ความลับใต้ครรภ์มารดา

“ข้าขอหย่า” น้ำเสียงของหลี่ซูเหยาราบเรียบดุจผิวน้ำในฤดูหนาว แต่มันกลับดังก้องกังวานในโถงรับรองที่เงียบสงัดจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของตัวเอง เฉินเฟยหลง แม่ทัพผู้เกรียงไกรแห่งแคว้นฉินชะงักมือที่กำลังจรดพู่กันลงบนม้วนกระดาษ เขาเงยหน้าขึ้นมองภรรยาที่เขาเคยละเลยมาตลอดสามปีด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก “เจ้าพูดสิ่งใดนะ ซูเหยา?” คำถามของเขาไม่ใช่ความประหลาดใจ แต่มันคือความหยามหยันที่แฝงมากับความเย็นชา “ข้าบอกว่า ข้าขอหย่า” นางย้ำคำเดิม ใบหน้าสะสวยที่เคยซีดเซียวเพราะความตรอมตรมบัดนี้กลับดูสงบนิ่งอย่างประหลาด นางไม่ได้รอฟังคำด่าทอหรือการถากถางจากชายตรงหน้าอีกต่อไป ร่างระหงหมุนตัวเดินจากมาโดยไม่เหลียวหลัง ทิ้งให้กลิ่นกำยานหอมจางๆ อบอวลอยู่ในห้องโถงที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นแห่งนี้ ทว่าเมื่อก้าวพ้นธรณีประตูมังกรมาได้เพียงไม่กี่ก้าว ความวิงเวียนอย่างรุนแรงก็จู่โจมซูเหยาจนนางต้องรีบคว้าเสาไม้สลักลายเอาไว้ มือเรียวบางสั่นเทาขณะที่นางยกขึ้นกุมขมับ หัวใจของนางเต้นผิดจังหวะจนรู้สึกหน่วงไปทั่วสรรพางค์กาย ความรู้สึกคลื่นไส้ที่สะสมมาตลอดหลายวันปะทุขึ้นจนนางต้องก้มลงหอบหายใจข้างกระถางดอกโบตั๋น กลิ่นหอมฉุนของเกสรดอกไม้ที่เคยชื่นชอบกลับกลายเป็นตัวกระตุ้นให้สัญชาตญาณบางอย่างในตัวนางตื่นขึ้น ‘นี่มัน...’ มือที่สั่นเทากดลงบนหน้าท้องแบนราบของตนเอง ความร้อนผ่าวแล่นวาบไปทั่วร่างเมื่อนางตระหนักถึงสิ่งที่เกิดขึ้นภายในกาย นางไม่ได้อ่อนแอเพราะพิษรักที่กัดกินหัวใจ แต่เป็นเพราะชีวิตเล็กๆ ที่กำลังก่อตัวขึ้นในครรภ์ต่างหาก น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนหลังมือของนาง มันเป็นน้ำตาแห่งความสับสนและหวาดกลัวอย่างที่สุด วันที่นางตัดสินใจตัดขาดจากบุรุษผู้เย็นชาผู้นี้ กลับกลายเป็นวันที่สวรรค์ส่งดวงวิญญาณน้อยมาเป็นโซ่ตรวนที่นางไม่อาจตัดขาดได้ด้วยซ้ำ ซูเหยาสูดหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย นางรู้ดีว่าหากเฉินเฟยหลงรู้เรื่องนี้ ความเป็นอิสระที่นางเฝ้าเพียรพยายามไขว่คว้าจะไม่มีวันเกิดขึ้น “เจ้าจะอยู่ที่นี่... ในเงามืดของมารดา จะไม่มีวันให้ใครได้รู้เด็ดขาด” นางกระซิบกับหน้าท้องตนเอง เสียงนั้นเด็ดเดี่ยวและไร้ซึ่งความลังเล ในขณะเดียวกัน ภายในห้องโถง เฉินเฟยหลงที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ในท่าเดิมได้วางพู่กันลงอย่างช้าๆ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นทอดมองออกไปนอกหน้าต่างที่ว่างเปล่า เขารู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในบรรยากาศ ความเฉยเมยที่หลี่ซูเหยามักมีให้เขาเสมอมาบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเด็ดขาดที่เขารู้สึกแปลกประหลาดในอก “หย่าอย่างนั้นหรือ...” เขาพึมพำกับตัวเอง มุมปากกระตุกขึ้นเป็นยิ้มเหยียดหยัน “เจ้าคิดว่าการเดินออกจากจวนแม่ทัพจะง่ายดายเช่นนั้นหรือ ซูเหยา?” