เงาปริศนาหลังเวทีคอนเสิร์ต

"ถ้าคืนนี้รันพลาดขึ้นมา... สัญญาที่เซ็นไว้กับทางค่ายจะกลายเป็นแค่เศษกระดาษทิชชูเปียกน้ำทันทีนะคะคุณผู้จัดการ" เสียงกระซิบที่เจือด้วยรอยยิ้มหวานหยดแต่แววตากลับไร้ความรู้สึกดังขึ้น ท่ามกลางความมืดสลัวของห้องแต่งตัวหลังเวทีคอนเสิร์ตใหญ่ประจำปี แสงไฟนีออนสีส้มอมแดงจากป้ายหน้าร้านสะดวกซื้อฝั่งตรงข้ามลอดผ่านม่านกันแสงระ뢰ยกระทบลงบนใบหน้าด้านข้างของรันณกร ไอดอลหนุ่มดาวรุ่งวัยสิบเก้าปีผู้กำลังนั่งนิ่งอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ รัน (รันณกร) ชะงักปลายนิ้วที่กำลังเกลี่ยแป้งพัฟเบาๆ บนโหนกแก้ม เขาไม่ได้หันกลับไปมองผู้จัดการส่วนตัวที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยใบหน้าบึ้งตึง ทว่าดวงตากลมโตคู่สวยภายใต้แพขนตางอนหนากลับเหลือบมองผ่านเงาสะท้อนในกระจก รันสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างมาตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าสู่ฮอลล์จัดแสดงคอนเสิร์ตแห่งนี้แล้ว มันไม่ใช่ความกดดันธรรมดาที่มักเกิดขึ้นก่อนขึ้นแสดงต่อหน้าแฟนคลับนับหมื่นคน แต่เป็นความเย็นยะเยือกที่ไต่ขึ้นมาจากฝ่าเท้า แผ่ซ่านผ่านข้อกระดูกสันหลัง จนทำให้ขนอ่อนทั่วร่างลุกชัน บรรยากาศรอบตัวหนาแน่นไปด้วยกลิ่นอายของความอับชื้นและกลิ่นธูปจางๆ ทั้งที่นี่คือห้องแต่งตัวปรับอากาศที่สะอาดเอี่ยมอ่อง "ผมรู้ครับ... เอ๊ย หมายถึง... รันระวังตัวให้อยู่แล้วค่ะพี่เก่ง" รันเกือบหลุดคำพูดเคยชินออกมา ดีที่สมองส่วนหน้าประมวลผลทันและปรับสรรพนามให้เข้ากับภาพลักษณ์ 'ไอดอลสาวน้อยน่ารัก' ที่ทางค่ายปั้นแต่งให้เขาต้องสวมบทบาทต่อหน้าสาธารณชน แม้ว่าเบื้องหลังรันจะมีความลับที่ไม่มีใครล่วงรู้—นั่นคือเขามีสัมผัสที่หกที่เฉียบคม และความสามารถในการอ่านไพ่ทาโรต์ที่แม่นยำราวนั่งทางไทม์ไลน์ เก่ง ผู้จัดการหนุ่มร่างท้วมถอนหายใจเฮือกใหญ่ เดินเข้ามาตบไหล่ไอดอลในสังกัดเบาๆ สองสามครั้งเพื่อเรียกขวัญกำลังใจ "เอาล่ะ อีกสิบนาทีสแตนด์บายข้างเวทีนะรัน เมมเบอร์คนอื่นแต่งตัวเสร็จกันหมดแล้ว อย่าทำให้วงเราต้องมีจุดด่างพรหมล่ะ เข้าใจไหม?" พับประตูห้องแต่งตัวปิดลงพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบถอยห่างออกไป ทิ้งให้รันอยู่ตามลำพังท่ามกลางความเงียบงันอีกครั้ง ทันทีที่ห้องว่างเปล่า อุณหภูมิรอบตัวก็ดิ่งวูบลงอย่างกะทันหันจนลมหายใจของรันกลายเป็นไอสีขาวจางๆ ไอดอลหนุ่มวางพัฟแต่งหน้าลงบนโต๊ะอย่างนิ่มนวล เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตั้งสมาธิ ปล่อยให้จิตใต้สำนึกเชื่อมต่อกับพลังงานรอบกาย ดวงตาคู่สวยเปลี่ยนเป็นประกายสีครามเข้มวับวาวขึ้นชั่วขณะหนึ่ง *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง แผ่วเบาแต่ก้องกังวานลึกลงไปในโสตประสาท รันไม่ได้ขยับตัว เขาเพียงแค่ปรายตามองไปยังบานประตูไม้สีขาวที่ปิดสนิท ไม่มีเงาของผู้ใดทาบทับผ่านช่องกระจกฝ้าด้านบน "เชิญค่ะ... ห้องไม่ว่างสำหรับคนแปลกหน้านะคะ" รันเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความเฉียบขาดเอาไว้ สิ้นเสียงของไอดอลหนุ่ม ลูกบิดประตูโลหะสีเงินหมุนวนเองอย่างช้าๆ ส่งเสียงเสียดสีกันชวนเสียวฟัน