ทริปนี้ไม่มีในแพลน

"ถ้าคุณธันวาคิดว่าเงินหนึ่งแสนบาทจะซื้อศักดิ์ศรีไกด์เถื่อน... เอ้ย ไกด์มืออาชีพอย่างรบกวนเวลาส่วนตัวของฉันได้ล่ะก็... เชิญเอาเงินฟาดหัวคนอื่นต่อได้เลยค่ะ! เอ้ย! ได้เลยครับ!" รินรดาเกือบเผลอหลุดเสียงแหลมสูงแบบผู้หญิงตลาดล่างออกมาแล้ว ดีนะที่ไหวตัวทัน ตบเบรกกึ๊ดแล้วดัดเสียงให้ต่ำลงกลั้วความหงุดหงิดระดับสิบ ขณะยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าเคาน์เตอร์กาแฟร้านโปรดกลางย่านอารีย์ สายตาคมกริบมองค้อนควับไปยังร่างสูงโปร่งที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีน้ำตาลเข้มอย่างสบายอารมณ์ ผู้ชายอะไร... หน้าตาดีชะมัด สูงโปร่งในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มที่ดูเหมือนเพิ่งเดินออกมาจากนิตยสารแฟชั่นเล่มดัง แถมยังมีกลิ่นน้ำหอมราคาแพงจางๆ ลอยมาเตะจมูกท่ามกลางกลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบด แต่เสียดาย... นิสัยแย่ยิ่งกว่าแมงป่องช้าง! ธันวาเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอไอpad Pro เครื่องบางเฉียบ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเหนือกว่า เขายังไม่แม้แต่จะชายตามองแก้วกาแฟลาเต้ร้อนที่สั่งมาวางไว้ตรงหน้าด้วยซ้ำ นัยน์ตาสีนิลคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมเพชรคู่นั้นกวาดมองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความประเมินค่า ทำเอาไกด์สาวสายลุยรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแมลงเม่าที่บินเข้ามาให้เขาใช้เข็มหมุดปักบอร์ด "หนึ่งแสนบาท... สำหรับการพาผู้ชายคนหนึ่งเดินป่าสามวันสองคืน โดยที่คุณไม่ต้องแบกเป้หนักๆ เอง แถมยังมีค่าขนมให้อีกต่างหาก ผมว่ามันเป็นเรทราคาที่สูงลิ่วสำหรับฟรีแลนซ์ที่เพิ่งโดนลูกทัวร์เบี้ยวเงินมัดจำหมาดๆ เมื่อวานซืนเสียอีกนะครับ, คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำนุ่มลึกเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น น้ำเสียงเรียบเรื่อยไร้ซึ่งอารมณ์ แต่มันช่างจี้ใจดำแถมยังเหยียบย่ำปมด้อยของเธอได้อย่างเจ็บแสบที่สุด! รินรดากัดฟันกรอดจนกรามแทบแตก ยัยเพื่อนตัวดีอย่างมีนารา ส่งข่าวเรื่องเธอโดนลูกทัวร์เทงานให้พ่อคุณหนูคนนี้รู้ได้ยังไงกันนะ! หรือว่ายัยนาราเอาโปรไฟล์เธอไปขายให้เขาจริงๆ แบบที่ขู่ไว้เมื่อคืนวาน? ให้ตายเถอะ... เธอกำลังถังแตก บัญชีธนาคารมีตัวเลขเหลืออยู่แค่หลักร้อย ค่าห้องพักเดือนนี้ยังค้างจ่ายป้าเจ้าของหออยู่เลย ถ้าไม่ใช่เพราะความจนมันน่ากลัวและบีบคั้น เธอน่ะอยากจะเอาถาดกาแฟฟาดหน้าหล่อๆ ของพ่อซีอีโอเจ้าระเบียบคนนี้ให้คว่ำคาสนามบินตั้งแต่แรกเจอแล้ว! "ผมให้เวลาคุณตัดสินใจอีกสามสิบวินาที..." ธันวาพูดต่อ พร้อมกับยกนาฬิกาข้อมือแบรนด์หรูขึ้นดูราวกับกำลังรอเซ็นสัญญาพันธุ์ธุรกิจร้อยล้าน "ถ้าหมดเวลา... ผมจะถือว่าคุณปฏิเสธ และผมคงต้องไปจ้างบริษัททัวร์มาตรฐานสากล ซึ่งแน่นอนว่าพวกเขาคงไม่ยืดหยุ่นพอที่จะรับมือกับตารางเวลาบ้าๆ ของผมที่อยากไปดูพระอาทิตย์ขึ้นบนยอดเขาห่างไกลความเจริญแบบนี้หรอกนะ" รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ สมองของเธอกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็วดั่งซูเปอร์คอมพิวเตอร์ *ทางเลือก ก:* ปฏิเสธด้วยความหยิ่งทระนง ศักดิ์ศรีค้ำคอ แต่สิ้นเดือนนี้อาจจะต้องกินมาม่าต้มเปล่าๆ และอาจจะโดนป้าเจ้าของหอไล่ออกมานอนข้างถนน *ทางเลือก ข:* กลืนน้ำลายตัวเอง รับงานทัวร์สุดสะอื้นนี่ รับเงินแสนมากอดไว้ แล้วไปผจญภัยในป่ากับนายหน้ายักษ์จอมจู้จี้ที่แค่เห็นหน้าก็ปวดตับแล้ว ให้ตายเถอะ... ศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้เว้ยรินรดา! ค่าห้องกับค่ากาแฟต่างหากที่สำคัญกว่า! "ก็ได้!" รินรดาตบโต๊ะเสียงดังปังจนแก้วกาแฟสะเทือน ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างแรงจนเก้าอี้ไถليไปครูดกับพื้นส่งเสียงแสบแก้วหู เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขา หรี่ตามองอย่างคาดโทษ "ฉันรับงานนี้! แต่บอกไว้ก่อนเลยนะคุณธันวา... เข้าป่ากับฉัน ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก ไม่มีแอร์คอนดิชันเนอร์ ไม่มีห้องน้ำหรูหรา และที่สำคัญที่สุด..." เธอเว้นจังหวะ เลิกคิ้วกวนๆ ใส่เขา "ห้ามบ่น ห้ามสั่ง และห้ามทำตัวเรื่องมากเด็ดขาด! ถ้าทำไม่ได้ ตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้าเขตอุทยาน ฉันจะถีบคุณตกเขาให้ดู ไม่เชื่อก็ลองดูได้!" ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวต่อคำขู่คุกคามของเธอเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงทุ้มที่ฟังดูน่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก "ความรุนแรงดูจะเป็นงานถนัดของคุณสินะครับ, คุณไกด์" ธันวายื่นสมุดโน้ตหนังแท้สีดำสนิทพร้อมปากกาหมึกซึมราคาแพงมาตรงหน้าเธอ "เซ็นสัญญาว่าจ้างตรงนี้ซะ... และหวังว่าคุณจะทำหน้าที่ได้สมกับเงินหนึ่งแสนบาท ไม่ใช่ดีแต่พูดขู่ไปวันๆ เหมือนเด็กอมมือ" รินรดาแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ คว้าปากกามาเซ็นชื่อตัวเองลงไปอย่างรวดเร็วจนกระดาษแทบขาด สะบัดปลายปากกาด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะโยนสมุดคืนให้เขาแทบไม่ทันตั้งตัว "จัดการเรื่องตั๋วเครื่องบินและสัมภาระของคุณซะ เราจะบินไปเชียงใหม่ไฟต์หกโมงเช้าพรุ่งนี้ หวังว่าคุณจะตื่นตรงเวลา ไม่ใช่ให้ฉันต้องไปยืนเคาะห้องเรียกเหมือนคุณหนูตกยากนะครับ" ธันวาเอ่ยทิ้งท้ายอย่างเหนือกว่า รวบเก็บของลงกระเป๋าเอกสารอย่างเนียบเรียบ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเธออีกเลย รินรดานั่งมองแผ่นหลังกว้างที่เดินลับตาไปจากร้านกาแฟด้วยความรู้สึกอัดอั้นตันใจ เธอยกมือขึ้นขยี้หัวตัวเองจนยุ่งเหยิงราวกับรังนก ให้ตายเถอะ... นี่เธอเอาสมองส่วนไหนคิดเนี่ย ถึงได้ตกลงปลงใจมารับงานบ้าๆ นี้! ทริปนี้ไม่มีในแพลนชีวิตของเธอเลยสักนิดเดียว! โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตสั่นครืดขึ้นมา รินรดากดเปิดหน้าจอด้วยความหงุดหงิด ปรากฏข้อความแชตจากไลน์กลุ่มเพื่อนสนิทเด้งขึ้นมาทันที *[นาราเพื่อนรัก]: แก! ตกลงแกรับงานอีตาคุณธันวาแล้วใช่ป่ะ? ว้ายยย ฉันได้ข่าวว่าพ่อคุณหนูคนนี้รวยระดับหมื่นล้าน แถมโสดสนิทและซิงเกิลมากนะเว้ย ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ ระวังจะได้สามีแถมเงินแสนกลับมานะมึง!* รินรดากรอกตาเป็นเลขแปดด้วยความเพลียจิต นิ้วเรียวกดแป้นพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความเร็วแสงเพื่อระบายอารมณ์ *[Rinrada]: สามีบ้าอะไรเล่าแก! หน้าตาเหมือนคนอมขี้มาตลอดชาติ เจ้าระเบียบเรื่องมากยิ่งกว่าแม่ยายฉันอีก! ฉันขอเอาหัวโขกเสาไฟตายดีกว่าจะไปพิศวาสผู้ชายแบบนั้น ขืนอยู่ใกล้หมอนี่เกินสามวัน ฉันได้ประสาทกินฆาตกรรมเขาทิ้งกลางป่าแน่ๆ!* พิมพ์เสร็จ เธอก็ใช้นิ้วโป้งกดส่งข้อความออกไปทันทีด้วยความสะใจ โดยไม่ทันได้สังเกตเลยว่า... ในช่องสนทนานั้น นอกจากกลุ่มเพื่อนสนิทแล้ว เธอยังเผลอส่งข้อความประโยคยาวเหยียดนั้นเข้าไปในห้องแชตส่วนตัวของใครอีกคน... คนที่เพิ่งเดินออกจากร้านไปเมื่อครู่นี้! ชั่วพริบตาที่หน้าจอแสดงสถานะว่า *'Read'* สติของรินรดาก็แทบจะหลุดลอยออกจากร่าง หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นชื่อผู้รับปลายทางชัดเจนเต็มสองตา... **Thanwa (ธันวา):** เธอกดปุ่ม "ยกเลิกข้อความ" ยิกๆ ด้วยความลนลานจนมือไม้สั่นระริก แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่เข้าข้างเอาเสียเลย เพราะในเสี้ยววินาทีเดียวกันนั้น หน้าจอก็ปรากฏข้อความตอบกลับจากเขาส่งตรงกลับมาทันที... **Thanwa:** *'ผมจะจำคำขู่เรื่อง "ฆาตกรรมกลางป่า" ของคุณไว้นะครับ... คุณไกด์ตัวแสบ แล้วเจอกันพรุ่งนี้หกโมงเช้า ห้ามสายล่ะ'* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและโบ๊ะบ๊ะไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