน้าอีกครั้ง — กุญแจทองเหลืองดอกเล็กที่ถูกวางทิ้งไว้บนพรมเปื้อนฝุ่นใต้โต๊ะตัวนั้น เป้าหมายไม่ได้อยู่ที่กล่องดนตรี... แต่มันคือ "กุญแจ" ดอกนี้ต่างหาก รินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสมาธิ ปล่อยให้ประสาทสัมผัสพิเศษที่เขาพยายามปิดตายมาตลอดหลายปีค่อยๆ เปิดออก ปลายนิ้วเปลือยเปล่าสัมผัสลงบนผิวโลหะเย็นเฉียบของกุญแจดอกนั้นโดยปราศจากถุงมือ ฉับพลัน... โลกทั้งใบก็ดับวูบ เสียงเพลงจากกล่องดนตรีในความเป็นจริงเลือนหายไป แทนที่ด้วยเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและความหวาดกลัวที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด รินถูกดึงกระชากเข้าสู่ห้วงนิมิตอันมืดมิด ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่คุ้นเคย คราบเลือดสีเข้มสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนผนังวอลเปเปอร์ลายดอกไม้สีซีด กลิ่นคาวเลือดตีรวนขึ้นมาในลำจนรินอยากจะอาเจียน เขาเห็นมือคู่หนึ่ง มือที่สวมถุงมือยางแบบเดียวกันกับที่เขาเกลียดชัง กำลังกดร่างของใครบางคนลงกับพื้นอย่างไร้ความปรานี เสียงกรีดร้องขอชีวิตดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท เสียงนั้นโหยหวนและเจ็บปวดทรมานจนหัวใจของรินกระหน่ำเต้นรัวด้วยความตื่นกลัว และในเสี้ยววินาทีสุดท้ายก่อนที่นิมิตจะแตกสลาย ร่างในความมืดนั้นก็หันกลับมา... ใบหน้าของฆาตกรถูกบดบังด้วยเงาสลัว แต่ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับมองทะลุผ่านกาลเวลามาสบตากับรินโดยตรง ราวกับอีกฝ่ายรู้ตัวดีว่าเขากำลังยืนมองเหตุการณ์นี้อยู่! "อึก..." รินสะعدเฮือก ร่างกายเซถอยหลังจนสะโพกกระแทกเข้ากับขอบโต๊ะประมูล ลมหายใจหอบกระชั้น ใบหน้าหวานซีดเผือดจนไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผม ความเย็นเยียบจากนิมิตยังคงเกาะกุมขั้วหัวใจจนปลายนิ้วสั่นเทา มือใหญ่คู่หนึ่งคว้าหมับเข้าที่เอวบางของรินไว้ได้อย่างทันท่วงที ป้องกันไม่ให้เขาล้มลงไปกองกับพื้น แรงบีบที่เอวแน่นหนาและเต็มไปด้วยความห่วงใยที่แฝงไว้ด้วยความดุดัน "ริน! เป็นอะไรไป..." น้ำเสียงนุ่มลึกของคีรินเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดในทันที ดวงตาสีเข้มคู่นั้นมองสำรวจใบหน้าซีดเซียวของรินด้วยความตกใจระคนเป็นห่วง ซึ่งเป็นสิ่งที่รินไม่เคยเห็นมาก่อนจากผู้ชายคนนี้ รินเงยหน้าขึ้นสบตากับคีริน ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบเดียว ลมหายใจร้อนผ่าวของทั้งสองฝ่ายปะปนกันจนแยกไม่ออก หัวใจของรินเต้นโครมครามไม่ใช่เพราะความกลัวจากนิมิตอีกต่อไป แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดอันตรายและแววตาที่คีรินกำลังใช้มองเขาราวกับจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว "ผม... เห็นแล้ว..." รินกระซิบเสียงสั่น พยายามดึงสติกลับมา มือเล็กกำสาบเสื้อสูทของคีรินไว้แน่นเพื่อยึดเหนี่ยว "ผมเห็นการฆาตกรรม... และฆาตกรคนนั้น..." คีรินขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาคมกราบกวาดมองไปรอบห้องมืดสนิทก่อนจะก้มลงสบตารินนิ่ง น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่ากลัว "เขาหน้าตาเป็นยังไง... ริน บอกผมมา" "เขา..." รินยังไม่ทันได้เอ่ยคำตอบ ประตูเหล็กบานหนาที่ควรจะถูกล็อกสนิทของห้องใต้ดินแห่งนี้ก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดน่าขนลุกดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ก้าวพ้นความมืดเข้ามา พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่สลักอยู่บนใบหน้า... และในมือของแขกไม่速เชิญคนนั้น กำลังถือวัตถุบางอย่างที่เปื้อนคราบเลือดสดๆ ร้อนๆ ไว้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปกับความลับอันดำมืดนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