กรงขังสีคราม

กลิ่นอายจางๆ ของน้ำมันสนและสีอะคริลิกราคาแพงลอยอบอวลอยู่ในห้องกว้างที่ถูกปิดทึบด้วยผ้าม่านสีน้ำเงินเข้ม รินรดารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาบนโซฟาหนังแท้ตัวใหญ่สัมผัสเย็นเฉียบ ร่างกายของเธอยังคงปวดร้าวจากเหตุการณ์ชุลมุนเมื่อคืน แต่สิ่งที่ชัดเจนยิ่งกว่าความเมื่อยล้าคือความตึงเครียดในอากาศที่บีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า พร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาบังแสงไฟสลัวในห้อง คีรินยืนมองเธอด้วยสายตานิ่งสนิท มือหนาถือแก้วทรงเตี้ยที่มีของเหลวสีอำพันสะท้อนแสงไฟ เขาไม่ได้เอ่ยทักทาย ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับกดดันเสียจนรินรดาต้องขยับตัวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แม้แผ่นหลังจะชนเข้ากับพนักโซฟาจนหมดทางหนีแล้วก็ตาม "ตื่นแล้วสินะครับ คนสวย... หวังว่าเตียงนุ่มๆ ของผมเมื่อคืนจะทำให้คุณหลับฝันดี" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่แฝงด้วยความเย้ายวนอันตราย คีรินวางแก้วลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า ก่อนจะโน้มตัวลงมาใช้มือข้างหนึ่งค้ำพนักโซฟาไว้ กักขังร่างบางให้อยู่ในอาณัติของเขาอย่างสมบูรณ์ "ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ... คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉันนะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้นแม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น ศักดิ์ศรีที่ค้ำคอทำให้เธอกัดริมฝีปากแน่น ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้ผู้ชายตรงหน้าได้เห็น คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและน่าฟัง แต่มันกลับทำให้ขนอ่อนทั่วร่างของเอดลุกชัน นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ แม้รินรดาจะเบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจ แต่เขากลับยิ่งใช้นิ้วเชยคางมนให้หันกลับมาสบตา "สิทธิ์เหรอครับ? คุณรินรดา... คนที่กำลังจะหมดอนาคตเพราะโดนรุ่นพี่ที่เคารพรักหักหลังอย่างคุณ ไม่มีสิทธิ์มาต่อรองอะไรกับผมทั้งนั้น" สิ้นคำพูดนั้น ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกโดยบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคน พร้อมกับการปรากฏตัวของชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้าซีดเผือด ดร.วิชัย อาจารย์และรุ่นพี่ที่รินรดาเคยให้ความเคารพ ถูกผลักล้มลงคุกเข่าอยู่บนพรมราคาแพงตรงหน้าโซฟา "ดร.วิชัย..." รินรดาอุทานออกมาด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นสภาพของอีกฝ่าย "ช่วย... ช่วยผมด้วยครับคุณรินรดา ผมไม่ได้ตั้งใจ..." ดร.วิชัยละล่ำละลักร้องขอความช่วยเหลือ มือสั่นเทาเอื้อมมาเกาะชายผ้ากระโปรงของเธอ แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น รองเท้าหนังขัดเงาของคีรินก็เหยียบทับลงบนหลังมือของอาจารย์หนุ่มเบาๆ ทว่าน้ำหนักที่กดลงไปทำให้ดร.วิชัยต้องร้องครางด้วยความเจ็บปวด "เงียบปากไปซะ ถ้าฉันยังไม่อนุญาตให้พูด" คีรินสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบไร้ความปรานี ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับรินรดาอีกครั้ง แววตาคมกริบคู่นั้นฉายแววเจ้าเล่ห์และเด็ดขาดในเวลาเดียวกัน "คุณเห็นไหมครับ คนที่คุณไว้ใจ... มันคือไอ้สวะที่ขโมยภาพวาดประวัติศาสตร์พวกนั้นไปขายในตลาดมืด และกำลังจะโยนความผิดทั้งหมดให้คุณแบกรับไว้คนเดียว" คีรินพูดพลางผละตัวออกไปยืนเต็มความสูง ปลดกระดุมเสื้อสูทออกเล็กน้อยก่อนจะหยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมาจากโต๊ะทำงานด้านหลัง รินรดานิ่งงัน สมองขาวโพลน ภาพความทรงจำต่างๆ ไหลย้อนกลับมา เธอคือคนรับผิดชอบงานบูรณะภาพวาดชิ้นนั้น หากมันหายไป เธอก็คือแพะรับบาปที่ต้องติดคุกและหมดอนาคตในวงการศิลปะอย่างแน่นอน "ทางเลือกของคุณมีแค่สองทางเท่านั้นนะครับ..." คีรินเดินกลับมาหยุดอยู่ใกล้ๆ โซฟาอีกครั้ง โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาจนริมฝีปากหยักลึกอยู่ห่างจากใบหูของเธอเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ข้างแก้มทำให้สติของรินรดาแทบกระเจิง "ทางแรกคือปล่อยให้ไอ้สารเลวนี่ส่งคุณเข้าคุก แล้วคุณก็ใช้ชีวิตที่เหลือในฐานะอาชญากร... ส่วนทางที่สอง..." คีรินหยุดเว้นจังหวะ จงใจใช้ปลายนิ้วไล้ผ่านลำคอระหงลงมาถึงหัวไหล่เปลือยเปล่า ทำให้รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่างด้วยแรงอารมณ์ที่คละเคล้าทั้งความโกรธและความเย้ายวน "มาเป็นของผม... เซ็นสัญญาเป็นผู้ช่วยส่วนตัวและผู้หญิงของผมแต่เพียงผู้เดียว แล้วผมจะจัดการล้างมลทินให้คุณ พร้อมกับกระชากหัวไอ้สวะนี่ลงจากบัลลังก์ศิลปะที่คุณรัก" ดวงตากลมโตของรินรดาสั่นไหวระริก เธอมองหน้าดร.วิชัยที่กำลังก้มหน้ารับกรรมด้วยความขลาดเขลา ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับปีศาจในคราบสุภาพบุรุษผู้กุมชะตากรรมของเธอไว้ทั้งหมดในกำมือ แรงกดดันรอบตัวบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก คีรินรุกคืบเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนร่างบางแนบชิดติดพนักโซฟา กลิ่นกายบุรุษเพศผสมกับความเย้ายวนอันตรายทำให้รินรดาแทบละลาย ร่างกายของเธอประท้วงด้วยความตื่นตระหนก แต่ลึกๆ แล้ว เธอกลับรับรู้ได้ถึงแรงดึงดูดมืดมนที่กำลังลากเธอให้ดิ่งลงไปในวังวนของเขา คีรินยื่นปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงให้เธอ รอยยิ้มมุมปากของเขาช่างเย้ายวนและทรงอำนาจเกินกว่าที่ผู้หญิงคนไหนจะต้านทานไหว "ว่ายังไงล่ะครับ... จะยอมจำนนแต่โดยดี หรือจะให้ผมใช้ "วิธีอื่น" บังคับให้คุณเซ็นด้วยร่างกายของคุณเอง?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในความเร่าร้อนครั้งนี้นะครับ