บานประตูค่อยๆ แง้มเปิดออกด้วยแรงลมประหลาดที่มาจากไหนไม่มีใครรู้ ไร้ซึ่งร่างของมนุษย์เดินดิน มีเพียงกลุ่มหมอกควันสีเทาคล้ำที่พวยพุ่งทะลักเข้ามา กลิ่นอายของความอาฆาตมาดร้ายและกลิ่นสาบสางพุ่งเข้ากระแทกจมูกจนรันต้องนิ่วหน้า สิ่งนี้ไม่ใช่ผีเร่ร่อนธรรมดา... แต่มันคือ "อาถรรพ์" ที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นผ่านพิธีกรรมบางอย่างใต้เวทีคอนเสิร์ตแห่งนี้! รันไม่รอช้า มือเรียวยาวดึงลิ้นชักลับใต้โต๊ะเครื่องแป้งออก เผยให้เห็นถุงผ้ากำมะหยี่สีรัตติกาลปักลวดลายดาราศาสตร์สีทองอร่าม เขารีบหยิบสำรับไพ่ทาโรต์เนื้อหนาเคลือบขอบทองออกมารวมไว้ในฝ่ามือ ไพ่สำรับนี้ไม่ใช่ไพ่ธรรมดาที่หาซื้อได้ตามร้านค้าทั่วไป แต่มันคือสื่อกลางญาณทิพย์ที่อาจารย์ศจี—อาจารย์สาวลึกลึกลับผู้เชี่ยวชาญไสยเวทโบราณ—มอบให้ไว้ปกป้องตัวยามเผชิญหน้ากับภัยมืด "ถ้าพวกคุณอยากลองของกับไอดอลหน้าใหม่อย่างฉันนัก... ก็ลองมาดูว่าไพ่ในมือฉันจะทำนายจุดจบของพวกคุณว่าอย่างไรนะคะ" รันพึมพำกับความว่างเปล่า ปลายนิ้วเรียวสับไพ่อย่างคล่องแคล่วว่องไวด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ เสียงไพ่กระทบกันเบาๆ ราวกับเสียงปีกของผีเสื้อกลางคืนขยับบิน ก่อนที่เขาจะกรีดสำไพ่แผ่กว้างลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วใช้นิ้วชี้แตะลงไปที่ใบแรกทางด้านซ้ายสุดอย่างเด็ดเดี่ยว แสงสว่างวาบสีทองสาดส่องขึ้นมาจากหน้าไพ่ ขับไล่หมอกควันสีเทาให้ถอยร่นไปชั่วขณะ รันพลิกไพ่ใบนั้นขึ้นมาด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ภาพวาดบนหน้าไพ่ปรากฏเป็นรูปชายหนุ่มถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนกลางกองเพลิง... ไพ่ *The Hanged Man* ในตำแหน่งกลับหัว! ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักถึงความหมายอันน่าสะพรึงกลัวของการทำนายเตือนภัยครั้งนี้ นี่ไม่ใช่แค่การกลั่นแกล้งกันธรรมดาหลังเวที แต่มันคือคำสาปมรณะที่พุ่งเป้ามาที่ชีวิตของเขาโดยตรง เพื่อแลกกับความสำเร็จอันจอมปลอมของใครบางคนในวงการบันเทิง "รันจ๊ะ! ถึงคิวสแตนด์บายแล้ว ทำไมยังไม่ออกมาอีก!" เสียงตะโกนเรียกจากทีมงานสาวดังแว่วมาจากทางเดินด้านนอก พร้อมกับเสียงฝีเท้าหลายคู่ที่กำลังมุ่งตรงมายังห้องแต่งตัวนี้ด้วยความเร็ว รันรีบกวาดไพ่ทาโรต์ทั้งหมดเก็บเข้าถุงกำมะหยี่ด้วยความรวดเร็ว ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ เงาสودสลับซับซ้อนที่สะท้อนอยู่ในกระจกเงาบานใหญ่เบื้องหน้าก็ไม่ได้สะท้อนภาพของตัวเขาเองอีกต่อไปแล้ว... ภาพสะท้อนในกระจกแสดงให้เห็นร่างของรันที่กำลังยิ้มกว้างฉีกถึงใบหน้า ดวงตาทั้งสองข้างกลายเป็นสีดำสนิทไร้แววตา และที่ลำคอระหงของภาพสะท้อนนั้น ปรากฏรอยมือสีดำคล้ำขนาดใหญ่บีบรัดอยู่ราวกับกำลังจะขาดใจตาย! ก่อนที่รันจะทันได้ตั้งตัว มือปริมาณมหาศาลคู่หนึ่งก็พุ่งทะลุกระจกเงาออกมาจากด้านใน คว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวของเขาด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูที่ดังแทรกเข้ามาในหัวสมองอย่างชัดเจน *"ยินดีต้อนรับสู่เวทีสุดท้าย... ไอดอลคนสวยของฉัน"* ...ขวัญเนตรทายใจ