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าออกไปตามทิศทางที่นางเดินจากไป เขาต้องการจะตอกย้ำให้หญิงสาวได้รู้ว่า ต่อให้ต้องล่ามโซ่ไว้ เขาก็จะไม่ยอมปล่อยนางไปให้ชายอื่นง่ายๆ แต่น่าแปลกที่ก้าวแรกที่เขาออกมาถึงสวนท้อ เขากลับพบกับเด็กน้อยคนหนึ่งที่กำลังนั่งเล่นอยู่ใต้เงาไม้ใหญ่ เด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบ ดวงตากลมโตสุกสกาวดุจดวงดาว ใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นมีความละม้ายคล้ายคลึงกับเขาจนน่าตกใจ เฉินหนิงอัน เด็กน้อยผู้นี้คือบุตรชายที่เขาแทบไม่เคยใส่ใจ ไม่เคยอุ้มชู และมักจะส่งให้บ่าวไพร่ดูแลเสมอ หนิงอันเงยหน้าขึ้นมองแม่ทัพหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า ก่อนจะขยับยิ้มกว้างที่ดูไร้เดียงสา “ท่านพ่อ... ท่านแม่บอกว่าท่านพ่อไม่ชอบหนิงอัน แต่หนิงอันอยากให้ท่านพ่อลองมองดูดอกท้อที่หนิงอันเก็บมาสิขอรับ” เฉินเฟยหลงชะงักงัน หัวใจที่เคยแข็งกระด้างราวกับก้อนหินกลับสั่นคลอนอย่างรุนแรงเมื่อเห็นมือเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยรอยดินจากการขุดคุ้ยดินโคลนยื่นดอกท้อสีชมพูระเรื่อมาให้เขา สายตาของเขากวาดมองไปที่ใบหน้าของเด็กน้อยอีกครั้ง คราวนี้เขาเห็น ‘ตัวเอง’ สะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นั้นชัดเจนเหลือเกิน ในจังหวะนั้นเอง สายลมแรงหอบหนึ่งพัดผ่านสวนท้อ กลีบดอกไม้ร่วงหล่นลงมาดั่งสายฝน บดบังทัศนวิสัยของเขาไปชั่วขณะ และเมื่อสายลมสงบลง เฉินเฟยหลงก็เห็นหลี่ซูเหยายืนตัวแข็งทื่ออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ในมือของนางถือจดหมายหย่าที่เขียนเสร็จสมบูรณ์ สายตาของนางที่มองมายังเขามีแต่ความหวาดระแวงและเย็นชา นางเห็นแล้วว่าเขากำลังยืนอยู่กับบุตรชาย... และเขาก็เห็นแล้วว่านางกำลังกุมหน้าท้องของตัวเองไว้แน่นราวกับต้องการปกป้องสิ่งล้ำค่าบางอย่าง ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของแม่ทัพผู้เกรียงไกรแทบหยุดเต้น คือใบหน้าของซูเหยาที่ซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด ก่อนที่นางจะทรุดตัวลงไปกองกับพื้นพร้อมกับคราบเลือดหยดเล็กๆ ที่เริ่มซึมผ่านชายกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ของนางออกมา... ด้วยรักและหวังว่าจะได้พบกันในตอนถัดไปนะคะ หมอกเหมยปลายฤดู